Dzieje Apostolskie 3:5 – znaczenie i zastosowanie

Prośba Piotra „Spójrz na nas” zawiera więcej uczucia, niż mogłoby się wydawać. Mężczyzna przy Pięknej Bramie był codziennie wnoszony na to samo miejsce, a jego oczekiwanie skupiało się na tym, co mogło mu wpaść w ręce. Trudno się temu dziwić, bo bieda często zostawia niewiele przestrzeni na cokolwiek innego. Te słowa nie odbierają mu tej potrzeby, lecz przenoszą spojrzenie z dłoni na twarze. Piotr i Jan najpierw sami mu się przyjrzeli, zanim cokolwiek powiedzieli, a w miejscu, gdzie ludzie mijali go codziennie, takie spojrzenie samo jest rodzajem uwagi. Chromy otrzymał więcej niż jałmużnę, bo został zauważony jako człowiek, a nie tylko jako ktoś, kto leży przy bramie. Tekst nie opisuje jego myśli, ale pokazuje, że oczekiwał czegoś drobnego, a spotkał się z czymś, czego się nie spodziewał. W tym fragmencie pomoc przychodzi jako konkretny krok, lecz poprzedza ją spojrzenie. Patrzenie w oczy staje się tu początkiem, a nie dodatkiem do pomocy.

„Spójrz na nas” — prosi Piotr, a człowiek patrzy, oczekując jałmużny. W tej krótkiej wymianie spotykają się dwa różne oczekiwania: człowiek liczy na zwyczajną pomoc, której codziennie szukał przy wejściu do świątyni; Piotr i Jan kierują jego uwagę ku sobie, zanim padną dalsze słowa. Nie należy przypisywać temu spojrzeniu więcej, niż mówi tekst. Mężczyzna nie oczekuje uzdrowienia ani nie wyznaje wiary — czeka na jałmużnę. Jego reakcja jest zrozumiała w świetle położenia: był kulawy od urodzenia i zależał od wsparcia przechodzących. Apostołowie nie spełnią jednak tej prośby w zwyczajny sposób. Piotr nie ma srebra ani złota, lecz oznajmia, że daje to, co ma, i wypowiada wezwanie w imię Jezusa Chrystusa (Dzieje Apostolskie 3:6). Werset 5 jest więc progiem, nie samodzielną obietnicą, że każda prośba o pomoc przyniesie cud. On ukazuje człowieka, który patrzy, bo spodziewa się jałmużny, oraz apostołów, którzy zatrzymują jego uwagę. Dopiero dalszy ciąg odsłania, czym okaże się dar. Spotkanie zaczyna się od realnej potrzeby, ale nie kończy na tym, czego człowiek spodziewał się otrzymać.

Piotr i Jan szli do świątyni, a przy jej bramie, zwanej Piękną, siedział człowiek kulawy od urodzenia. Dzieje Apostolskie 3:5 mówią: „Spójrz na nas. A on patrzył na nich, oczekując od nich jałmużny.” Jego uwaga była skierowana na tych, którzy wchodzili do świątyni, i na to, co mogli mu dać. Spodziewał się czegoś, co da się policzyć i wręczyć. Najpierw jednak apostołowie poprosili go o spojrzenie. Piotr nie zaczął od rozdawania, tylko od zwrócenia uwagi na siebie i Jana. Dopiero potem, w Dziejach Apostolskich 3:6, pada zdanie: „Nie mam srebra ani złota, ale co mam, to ci daję”. Dar nie został więc zmierzony tym, czego oczekiwano, lecz tym, co apostoł rzeczywiście miał. Ten fragment pokazuje, że ludzkie oczekiwania bywają węższe od tego, co Bóg może uczynić przez zwykłych ludzi. Żebrak chciał monety, a otrzymał siłę w nogach i powód, by wielbić Boga. Najmocniejszym obrazem jest tu zwykła rozmowa twarzą w twarz, w której wszystko zaczyna się od spojrzenia.

„Spójrz na nas” — mówią Piotr i Jan człowiekowi, który codziennie leży przy bramie świątyni i prosi o jałmużnę. On patrzy na nich, oczekując wsparcia, którego zwykle potrzebuje. W tej krótkiej chwili spotykają się dwa spojrzenia: jego, skierowane ku temu, co może podtrzymać dzień, i ich, zatrzymujące się na człowieku, nie tylko na jego prośbie. Nie należy przypisywać temu spojrzeniu wiedzy o tym, co zaraz się wydarzy. Mężczyzna oczekuje jałmużny; Piotr i Jan nie obiecują mu jeszcze uzdrowienia. Dopiero w następnym wersecie Piotr mówi, że nie ma srebra ani złota, i daje mu to, co ma, w imię Jezusa Chrystusa. Spotkanie zaczyna się jednak wcześniej: od wezwania, by spojrzał, i od uwagi, która nie przechodzi obok jego obecności. Przy bramie świątyni proszący mógł być dla przechodzących częścią codziennego krajobrazu. Tego dnia nie pozostaje niewidzialny. Obraz bramy łączy jego zwykłe oczekiwanie z wydarzeniem, którego nie mógł przewidzieć. Dzieje Apostolskie 3:5 ukazuje początek spotkania, w którym człowiek zostaje zauważony, zanim pozna, co Piotr może mu dać.