List do Efezjan 4:15 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „żyjąc prawdziwie w miłości” brzmią na początku jak zadanie na całe życie, ale w Liście do Efezjan 4:15 najbardziej poruszające wydaje mi się to, że mowa tu o wzroście. Apostoł nie opisuje kogoś, kto musi wszystko dźwigać sam i nieustannie się sprawdzać. Pisze o tym, że wszystko rośnie ku Chrystusowi, który jest Głową Ciała. Warto zobaczyć, jak ten wzrost wygląda w codzienności. Wcześniej w tym samym liście pojawia się cierpliwość i znoszenie siebie nawzajem w miłości (List do Efezjan 4:2), a później mowa o tym, że całe Ciało zapewnia sobie wzrost dzięki więzi, która umacnia każdy członek według jego miary (List do Efezjan 4:16). Miłość w tym obrazie składa się z drobnej, powtarzalnej łączności, w której ktoś trwa przy drugim człowieku także wtedy, gdy jest to trudne. Ten fragment daje też pewien spokój. Wzrost wskazuje kierunek całego życia, a nie gotową doskonałość. Ludzka miłość bywa krucha i niedoskonała, ale to właśnie w niej Bóg prowadzi ku pełni, której nie da się osiągnąć samą siłą.

Werset 15 łączy dwa wymiary, które łatwo rozdzielić: prawdę i miłość. Prawda bez miłości może stać się twardym osądem; miłość pozbawiona prawdy nie pomaga wzrastać. Paweł nie przedstawia ich jako konkurencyjnych wartości. Wspólnota dojrzewa, gdy jej życie i wzajemne relacje pozostają zakorzenione w obu. Kontekst mówi o zagrożeniu niedojrzałości: wierzący mogą być miotani przez zmienne nauki i zwodzeni przez ludzką przebiegłość. Odpowiedzią nie jest jednak sama odporność na błąd. Celem wzrostu jest Chrystus, nazwany Głową. To ku Niemu ma kierować się całe ciało, a nie ku dominacji jednej osoby ani ku zgodzie osiąganej za wszelką cenę. Obraz ciała dopowiada, że wzrost nie jest wyłącznie prywatnym osiągnięciem. Każdy członek ma swoje miejsce, a wspólnota buduje siebie w miłości. W praktyce może to oznaczać uczciwe nazwanie krzywdy bez upokarzania sprawcy albo korektę nauczania, która służy dobru ludzi, nie własnej wyższości. Werset nie obiecuje bezkonfliktowej jedności. Pokazuje jej kierunek: prawda wyrażana w miłości prowadzi wspólnotę ku Chrystusowi i Jego dojrzałości.

Ten werset pokazuje kierunek wzrostu. Apostoł pisze: „Natomiast żyjąc prawdziwie w miłości, sprawmy, by wszystko rosło ku Temu, który jest Głową – ku Chrystusowi.” Stoi on w wyraźnym kontraście do obrazu z Listu do Efezjan 4:14, gdzie wierzący są jak dzieci miotane falami i każdym powiewem nauki. Dojrzałość w tym ujęciu nie mierzy się siłą własnych przekonań, lecz bliskością Głowy. Wzrost opisany w Liście do Efezjan 4:16 dotyczy całego Ciała, które jest łączone i utrzymywane dzięki więzi. Każdy członek ma swoją miarę, a całość zmierza do budowania siebie w miłości. Nie jest to więc sukces jednej osoby zamknięty w jej własnym świecie. Ta perspektywa ma konkretne skutki. Wybór w pracy, w sprawach domowych czy w wydatkach można ocenić pytaniem, czy przybliża do pokory, cierpliwości i pokoju, o których mowa w Liście do Efezjan 4:2. Ktoś, kto odkłada rację w sporze z bliskim i szuka pojednania, rośnie ku Głowie, nawet jeśli nikt tego nie zauważy. Wzrost bez tego kierunku bywa pozorny. Można zdobyć wiedzę, pieniądze i wpływy, a mimo to oddalać się od Chrystusa. Miara dojrzałości zależy więc od tego, czy całe życie zwraca się ku Niemu.

„Żyjąc prawdziwie w miłości” — te słowa łączą prawdę z miłością, zamiast pozwalać jednej przesłonić drugą. Wspólnota Chrystusa nie wzrasta przez zgodę za wszelką cenę ani przez słowa, które ranią w imię szczerości. Jej wzrost dokonuje się wtedy, gdy prawda służy budowaniu, a miłość nie odwraca wzroku od tego, co wymaga nazwania. Paweł pisze do ludzi wezwanych do pokory, cierpliwości i troski o jedność. W tym samym rozdziale przypomina, że różne posługi służą budowaniu Ciała Chrystusa i dojrzewaniu wszystkich ku pełni Chrystusa. Werset 15 wskazuje kierunek tego wzrostu: ku Temu, który jest Głową. To nie samodoskonalenie ani ludzka sprawność stanowią jego miarę, lecz więź z Chrystusem. Można to dostrzec w zwyczajnej rozmowie, gdy ktoś mówi prawdę bez upokarzania drugiego, albo potrafi przyjąć napomnienie bez zamykania serca. Takie chwile nie są całym wzrostem Kościoła, ale odsłaniają jego kształt. Miłość nie zatrzymuje się na dobrych zamiarach: staje się sposobem, w jaki Ciało Chrystusa wzrasta ku swojej Głowie.