Dzieje Apostolskie 3:10 – znaczenie i zastosowanie

Ci, którzy przez lata mijali tego człowieka przy Pięknej Bramie, znali go dobrze. Wiedzieli, że każdego dnia siedzi tam i prosi o jałmużnę, bo tak wyglądało jego życie od urodzenia. Teraz rozpoznają go ponownie, ale już w innym świetle. Werset mówi o zdumieniu i zachwycie, które spadają na ludzi nagle, gdy znany obraz zmienia się na ich oczach i nie da się już patrzeć na niego po dawnemu. Warto zauważyć, że ten zachwyt dotyczy tego, co spotkało żebraka. Tekst skupia uwagę tłumu na człowieku, który dotąd był niemal częścią krajobrazu świątyni, a teraz staje w jej obrębie żywy i pełen ruchu. Poruszenie wywołane taką zmianą jest zrozumiałe, bo łatwo wzruszyć się cudzą przemianą, zwłaszcza gdy poprzedzało ją długie cierpienie widziane z bliska. Ten fragment z Dziejów Apostolskich 3:10 pokazuje, że Bóg wchodzi w konkretną historię znanego ludziom człowieka, na oczach jego sąsiadów. Zdumienie tłumu staje się więc świadectwem, że codzienne cierpienie nie musi być ostatnim słowem o czyimś życiu.

Najpierw rozpoznają w uzdrowionym nie kogoś obcego, lecz człowieka, którego od dawna widywali przy Pięknej Bramie. Jego wcześniejsze życie było dla nich znajome: codziennie przynoszono go tam, by prosił o jałmużnę. Teraz ten sam człowiek stoi, chodzi i wielbi Boga. Zdumienie bierze się więc z widocznej ciągłości: zmiana jest niezwykła, ale dotyczy osoby, którą tłum potrafi zidentyfikować. W Dziejach Apostolskich 3:10 rozpoznanie potwierdza, że wydarzenie nie jest opowieścią o anonimowym cudzie. Ludzie wiedzą, kogo widzą, i dlatego nie mogą łatwo oddzielić nowej rzeczywistości od dawnej. Zarazem ich zachwyt nie oznacza jeszcze, że rozumieją jej znaczenie. W następnym przemówieniu Piotr odrzuca przypisywanie uzdrowienia własnej mocy lub pobożności i kieruje uwagę ku Bogu oraz Jezusowi. Werset opisuje zatem zarówno reakcję świadków, jak i początek publicznego świadectwa. To, co spotkało człowieka, staje się widzialne dla wspólnoty, lecz samo zdumienie nie jest pełnym wyjaśnieniem. W narracji Łukasza znak przyciąga uwagę; sens tego znaku zostaje dopiero objaśniony.

W Dziejach Apostolskich 3:10 ludzie rozpoznali w uzdrowionym człowieka, który codziennie siedział przy Pięknej Bramie. Fragment dotyczy właśnie tego rozpoznania. Ci, którzy go znali, widzieli teraz kogoś, kto stoi i chodzi na własnych nogach. Ich zdumienie wzięło się z porównania dawnego stanu z tym, co wydarzyło się na ich oczach. Zmiana bywa najlepiej widoczna dla tych, którzy pamiętają, jak wyglądało wcześniej. Ludzie, którzy mijali bramę każdego dnia, mogli zobaczyć różnicę szybciej niż ktokolwiek inny. Warto jednak zauważyć, dokąd prowadzi ich uwaga. Piotr w Dziejach Apostolskich 3:12 pyta, dlaczego patrzą na niego i Jana, jakby własną mocą albo pobożnością sprawili, że ten człowiek chodzi. Wcześniej, w Dziejach Apostolskich 3:6, wskazuje na imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka jako źródło uzdrowienia. Zdumienie ma więc prowadzić dalej, do Tego, kto uczynił cud. Najmocniejsza myśl tego fragmentu jest prosta. Dobra zmiana w życiu człowieka zwraca uwagę innych, ale jej źródło leży poza nim i poza tymi, którzy go podziwiają.

Najpierw rozpoznali w nim człowieka, którego codziennie widywali przy Pięknej Bramie. Zmienił się jego sposób poruszania, lecz nie zniknęła jego historia: był tym samym człowiekiem, który wcześniej prosił wchodzących do świątyni o jałmużnę. Teraz szedł, a zdumienie i zachwyt ogarniały tych, którzy znali jego dawne miejsce. Ten szczegół nadaje cudowi ludzką bliskość. Nie wydarzył się komuś anonimowemu, daleko od wspólnoty, lecz człowiekowi obecnemu u jej progu dzień po dniu. To, co nowe, nie wymazało przeszłości; stało się widoczne właśnie na jej tle. Jak brama, którą mijano każdego dnia, tak jego życie było dobrze znane, a jednak otworzyła się przed nim nowa możliwość. Dalsze słowa Piotra nie pozwalają przypisać tej zmiany własnej mocy ani pobożności apostołów. Uwagę kieruje ku Bogu i Jezusowi. Zdumienie tłumu jest więc początkiem spojrzenia głębszego niż sam niezwykły widok: prowadzi ku Temu, który przywraca człowiekowi miejsce pośród innych. W tej scenie nadzieja nie polega na zapomnieniu o dawnym cierpieniu, lecz na tym, że nie musi ono wyznaczać całej przyszłości.