Dzieje Apostolskie 3:8 – znaczenie i zastosowanie

Ten człowiek od urodzenia siedział przy bramie świątyni, zwanej Piękną, i patrzył na tych, którzy wchodzili do środka o własnych siłach. Dzieje Apostolskie 3:8 opisują chwilę, w której jego ciało nagle zaczyna należeć do niego: „Zerwał się i stanął na nogach, i chodził, i wszedł z nimi do świątyni, chodząc, skacząc i wielbiąc Boga.” Zdania płyną tu jeden za drugim, jakby ruch nie mógł się już zatrzymać. Uderza to, że uzdrowiony nie odchodzi w swoją stronę. Idzie razem z Piotrem i Janem, wchodzi do miejsca modlitwy, a jego radość wyraża się w skakaniu i w chwaleniu Boga. Ten skok nie jest popisem. Wyraża radość człowieka, który przez lata przyglądał się cudzemu życiu z boku, a teraz sam stoi na nogach wśród ludzi świątyni. Nowe ciało staje się świadectwem, zanim ktokolwiek zdąży cokolwiek wyjaśnić. Ten fragment nie zamyka wdzięczności w jednym słowie ani w jednej postawie. Pokazuje, że może być ona cielesna, głośna i wspólna. Bóg dotyka człowieka w tym, co najbardziej ograniczało jego życie, a on odpowiada tym, czym właśnie dysponuje: krokiem, skokiem i głosem. W kolejnych wersetach Piotr odsunie uwagę tłumu od siebie i Jana, lecz ten werset pozostaje przy samym uzdrowionym.

Opis uzdrowionego człowieka podkreśla nie tylko zmianę w jego ciele, lecz także zmianę w tym, co może robić: staje na nogach, chodzi i wchodzi do świątyni. Jeszcze chwilę wcześniej leżał przy jej bramie, prosząc o jałmużnę; teraz przekracza próg razem z Piotrem i Janem. Tekst nie przedstawia tego jako zasługi apostołów. Piotr wcześniej mówi, że daje człowiekowi to, co ma, „w imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka” (Dzieje Apostolskie 3:6), a później odrzuca przypisywanie uzdrowienia własnej mocy lub pobożności. Ważne jest też to, że człowiek nie tylko chodzi, ale skacze i wielbi Boga. Jego radość staje się widzialna, a lud rozpoznaje w nim tego, który wcześniej siedział przy bramie. Znak nie zatrzymuje uwagi na niezwykłym wydarzeniu ani na Piotrze i Janie; kieruje ją ku Bogu. Nie wynika stąd obietnica, że każdy cierpiący odzyska zdrowie w podobny sposób. W tej opowieści uzdrowienie jest konkretnym znakiem działania Boga, a wejście do świątyni pokazuje, jak odzyskana sprawność otwiera człowiekowi udział we wspólnym uwielbieniu.

Człowiek, który przez lata siedział przy Pięknej Bramie, prosił o srebro i złoto. Otrzymał coś innego: władzę w nogach. Dzieje Apostolskie 3:8 opisują to konkretnie. „Zerwał się i stanął na nogach, i chodził, i wszedł z nimi do świątyni, chodząc, skacząc i wielbiąc Boga.” Dla kogoś, kto żył z jałmużny, wejście do świątyni nie było zwykłym spacerem. Był to powrót do miejsca, gdzie dotąd czekał tylko na to, co ktoś mu rzuci. Teraz wszedł tam jako uczestnik modlitwy, a nie jako żebrak przy wejściu. Warto zauważyć, że tekst nie opisuje wielkich słów ani pokazu mocy. Opisuje ruch: podniósł się, stanął, chodził, wszedł. Dopiero ten ruch pozwolił mu uwielbiać Boga razem z innymi, w miejscu, z którego był dotąd wykluczony. W Dziejach Apostolskich 3:12 Piotr wyraźnie wskazuje, że nie działali własną mocą ani pobożnością. Ta uwaga chroni przed pomyleniem daru z zasługą. Człowiek, który otrzymał uzdrowienie, nie musi go sobie udowadniać. Może po prostu wejść do świątyni i chwalić Boga.

W tym wersecie uzdrowienie nie kończy się na odzyskanej sprawności. Człowiek, który dotąd siedział przy bramie, teraz wchodzi do świątyni razem z Piotrem i Janem. Jego nowe kroki prowadzą go pośród wspólnoty, ku miejscu modlitwy. Radość staje się widoczna: chodzi, skacze i wielbi Boga. Nie oznacza to, że każda modlitwa przynosi natychmiastowe uzdrowienie ani że cierpienie świadczy o braku wiary. Opowieść mówi o konkretnym znaku dokonanym w imię Jezusa Chrystusa. Piotr później odrzuca myśl, jakoby stało się to dzięki własnej mocy lub pobożności. Chwała należy do Boga. Można dostrzec w tej scenie, jak łaska przywraca człowiekowi nie tylko ruch, lecz także udział w życiu wspólnoty. Ten, który przyjmował jałmużnę przy wejściu, idzie teraz obok innych i uwielbia Boga pośród nich. Nie jest już wyłącznie kimś, kogo mijają w drodze do świątyni. Stał się uczestnikiem tej drogi. Jego kroki są świadectwem, a jego uwielbienie kieruje uwagę dalej niż na samo zdumiewające wydarzenie — ku Temu, któremu należy się chwała.