Księga Koheleta 8 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Kto jest jak mędrzec i kto poznał znaczenie rzeczy? Mądrość człowieka rozjaśnia jego oblicze, tak że surowy wyraz jego twarzy się zmienia.

Przestrzegaj rozkazów króla, pamiętając o przysiędze złożonej przed Bogiem.

Nie sprawiaj sobie niepokoju – odejdź sprzed jego oblicza! Nie wdawaj się w złe sprawy, bo wszystko, co tylko zechce, może uczynić,

ponieważ słowo królewskie ma moc, a kto do niego powie: Co ty robisz?

Księga Koheleta 8:4 przypomina, że słowo króla ma władzę i trudno domagać się od niego wyjaśnień. W kontekście kolejnych wersetów mowa o rozsądku wobec władzy …

Ten, kto przestrzega rozkazu, nie wie, co to zła sprawa, a mądre serce pamięta o czasie i sądzie.

Na każdą sprawę jest bowiem czas i sąd, ponieważ zło człowieka bardzo na nim ciąży.

Bo nie wie wcale, co będzie, a jak to będzie – kto mu oznajmi?

Człowiek nie ma władzy nad duchem, aby go powstrzymać, a nad dniem śmierci nie ma mocy. Tak samo nie ma zwolnienia na wojnie i nieprawość nie uratuje tego, kto ją popełnia.

To wszystko widziałem, zwracając uwagę na wszystkie sprawy, jakie dzieją się pod słońcem, w czasie gdy jeden człowiek panuje nad drugim, na jego nieszczęście.

Ponadto widziałem, jak złoczyńców ze czcią składano w grobie, a ludzie przychodzili i odchodzili z miejsca świętego, i zapomniano w mieście o tym, co tamci czynili. To również jest marność.

Ponieważ wyroku za zły czyn nie wykonuje się od razu, dlatego serce synów ludzkich jest bardzo chętne do złych czynów;

zwłaszcza że grzesznik czyni źle stokrotnie, a jednak długo żyje. Chociaż ja również poznałem i to, że szczęści się tym, którzy boją się Boga, dlatego że się Go boją.

Nie szczęści się zaś złoczyńcy i, podobny do cienia, nie przedłuża on swoich dni, dlatego że nie ma w nim bojaźni wobec Boga.

Jest marność, która dzieje się na ziemi: są sprawiedliwi, którym zdarza się to, na co zasługują grzesznicy, a są grzesznicy, którym zdarza się to, na co zasługują sprawiedliwi. Powiedziałem: I to jest marność.

Wychwalałem więc radość, bo nie ma dla człowieka nic lepszego pod słońcem, niż żeby jadł, pił i doznawał radości, i by to go cieszyło przy jego trudzie przez dni jego życia, które pod słońcem daje mu Bóg.

Gdy zwróciłem na to swoją uwagę, by poznać mądrość i przyjrzeć się dziełu, jakie dokonuje się na ziemi – bo ani w dzień, ani w nocy oczy człowieka nie zaznają snu –

widziałem wszystkie dzieła Boże: Człowiek nie może zbadać dzieła, jakie dokonuje się pod słońcem; jakkolwiek się trudzi, by szukać – nie zbada. A nawet mędrzec, chociażby twierdził, że je zna – nie może go zbadać.