Dzieje Apostolskie 3:16 – znaczenie i zastosowanie

Mężczyzna, o którym mowa, był kulawy od urodzenia i codziennie kładziono go przy bramie świątyni, aby prosił o jałmużnę. Jego dni przez długi czas zależały od cudzej hojności. Dlatego słowa o przywróconych siłach dotykają czegoś bardzo osobistego: ciała, które całe życie czekało na pomoc, nagle zyskuje własny krok. Werset mówi, że przez wiarę w Jego imię siły zostały przywrócone, a w tej samej mowie Piotr wiąże to imię z Jezusem, swoim Sługą i Dawcą życia. Piotr odsuwa od siebie i Jana wszelką zasługę, pytając, dlaczego patrzą na nich, jakby własną mocą lub pobożnością sprawili, że mężczyzna chodzi. Ta odmowa ma w sobie delikatność: ci, przez których działa Bóg, nie zabierają dla siebie tego, co ludzie widzą. Pełnia sił, którą wszyscy widzicie, nie została schowana w sercu ani w kącie świątyni. Stała się widoczna dla wspólnoty, która znała dawną bezradność tego człowieka. Najbardziej poruszające jest to, że siła przychodzi z zewnątrz, a jednak zostaje w człowieku jako jego własna. Bóg okazuje bliskość nie w pustych słowach, lecz w konkretnym ciele i w zwykłym dniu przy bramie.

W Dziejach Apostolskich 3:16 Piotr wyjaśnia uzdrowienie człowieka znanego z codziennego przebywania przy bramie świątyni. Nie przypisuje go własnej mocy ani pobożności. Wskazuje na imię Jezusa i wiarę związaną z Nim. „Imię” oznacza tu więcej niż wypowiedziane słowo: odsyła do osoby Jezusa i Jego autorytetu. Wiara nie działa więc jak zaklęcie ani szczególna siła człowieka. Jest zaufaniem skierowanym ku Jezusowi, któremu Bóg przywrócił życie. Ważne jest też, że uzdrowienie staje się widocznym znakiem, wokół którego Piotr głosi zmartwychwstałego Jezusa. Ludzie mogą rozpoznać uzdrowionego; nie mogą jednak wyciągnąć wniosku, że apostołowie dokonali cudu własnym wysiłkiem. Ciało człowieka odzyskało siły, a wydarzenie wskazuje dalej, ku Dawcy życia. Ten werset nie obiecuje, że każda modlitwa o zdrowie przyniesie natychmiastowe uzdrowienie. Opisuje konkretne działanie Boga i jego znaczenie w przemówieniu Piotra. Jego sednem jest więc nie metoda na cud, lecz świadectwo: moc widoczna w tym człowieku pochodzi od Jezusa, a nie od ludzkiej zasługi.

Piotr nie pozwala, by uwaga tłumu zatrzymała się na nim samym. Najpierw wyjaśnia, że ani własna moc, ani pobożność nie sprawiły, że kulawy chodzi (Dzieje Apostolskie 3:12). Ten werset wskazuje źródło: siła przyszła przez wiarę w imię Jezusa. Człowiek, który od urodzenia siedział przy Pięknej Bramie i prosił o jałmużnę, stoi teraz na nogach na oczach wszystkich. Ten tekst ma wyraźny praktyczny wymiar. Apostołowie nie zyskali na tym cudzie prestiżu i nie zbudowali na nim własnej reputacji. Wskazali, skąd pochodzi moc, i odsunęli siebie na bok. Wierzący, gdy coś dobrego się udaje, łatwo biorą to na swój rachunek. Piotr pokazuje postawę odwrotną: oddaje chwałę Temu, komu się ona należy. Werset ma też wymiar widzialny. Mówi o pełni sił, którą wszyscy widzą. Dzieje nie opisują przeżycia prywatnego, lecz wydarzenie publiczne, zauważone przez ludzi, którzy wcześniej znali tego człowieka. Nie każda modlitwa kończy się takim znakiem, a tekst nie składa na to obietnicy. Pokazuje jednak, że Bóg może działać wyraźnie, a nie tylko w ukryciu.

Uzdrowiony człowiek nie jest dla Piotra dowodem na własną moc ani pobożność. Wskazuje na imię Jezusa: na Jego obecność i działanie, zakorzenione w tym, że Bóg wskrzesił Go z martwych. Piotr mówi do ludzi, którzy znają tego człowieka i widzą zmianę. To, co się wydarzyło, nie pozostaje ukrytą tajemnicą; staje się świadectwem pośród zwyczajnego życia świątyni. Werset dwukrotnie podkreśla pełnię sił. Człowiek proszący dotąd o jałmużnę odzyskuje możliwość stania i chodzenia, a wraz z nią otwiera się przed nim inny sposób uczestniczenia w życiu. Nie należy z tego wyprowadzać obietnicy, że każda modlitwa przyniesie uzdrowienie ciała. Piotr opowiada o konkretnym znaku, który kieruje wzrok ku Jezusowi, Dawcy życia. Wiara nie jest tu prywatnym osiągnięciem uzdrowionego ani zasługą apostołów. Działa przez imię Jezusa, a moc należy do Boga. W dalszych słowach Piotr nie zatrzymuje słuchaczy na cudzie: prowadzi ich ku nawróceniu i zgładzeniu grzechów. Przywrócone siły stają się więc widzialnym świadectwem większej nadziei — że życie, które Bóg podnosi, wskazuje na Jezusa.