List do Efezjan 5:33 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „niech także każdy z was tak miłuje swoją żonę jak siebie samego” są dobrze znane, a jednak nadal poruszają. Apostoł nie opisuje uczucia, które przychodzi samo z siebie, lecz miłość, którą trzeba w sobie kształtować i okazywać. Jej miarą jest troska, jaką człowiek otacza własne ciało. Nikt przecież nie odnosi się do siebie z nienawiścią, lecz każdy się żywi, pielęgnuje i chroni. Ten obraz pokazuje, że miłość nie czeka na idealny nastrój, tylko przejawia się w zwykłych, powtarzanych codziennie gestach. Słowa skierowane do żony, w Liście do Efezjan 5:33, brzmią inaczej, ale ich intencja jest zbliżona. Cześć, o której mówi apostoł, to uważność i szacunek dla tego, kim jest drugi człowiek, wyrażane w codziennym sposobie mówienia i działania. Czytany obok wcześniejszych słów o Chrystusie i Kościele werset nie rozdziela obowiązków, lecz pokazuje dwie strony tej samej miłości, w której każde z małżonków jest zarazem obdarowany i odpowiedzialny. Tuż przed tym wersetem autor wskazuje, że wielka tajemnica odnosi się do Chrystusa i Kościoła. Dlatego zwykła, cicha troska w małżeństwie nie jest tylko sprawą dwojga ludzi, lecz miejscem, w którym odbija się coś większego.

List do Efezjan 5:33 zamyka pouczenie o małżeństwie, którego tłem jest miłość Chrystusa do Kościoła. Nie przedstawia więc dwóch niezależnych haseł, lecz wiąże codzienną relację z większym obrazem: miłością, która troszczy się o drugą osobę. Mężowi tekst nakazuje miłować żonę „jak siebie samego”. Wcześniejsze wersety rozwijają ten obraz przez troskę o własne ciało: nie chodzi o uczucie deklarowane słowami, ale o żywienie i pielęgnowanie. Miłość ma zatem konkretny kształt troski, a nie samą władzę czy oczekiwanie posłuszeństwa. Żonie werset poleca odnosić się do męża ze czcią. Nie należy jednak odczytywać tego jako zgody na poniżanie, przemoc albo bezwarunkowe przyzwolenie na krzywdę. Tekst mówi o postawie szacunku, nie ustanawia prawa do krzywdzenia. Wersety 31–32 łączą małżeństwo z obrazem jednego ciała oraz z tajemnicą Chrystusa i Kościoła; nie sprowadzają tej relacji do rachunku wzajemnych zasług. Werset zachowuje odrębność wezwań, ale ich wspólnym gruntem jest godność współmałżonka. Miłość i cześć nie są zapłatą za właściwe zachowanie drugiej strony, lecz odpowiedzialnością wpisaną w więź małżeńską.

Werset zamyka dłuższy fragment o małżeństwie i wraca do tego, co Apostoł napisał wcześniej. Słowa „W końcu więc” wskazują na podsumowanie, a nie na nowy temat. Mąż i żona otrzymują tu dwa krótkie zadania. Miara miłości męża jest konkretna: „jak siebie samego”. Wcześniej, w Liście do Efezjan 5:29, czytamy, że nikt nie odnosi się z nienawiścią do własnego ciała, lecz je żywi i pielęgnuje. Ta codzienna troska o siebie staje się punktem odniesienia. Miłość w tym ujęciu nie jest tylko deklaracją, lecz stałym dbaniem o dobro drugiej osoby w zwykłych sprawach dnia. Cześć żony zostaje opisana jako postawa wobec męża. Nie oznacza lęku ani bierności. To szacunek, który wyraża się w sposobie mówienia i działania w rodzinie. Najmocniej wybrzmiewa to, że oba zobowiązania są osadzone w relacji, a nie w samym podziale ról. Mąż kocha, żona szanuje, a obie te postawy wypływają z wierności drugiej osobie. Wers pokazuje, że małżeństwo ma być miejscem, gdzie troska i cześć są żywe każdego dnia, a nie tylko zapisane w zasadach.

W Liście do Efezjan 5:33 miłość i cześć zostają nazwane osobno, lecz żadna nie jest zaproszeniem do obojętności na drugą stronę. Mąż ma kochać żonę jak siebie samego: nie tylko życzyć jej dobra, ale troszczyć się o nią tak, jak troszczy się o własne ciało. Kilka wersów wcześniej autor mówi, że Chrystus pielęgnuje Kościół i oddał za niego samego siebie. Taka miłość nie szuka przewagi; jej miarą jest gotowość do daru. Żonę wzywa się do odnoszenia się ze czcią do męża. W chrześcijańskim odczytaniu nie oznacza to pomniejszenia jej godności ani usprawiedliwienia krzywdy. Wersety o małżeństwie osadzone są w większej tajemnicy jedności Chrystusa i Kościoła, której nie należy sprowadzać do układu sił między dwojgiem ludzi. Codzienność nadaje tym słowom konkretny kształt: uważne słuchanie, troska w chorobie, prawda wypowiedziana bez upokarzania. To obraz wspólnego ciała, w którym dobro jednego nie jest obojętne drugiemu. Werset nie opisuje łatwego małżeństwa ani nie obiecuje, że wzajemność zawsze przyjdzie bez zmagania. Przypomina raczej, że przymierze ma być przestrzenią wiernej miłości i szacunku, zakorzenionych w darze Chrystusa.