Księga Koheleta 8:6 – znaczenie i zastosowanie

Salomon właśnie powiedział, że serce człowieka mądrego potrafi rozpoznać czas i osądzić, co może się wydarzyć. Oznacza to, że z Bożym błogosławieństwem ludzka mądrość może w znacznym stopniu pomóc przewidzieć, co może się wydarzyć. Tutaj jednak Salomon pokazuje, że niewielu ludzi naprawdę posiada taką mądrość. Nawet najmądrzejszych może zaskoczyć nieprzewidziane nieszczęście, dlatego mądrze jest liczyć się z nagłymi zmianami i się na nie przygotować.

Po pierwsze, każde wydarzenie, które nas dotyczy, i dokładny czas jego nadejścia są ustalone w Bożym zamyśle i Jego uprzedniej wiedzy. Wszystko jest uporządkowane mądrze. Każde zamierzenie ma wyznaczony czas, i jest to czas najlepszy, bo właściwy i sprawiedliwie ustanowiony. Boże rozporządzenie wydarzeniami nigdy nie jest ani nierozsądne, ani niesprawiedliwe.

Po drugie, przyszłość i czas, w którym wydarzenia nastąpią, pozostają dla nas w dużej mierze nieznane. Człowiek nie wie, co go spotka, i nikt nie potrafi powiedzieć mu, kiedy ani jak to nastąpi (Księga Koheleta 8:7). Ani układ gwiazd, ani żadna forma wróżbiarstwa nie mogą tego naprawdę przewidzieć. W swojej mądrości Bóg ukrył przed nami przyszłość, abyśmy zawsze byli gotowi na zmiany.

Po trzecie, to część naszej niedoli: nie widzimy z wyprzedzeniem zagrożeń, więc nie wiemy, jak ich uniknąć ani jak się przed nimi chronić. Nie znając właściwej chwili do działania, często tracimy okazję i schodzimy na manowce. Każde zamierzenie ma tylko jeden właściwy sposób realizacji i jeden odpowiedni moment. Niedola człowieka jest wielka, bo tak trudno trafić we właściwą chwilę, a często ją przegapiamy. Wielu cierpień dałoby się uniknąć, gdyby ludzie mogli przewidzieć, co ich czeka, i wiedzieli, kiedy działać. Ludzie cierpią, bo brakuje im mądrości i czujności.

Po czwarte, niezależnie od innych nieszczęść, których możemy uniknąć, wszyscy musimy umrzeć (Księga Koheleta 8:8). Kiedy Bóg wzywa duszę, trzeba ją oddać. Nie ma sensu się temu sprzeciwiać ani siłą, ani błaganiem, czy to we własnej sprawie, czy za pośrednictwem przyjaciela. Nikt nie ma władzy nad własnym duchem, by powstrzymać go przed powrotem do Boga, który go dał. Dusza nie może uciec poza zasięg śmierci ani ukryć się w miejscu, do którego śmierć nie dotrze. Człowiek nie ma mocy odroczyć dnia śmierci, a modlitwy ani łapówki nie odroczą jego śmierci.

Nie mamy też władzy nad duchem przyjaciela. Władca nie może przedłużyć życia nawet swojego najlepszego poddanego. Lekarz nie powstrzyma śmierci lekarstwami, żołnierz siłą, a mówca nie odwiedzie jej słowami. Nawet najwierniejsza osoba oddana Bogu nie może modlitwą powstrzymać jej nadejścia. Gdy przychodzi wyznaczona przez Boga godzina, nie da się odwrócić śmierci.

Śmierć jest też wrogiem, z którym każdy z nas musi się zmierzyć, prędzej czy później. W tej walce nie ma zwolnienia ze służby ani możliwości wycofania się, niezależnie od tego, czy ktoś jest zajęty, czy bojaźliwy, choć czasem dopuszczano takie zwolnienie wśród Izraelitów (Księga Powtórzonego Prawa 20:5; Księga Powtórzonego Prawa 20:8). Dopóki żyjemy, wciąż zmagamy się ze śmiercią. Uwolnimy się od tej walki dopiero wtedy, gdy opuścimy to ciało. Nikt nie zostaje zwolniony ze służby, zanim śmierć nie odniesie zwycięstwa. Najmłodszy nie zostaje odesłany jako nowy rekrut, a najstarszy nie odchodzi jako weteran, który zakończył służbę. Każdy musi stoczyć tę walkę sam. Nie można wysłać kogoś, by walczył za nas, ani znaleźć zastępcy. Sami musimy stanąć do tej walki, dlatego powinniśmy się do niej przygotować jak do bitwy.

Nieprawość człowieka nie ochroni go przed śmiercią. Ludzie często dopuszczają się zła, by uniknąć sprawiedliwości ze strony władcy albo zastraszyć tych, którzy mogliby ich ukarać, ale w ten sposób nie powstrzymają śmierci. Nawet najbardziej zatwardziały grzesznik nie potrafi tak uodpornić się na strach, by nie bać się śmierci. Choćby stawał się coraz potężniejszy w czynieniu zła (Księga Psalmów 52:7), śmierć będzie potężniejsza. Przebiegła nieprawość nie przechytrzy śmierci, a zuchwała nieprawość nie stawi jej czoła. Co więcej, zło, którego ludzie się trzymają, nie ocali ich przed śmiercią, lecz wyda ich w jej ręce.