Dzieje Apostolskie 3:6 – znaczenie i zastosowanie

Piotr nie zatrzymuje się na tym, czego oczekiwano od niego. Kulawy przy Pięknej Bramie prosił o jałmużnę, a Piotr odpowiada wprost: „Nie mam srebra ani złota – powiedział Piotr – ale co mam, to ci daję: W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź!” Ten fragment ma w sobie szczerość, bo Piotr nie udaje kogoś zamożniejszego, niż jest. Nazywa to, czego mu brak, i z tą samą prostotą wskazuje na to, co ma. Warto zauważyć, gdzie Piotr wskazuje źródło tego, co się wydarzy. Jego słowa nie kończą się na tym, co sam posiada, lecz odsyłają do imienia Jezusa Chrystusa Nazarejczyka. Człowiek, który codziennie siadał przy bramie, usłyszał coś innego niż spodziewaną monetę: polecenie, by wstał i chodził. Tekst nie opisuje, co wtedy czuł, ale łatwo wyobrazić sobie, jak bardzo to, o co się prosi, może różnić się od tego, co zostaje ofiarowane. Ten fragment ukazuje też coś spokojnego: to, co ktoś ma do dania, bywa skromniejsze, niż by chciał, a jednak może okazać się tym, czego w danej chwili potrzeba. Imię Jezusa pozostaje w centrum, a Piotr jest jedynie tym, kto je wypowiada.

Piotr nie odpowiada na prośbę chromego człowieka tak, jak ten się spodziewał. Proszący oczekuje jałmużny, a Piotr jasno nazywa granicę swoich możliwości: nie ma srebra ani złota. Nie udaje, że może spełnić każde oczekiwanie. Zarazem nie sprowadza spotkania do tego, czego mu brakuje. „Co mam, to ci daję”: jego odpowiedź wiąże z imieniem Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, a nie z własnym majątkiem czy pozycją. Słowa „chodź!” nie są ogólną obietnicą, że każdy wierzący zostanie uzdrowiony z każdej choroby. W tej opowieści następuje konkretne wydarzenie: Piotr podaje mężczyźnie rękę, a ten odzyskuje władzę w nogach i stopach. Później wchodzi do świątyni, wielbiąc Boga. Uzdrowienie staje się więc znakiem, który kieruje uwagę nie na niezwykłą siłę Piotra, lecz na Jezusa. Ten werset nie przeciwstawia materialnej pomocy wierze ani nie zawstydza człowieka proszącego o jałmużnę. Pokazuje raczej, że dar apostołów przekracza to, o co poproszono, ale pozostaje zakorzeniony w tym, co otrzymali od Jezusa. Rozróżnienie jest istotne: Piotr nie daje wszystkiego, czego mógłby chcieć proszący, lecz daje to, co w tej chwili dokonuje się przez imię Jezusa.

Piotr nie ma srebra ani złota, a mimo to daje człowiekowi przy bramie coś więcej niż jałmużnę. Żebrak czekał na monetę, a usłyszał polecenie wypowiedziane w imieniu Jezusa Chrystusa Nazarejczyka. Słowa „ale co mam, to ci daję” pokazują, że dar nie zależy od zasobów tego, kto daje. Zależy od tego, czyje imię zostaje wypowiedziane. Piotr nie przypisuje uzdrowienia własnej zasłudze ani swoim możliwościom. Wskazuje na imię Jezusa i sam staje się jego świadkiem. Dopiero w Dziejach Apostolskich 3:7 czytamy, że Piotr chwycił kulawego za prawą rękę i podniósł go. Ten werset pokazuje też, że brak środków nie kończy rozmowy o pomocy. Piotr zna swoje granice, ale nie traktuje ich jak końca. Najcenniejsze, co ma do zaoferowania, jest czymś, czego nie da się kupić. Uzdrowiony wchodzi do świątyni, skacze i wielbi Boga, a lud rozpoznaje w nim dawnego żebraka. Zmiana jest widoczna dla wszystkich i zaczyna się od jednego zdania.

Przy Pięknej Bramie człowiek prosi o jałmużnę, a Piotr nie udaje, że może dać mu srebro czy złoto. „Co mam, to ci daję” — i wskazuje na Jezusa Chrystusa. Jego słowa nie są obietnicą, że każda modlitwa przyniesie uzdrowienie ani że wiara usunie każde cierpienie. W tej konkretnej chwili Bóg przywraca człowiekowi władzę w nogach, a Piotr przypisuje ten dar imieniu Jezusa. Warto zauważyć, że Piotr nie przechodzi obojętnie obok człowieka przy bramie. Zatrzymuje się, patrzy na niego i wyciąga rękę. Uzdrowiony wchodzi potem do świątyni, chodząc i wielbiąc Boga. Dar nie kończy się więc na zmianie jego ciała. Otwiera mu drogę do wspólnoty modlitwy i staje się znakiem, który kieruje wzrok zgromadzonych ku Bogu. Srebro i złoto mogą zaspokoić doraźną potrzebę, ale nie są miarą całego dobra. W tym wydarzeniu nadzieja ma imię: Jezus. Przywrócone kroki zapowiadają życie, w którym człowiek nie jest sprowadzony do swojego braku, a uzdrowienie staje się świadectwem Bożej mocy, nie ludzkiej zasługi.