List do Efezjan 4:16 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o Ciele, które nie opiera się na pojedynczych członkach działających osobno, lecz na więzi, która ich łączy. Słowa „łączone i utrzymywane” brzmią spokojnie, a jednak mają w sobie coś bardzo bliskiego: nikt nie został pomyślany jako element odizolowany. Gdy ktoś czuje, że dźwiga swój ciężar sam, ten obraz pokazuje, że więź należy do samego ciała, a nie jest dodatkiem do niego. Zwrot „stosownie do jego miary” ma w sobie wiele łagodności. Każdy członek ma własne siły i własne granice, i nikt nie musi być miarą dla pozostałych. Osoba, która ma dziś mało sił, wciąż pozostaje częścią tej samej więzi, a jej obecność, nawet cicha, służy wzrostowi całości, zgodnie z tym, co Apostoł opisuje w Liście do Efezjan 4:16. Ważne jest także to, że wzrost dokonuje się „w miłości”. To miłość buduje wspólnotę, a nie sprawność czy zasługi poszczególnych osób. Słowo „budować” przypomina, że budowa trwa powolnym rytmem, cegła po cegle. W tym obrazie wspólnota wzrasta nie dzięki jednemu mocnemu członkowi, lecz dzięki wspólnej więzi, która trwa również wtedy, gdy ktoś jest słaby.

Werset Listu do Efezjan 4:16 domyka obraz Kościoła jako Ciała, którego Głową jest Chrystus (List do Efezjan 4:15). Początek zdania wskazuje źródło wzrostu: „Z Niego” — wspólnota nie tworzy życia duchowego samą organizacją ani wysiłkiem poszczególnych osób. Chrystus jest źródłem, a zarazem celem wzrostu, ku któremu prowadzi poprzedni werset. Nie oznacza to jednak bierności członków. Ciało jest „łączone i utrzymywane w łączności”, a każdy członek służy mu stosownie do swojej miary. Obraz podkreśla zależność: wzrost dokonuje się przez więzi, które jednoczą, oraz przez rzeczywisty udział różnych osób. Nie wszyscy pełnią tę samą funkcję, ale żadna część nie jest przedstawiona jako samowystarczalna. Wcześniejsza zachęta do pokory, cierpliwości i zachowywania jedności pokazuje, że więź ta nie jest abstrakcyjną ideą; kształtuje się w sposobie odnoszenia się do siebie. Celem nie jest samo powiększanie wspólnoty ani sprawność jej struktur, lecz „budowanie siebie w miłości”. Miłość nie jest dodatkiem do wzrostu, lecz jego miarą i formą: wspólnota wzrasta właściwie, gdy służba każdego umacnia innych i pozostaje zakorzeniona w Chrystusie.

Ten werset opisuje Ciało, które żyje z Głowy, czyli z Chrystusa. Wzrost nie bierze się z jednego człowieka ani z jednego wielkiego zrywu. Bierze się z tego, że wszystkie części pozostają ze sobą w łączności. Szczególnie ważne są słowa „stosownie do jego miary”. Każdy członek ma własny zakres i własne powołanie. Kto porównuje swój udział z cudzym, łatwo przestaje widzieć to, co sam może wnieść. Więź, która umacnia, ma w Liście do Efezjan 4:2 konkretne kształty: pokorę, cierpliwość i znoszenie siebie nawzajem w miłości. Wspólnota rośnie więc z codziennej wierności, a nie z wielkich deklaracji. Można sobie wyobrazić kogoś, kto przez lata po nabożeństwie cicho układa krzesła i parzy herbatę. Ta posługa nie robi wrażenia, a jednak to dzięki niej inni mają miejsce, w którym mogą się spotkać. Właśnie takich członków werset ma na myśli. Cel jest jasny: budowanie siebie „w miłości”. Miłość jest tu jednocześnie spoiwem i kierunkiem wzrostu.

W Liście do Efezjan 4:16 obraz Ciała pokazuje, że życie wspólnoty pochodzi od Chrystusa i pozostaje od Niego zależne. Wzrost nie jest dziełem samotnego członka ani skutkiem samej siły woli. Ciało jest łączone i podtrzymywane przez więzi, a każdy członek służy mu stosownie do otrzymanej miary. Nikt nie musi zajmować każdego miejsca; żaden dar nie jest jednak zbędny. W sąsiednich wersetach Paweł wiąże ten wzrost z jednością, pokorą, cierpliwością i życiem prawdziwym w miłości. Wspólnota dojrzewa ku Chrystusowi, swojej Głowie, gdy jej członkowie nie rozrywają więzi, lecz troszczą się o siebie nawzajem. Czasem oznacza to cierpliwe wysłuchanie, czasem wierną służbę, której nikt nie zauważy. Takie gesty nie są dodatkiem do duchowego życia: należą do sposobu, w jaki Ciało buduje siebie. Perspektywa wersetu jest zarazem wspólnotowa i pełna nadziei. Wzrost dokonuje się stopniowo, według miary każdego, lecz jego źródłem i celem pozostaje Chrystus. Miłość nie jest tu nastrojem, który musi stale unosić wszystkich. Jest więzią, dzięki której wspólnota może wzrastać ku pełni, której sama sobie nie daje.