List do Efezjan 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Słowo „więc” łączy to zdanie z tym, co zostało napisane wcześniej, i nadaje ton całemu wezwaniu. Naśladowanie Boga nie zaczyna się od wysiłku, lecz od przynależności. Autor nie mówi o naśladowcach, którzy mają zasłużyć na miłość, lecz o umiłowanych dzieciach, które już są kochane. Warto zatrzymać się przy tym, jak bardzo ta relacja zmienia znaczenie słowa „naśladować”. Małe dziecko nie uczy się chodzić z obowiązku, lecz dlatego, że patrzy na kogoś bliskiego i chce być blisko. Gdy List do Efezjan 5:2 mówi o drodze miłości, wskazuje na Chrystusa, który umiłował i wydał siebie za nas. Ta droga nie jest planem idealnego życia, lecz wdzięcznym odpowiadaniem na to, co zostało już dane. Kolejne wersety rozwijają jej kształt, opisując to, co nie pasuje do świętych. W tym zdaniu jest coś bardzo czułego. Bóg nie wymaga naśladowania z dystansu, lecz zaprasza do bliskości, w której miłość sama wskazuje kierunek. Ta przynależność stoi u początku drogi, dlatego nawet niepewne i powolne kroki w codziennym życiu mogą być prawdziwym naśladowaniem.

„Bądźcie więc naśladowcami Boga, jako umiłowane dzieci” łączy wezwanie z tożsamością: naśladowanie nie ma zdobyć Bożej miłości, lecz wyrasta z bycia nazwanym umiłowanym dzieckiem. To ważne rozróżnienie. Werset nie przedstawia moralności jako ceny za przyjęcie, ale jako odpowiedź na relację, która już została wskazana. Słowo „więc” wiąże tę zachętę z wcześniejszym wywodem listu. Najbliższe zdanie dopowiada, jak naśladowanie Boga wygląda: chodzi o postępowanie drogą miłości, na wzór Chrystusa, który wydał samego siebie. Nie chodzi zatem o przypisywanie człowiekowi Bożej mocy ani o naśladowanie Boga w każdym Jego działaniu. Kontekst kieruje uwagę ku miłości wyrażanej w konkretnym postępowaniu. Kolejne wersety zestawiają tę drogę z nieczystością, chciwością, haniebną mową i nieprzyzwoitymi żartami. Pokazują, że miłość nie jest tylko uczuciem ani deklaracją: kształtuje także to, co człowiek robi i mówi. „Naśladowcy” oznaczają tu ludzi, których życie odzwierciedla charakter Boga w miarze dostępnej stworzeniu. Werset łączy więc bliskość z odpowiedzialnością: dziecięca tożsamość nie znosi wymagań, lecz nadaje im sens.

Ten werset zaczyna się od słowa „więc”, które wiąże go z tym, co wcześniej napisano w Liście do Efezjan. Apostoł zwraca się do wspólnoty słowami: „Bądźcie więc naśladowcami Boga, jako umiłowane dzieci”. Zwróćmy uwagę, że wezwanie do naśladowania opiera się na określeniu tożsamości. Adresaci są nazwani umiłowanymi dziećmi, a naśladowanie wyrasta z tej relacji. Dziecko uczy się od rodziców nie dlatego, że musi zasłużyć na ich miłość, lecz dlatego, że należy do rodziny i patrzy na tych, których kocha. Następny wiersz mówi, jak to naśladowanie wygląda: postępowanie drogą miłości na wzór Chrystusa, który wydał samego siebie za nas. Kolejne wersety wskazują też, co do tej drogi nie pasuje, bo nierząd, chciwość i niedorzeczne gadanie są niestosowne dla świętych. W praktyce oznacza to, że ktoś, kto chce być podobny do Boga, nie zaczyna od wielkich gestów. Zaczyna od tego, kim jest w Bożych oczach, a jego codzienne wybory wyrastają z tej relacji.

„Bądźcie więc naśladowcami Boga, jako umiłowane dzieci” łączy podobieństwo do Boga z więzią miłości. Naśladowanie nie wyrasta tu z lęku przed odrzuceniem ani z pragnienia zasłużenia na miejsce przy Bogu. Jego źródłem jest to, że ludzie zostają nazwani umiłowanymi dziećmi. Tożsamość poprzedza wysiłek naśladowania. Następny werset wskazuje, jak ta droga wygląda: Chrystus umiłował i samego siebie wydał. Miłość nie pozostaje więc wzniosłą myślą, lecz przybiera konkretny kształt ofiarnego daru. Nie oznacza to, że każdy gest troski musi być wielki albo widoczny. Czasem podobieństwo do Boga ujawnia się w cierpliwym wysłuchaniu, uczciwości mimo straty czy rezygnacji z upokarzającego żartu. Obraz umiłowanego dziecka chroni ten nakaz przed surowością, a zarazem nadaje mu wagę. Dziecko nie staje się źródłem miłości, którą otrzymuje; uczy się żyć w jej świetle. W dalszych słowach listu miłość zostaje zestawiona z zachowaniami, które ranią i odbierają godność. Wieczność zmienia wagę codziennych wyborów: nie są drobiazgami, jeśli kształtują życie według miłości, której pełny dar ukazał Chrystus.