Dzieje Apostolskie 4:9 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Dziejów Apostolskich 4:9 padają w chwili, gdy Piotr i Jan stoją w środku przed przełożonymi ludu i starszymi, a pytanie, które słyszą, brzmi jak oskarżenie: „Jeżeli przesłuchujecie nas dzisiaj w sprawie dobrodziejstwa, dzięki któremu chory człowiek uzyskał zdrowie”. Piotr nazywa uzdrowienie dobrodziejstwem, a jednak traktują je jak sprawę do wyjaśnienia, jakby dobro samo w sobie wymagało usprawiedliwienia. Jest w tym napięcie, które wyczuwa się od pierwszego zdania: dobro, które wyrasta z troski, zostaje postawione przed sądem. Apostoł nie zaczyna jednak od obrony własnej odwagi, choć Duch Święty napełnił go, jak mówi wiersz ósmy. Jego uwaga przesuwa się ku człowiekowi, który stoi wśród nich zdrowy, bo według wersetu dziesiątego to właśnie jego zdrowie mówi najgłośniej. Pytający mogą dociekać źródła, ale uzdrowiony staje się żywym dowodem, którego trudno podważyć, a świadectwo nie zależy tu od tonu głosu. W tym widzę głębię tego fragmentu. Dobrodziejstwo nie potrzebuje obrony słów, bo jego ślad widać w życiu tego, kogo dotknęło. Pytający mogą milczeć, a zdrowy człowiek stojący obok wciąż świadczy samą swoją obecnością.

Werset z Dziejów Apostolskich 4:9 ujmuje przesłuchanie w zaskakujący sposób. Piotr nie zaczyna od obrony siebie ani od sporu o prawo do nauczania. Nazywa sprawę po imieniu: chodzi o dobrodziejstwo, dzięki któremu chory człowiek odzyskał zdrowie. Pytanie władz dotyczyło mocy i imienia, w których dokonano uzdrowienia, lecz odpowiedź Piotra przesuwa uwagę ku temu, co wydarzyło się człowiekowi. To rozróżnienie ma znaczenie. Czyn, który przyniósł choremu dobro, stał się powodem oskarżenia i publicznego przesłuchania. Piotr nie pozwala jednak, by urzędowa forma sprawy przesłoniła jej rzeczywisty przedmiot: człowiek, który wcześniej chorował, stoi teraz zdrowy przed zgromadzonymi. W następnym wersecie apostoł wyjaśnia, że stało się to przez Jezusa Chrystusa, ukrzyżowanego przez ludzi, a wskrzeszonego przez Boga. Nie należy więc odrywać dobrodziejstwa od świadectwa o Jezusie ani sprowadzać go do demonstracji nadzwyczajnej mocy. Uzdrowienie jest konkretnym dobrem dla chorego, a zarazem znakiem wskazującym na działanie Boga. Piotr odpowiada na zarzut, nie ukrywając ani dobra, ani jego źródła.

Piotr i Jan stają przed przełożonymi ludu, a pytanie dotyczy dobra, które się wydarzyło. Chory człowiek odzyskał zdrowie, a wszyscy mogą to zobaczyć. Słowa „Jeżeli przesłuchujecie nas dzisiaj w sprawie dobrodziejstwa, dzięki któremu chory człowiek uzyskał zdrowie” pokazują coś, co łatwo przeoczyć. Dobro bywa przesłuchiwane. Ludzie sprawujący władzę nie zawsze cieszą się, gdy inni czynią dobro w imieniu kogoś innego. Warto zauważyć, że apostołowie nie zaczynają od obrony własnej pozycji. Odpowiadają wprost, bo wiedzą, czyje to dzieło. W Dziejach Apostolskich 4:10 wskazują imię Jezusa Chrystusa jako źródło uzdrowienia. Przed sądem nie przypisują sobie zasługi i nie ukrywają tego, co się stało. W tym fragmencie dobro i świadectwo idą razem. Ci, którzy czynią dobro, mogą zostać o nie zapytani, a odpowiedź może być spokojna, konkretna i zgodna z tym, co faktycznie się stało. Apostołowie nie muszą wymyślać usprawiedliwień, bo prawda o uzdrowieniu mówi sama za siebie.

W centrum przesłuchania Piotra i Jana znajduje się człowiek, który odzyskał zdrowie. Pytający chcą wiedzieć, jaką mocą uczyniono ten znak, a Piotr nazywa go dobrodziejstwem. W Dziejach Apostolskich 4:9 wiara nie odrywa się od konkretnego ludzkiego życia: uzdrowienie jest widzialnym dobrem, o które teraz pyta zgromadzona władza. Samo pytanie ma w sobie napięcie. Za czyn, który przyniósł choremu ulgę, uczniowie muszą się tłumaczyć. Piotr jednak nie ukrywa dobra ani nie mówi o nim jak o własnym osiągnięciu. W następnym wersecie wskazuje na Jezusa Chrystusa, ukrzyżowanego i wskrzeszonego przez Boga, przez którego człowiek stanął zdrowy. Znak prowadzi więc dalej niż do chwilowej poprawy: odsłania życie, którego źródłem nie jest ludzka władza. Jak światło wpadające do sali, dobro dokonane wobec jednej osoby staje się widoczne wobec wszystkich, także tych, którzy je osądzają. Ten fragment nie obiecuje, że każdy chory zostanie uzdrowiony w podobny sposób. Pokazuje jednak, że w obliczu sprzeciwu Piotr pozostaje świadkiem dobra i jego źródła. Troska o ciało oraz nadzieja zmartwychwstania spotykają się tu w imieniu Jezusa.