Dzieje Apostolskie 4:8 – znaczenie i zastosowanie

Piotr stoi przed ludźmi, którzy niedawno kazali go zatrzymać i których słowo może przesądzić o jego dalszym losie. Tekst nie opisuje go jako człowieka odważnego z natury, a mimo to to on zabiera głos. W Dziejach Apostolskich 4:8 wyjaśnia się, skąd bierze się jego mowa: był napełniony Duchem Świętym. Duch nie usuwa napięcia tej chwili, lecz daje słowa w jej środku. Ta kolejność ma znaczenie w wielu miejscach, w których ktoś mówi przed lekarzem, w sądzie albo w trudnej rozmowie i czuje, jak mocniej bije serce. Piotr zwraca się do tych, którzy mają władzę, z należnym im szacunkiem, a jednocześnie bez uległości. Jego mowa wyrasta z obecności, a nie z własnej pewności siebie. Wers pokazuje, że wiara nie znosi trudności. Daje natomiast oparcie w trudnym miejscu, którego człowiek nie musi wypracować sam. Ta pociecha nie zapewnia spokoju w każdej sytuacji, lecz wskazuje, że Bóg jest blisko w mówieniu o tym, co naprawdę ważne.

„Wtedy Piotr, napełniony Duchem Świętym, powiedział do nich: Przełożeni ludu i starsi!” Werset wskazuje nie tylko, kto zabiera głos, lecz także skąd bierze się jego świadectwo. Piotr stoi przed tymi, którzy mają władzę go przesłuchiwać; nie przemawia z własnej pozycji ani nie próbuje odwrócić uwagi od sprawy. Duch Święty uzdalnia go do odpowiedzi w chwili, gdy przywódcy pytają o źródło uzdrowienia. Kontekst nadaje tej scenie konkretną stawkę. Piotra i Jana zatrzymano po nauczaniu o zmartwychwstaniu w Jezusie, a następnego dnia postawiono przed zgromadzonymi przełożonymi i starszymi. Ich pytanie dotyczy mocy i imienia, w którym dokonano uzdrowienia. Słowa Piotra w kolejnych wersetach odpowiadają właśnie na to pytanie: wskazują Jezusa, ukrzyżowanego i wskrzeszonego przez Boga. Ważne jest więc rozróżnienie między odwagą a samą pewnością siebie. Dzieje Apostolskie nie przypisują Piotrowi zwykłej śmiałości; podkreślają działanie Ducha w jego świadectwie. Nie oznacza to, że każda stanowcza wypowiedź chrześcijanina ma taką samą wagę. Tutaj treść i źródło odwagi są związane z konkretną sytuacją: Piotr publicznie świadczy o Jezusie wobec tych, którzy go przesłuchują.

Piotr zabiera głos przed najwyższą radą Izraela, czyli przed ludźmi, którzy mają prawo go osądzić. Autor opisuje to krótko: „Wtedy Piotr, napełniony Duchem Świętym, powiedział do nich: Przełożeni ludu i starsi!” (w Dziejach Apostolskich 4:8). Tekst nie opisuje szczegółowo, jak to przeżywał. Pokazuje jednak owoc: wypowiedź odważną, a zarazem spokojną i uporządkowaną. Zwraca uwagę pierwsze słowo, którym się zwraca do słuchaczy. Piotr nie wybucha i nie broni się gniewnie. Mówi do nich po imieniu ich urzędu i godności. Szacunek dla autorytetu nie osłabia tu prawdy, a pomaga ją powiedzieć. W zwykłym życiu wygląda to podobnie. Pracownik, który musi powiedzieć przełożonemu niewygodną prawdę, rzadko potrzebuje głośniejszego tonu. Częściej potrzebuje spokojnych słów, które mówią dokładnie to, co się wydarzyło. Taka odwaga nie wyrasta z własnej pewności siebie, bo ta łatwo się chwieje. Cała scena zaczyna się od pytania o cudzą moc, a Piotr odpowiada, że nie chodzi o niego. Uzdrowienie dokonało się w imię Jezusa. Może to być najważniejsza lekcja tego fragmentu: mówić odważnie i jednocześnie pokazywać, skąd pochodzi moc.

Piotr stoi przed tymi, którzy mogą go osądzić. Jeszcze niedawno został zatrzymany wraz z Janem, a teraz przełożeni pytają o źródło ich działania. Właśnie w tej chwili tekst mówi, że Piotr jest „napełniony Duchem Świętym”. Nie opisuje jego wewnętrznego spokoju ani nie obiecuje, że zagrożenie zniknie. Ukazuje raczej obecność Boga pośród sytuacji, w której świadectwo wymaga odwagi. Pierwsze słowa Piotra są proste: zwraca się do przełożonych i starszych. Nie zaczyna od oskarżenia ani od obrony własnego znaczenia. W następnych zdaniach wskaże Jezusa jako źródło uzdrowienia i zbawienia. Ten porządek odsłania coś ważnego: centrum nie stanowi niezwykły czyn apostołów, lecz Ten, którego Bóg wskrzesił. Można pomyśleć o świetle lampy w zamkniętej sali. Nie rozprasza ono wszystkich cieni, ale pozwala zobaczyć, co jest przed oczami. Tak działa tu świadectwo: nie usuwa napięcia przesłuchania, lecz rozjaśnia jego sens. Piotr nie przemawia z własnej wielkości. Jego głos staje się miejscem, w którym wieść o Jezusie dociera także do ludzi sprawujących władzę.