Dzieje Apostolskie 4:7 – znaczenie i zastosowanie

Księga Dziejów Apostolskich opisuje chwilę, w której uczniów postawiono w środku zgromadzenia, a najwyżsi przedstawiciele religijnego porządku pytają ich o źródło tego, co zrobili. W Dziejach Apostolskich 4:7 pytanie nie jest jeszcze odpowiedzią, lecz zostaje zadane z pozycji siły. Ci, którzy stoją w kręgu, mogą czuć się przesłuchiwani, a uzdrowienie chorego człowieka zostaje zamienione w sprawę do wyjaśnienia. Pytanie dotyczy źródła: mocy i imienia, z których wynikał uczynek. Zgromadzenie nie pyta, czy chory został uzdrowiony, lecz kto za tym stoi. Ta zmiana akcentu pokazuje, jak łatwo lęk przed cudzym osądem przesuwa uwagę z tego, co widać, na to, czyje prawo to usprawiedliwia. Uczniowie nie muszą więc udowadniać swojej wartości, bo ich świadectwo ma oparcie poza nimi samymi. Odpowiedź pojawia się w następnych wersetach, gdy Piotr, napełniony Duchem Świętym, wskazuje na imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka (Dzieje Apostolskie 4:10). Nie szuka oparcia we własnej sile ani w uznaniu zebranych, lecz w Tym, którego ci sami ludzie ukrzyżowali. W tej odpowiedzi widać spokój, który nie zależy od cudzej oceny.

Pytanie o moc i imię w Dziejach Apostolskich 4:7 nie jest neutralną prośbą o wyjaśnienie. Piotr i Jan zostali zatrzymani po nauczaniu o zmartwychwstaniu w Jezusie, a teraz stoją przed zgromadzonymi przywódcami. Pytający chcą ustalić, na jakiej podstawie dokonali czynu, który zwrócił uwagę ludu. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu samego źródła działania. „Moc” wskazuje na siłę lub upoważnienie, a „imię” w biblijnym sposobie mówienia oznacza osobę, której autorytet przywołano. Nie chodzi więc tylko o technikę uzdrowienia, lecz o to, komu przypisuje się sprawczość. Odpowiedź Piotra w następnym wersecie jasno wskazuje Jezusa Chrystusa Nazarejczyka: to przez Niego uzdrowiony człowiek stanął przed nimi zdrowy. Scena pokazuje też napięcie między widocznym dobrem a sporem o jego znaczenie. Wcześniej uzdrowienie budziło zdumienie i wiarę; teraz staje się przedmiotem przesłuchania. Ten sam fakt nie usuwa różnicy w ocenie Jezusa. Apostołowie nie przedstawiają swojej mocy jako osobistego osiągnięcia: kierują uwagę ku Ukrzyżowanemu, którego Bóg wskrzesił. W tym rozdziale pytanie o autorytet staje się więc pytaniem o to, czyje działanie rozpoznaje się w Jezusie.

Apostołów postawiono w środku zgromadzenia, a pytanie zadano bez ogródek: czyją mocą albo w czyim imieniu uczyniliście to? Chodzi o uzdrowienie chorego człowieka. Przesłuchujący nie pytają jednak o sam fakt. Pytają o autorytet, który za nim stoi. Ten krótki wers pokazuje, że każdy czyn ma swoje źródło i że trzeba umieć je nazwać. Piotr nie zaczyna od siebie ani od własnych zasług. Odpowiada w imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, którego Bóg wskrzesił z martwych, i mówi, że właśnie przez Niego ten człowiek stanął przed zgromadzeniem zdrowy (Dzieje Apostolskie 4:10). Oddaje tę sprawę Temu, w którego imieniu działa, i nie zatrzymuje chwały dla siebie. Dalej mówi o kamieniu odrzuconym przez budujących, który stał się głowicą węgła (Dzieje Apostolskie 4:11). W praktyce oznacza to prostą rzecz. Kto działa w imieniu Bożym, powinien umieć powiedzieć, skąd bierze siły i komu przypisuje wynik. Wtedy pytanie o źródło przestaje być groźbą i staje się okazją do świadectwa, zwłaszcza gdy słowa i czyny mają ten sam kierunek.

W centrum tej sceny stoją Piotr i Jan, postawieni przed ludźmi sprawującymi władzę religijną i społeczną. Pytanie „Czyją mocą albo w czyim imieniu uczyniliście to?” dotyczy uzdrowienia człowieka, ale sięga głębiej: pyta, skąd pochodzi czyn, który zgromadził tłum i stał się świadectwem o Jezusie. Wcześniej kapłani, dowódca straży świątynnej i saduceusze zatrzymali apostołów, oburzeni ich nauczaniem o zmartwychwstaniu w Jezusie. Słowo „imię” wskazuje tu na kogoś więcej niż wypowiedzianą formułę. W dalszej odpowiedzi Piotr przypisuje uzdrowienie Jezusowi Chrystusowi Nazarejczykowi, ukrzyżowanemu przez ludzi, a wskrzeszonemu przez Boga. Apostołowie nie przedstawiają siebie jako źródła mocy. Stoją pośród przesłuchujących, lecz ich świadectwo odsyła poza nich samych. Ta scena nie obiecuje, że wierne świadectwo zawsze spotka się z uznaniem. Pokazuje jednak, że pytanie o źródło dobra może otworzyć przestrzeń dla prawdy o Chrystusie. W samym środku przesłuchania uzdrowiony człowiek pozostaje widzialnym znakiem życia, które nie pochodzi z ludzkiej władzy.