Dzieje Apostolskie 3:15 – znaczenie i zastosowanie

Słowa Piotra są trudne do wysłuchania. Mówi do ludzi, którzy przed chwilą patrzyli na uzdrowionego mężczyznę, i nie łagodzi prawdy o tym, co się stało: „Zabiliście Dawcę życia, ale Bóg wskrzesił Go z martwych, czego my jesteśmy świadkami” (Dzieje Apostolskie 3:15). Pierwsza część tego zdania niesie ciężar winy, żalu i gniewu, których nie da się od razu uciszyć. Równie mocna jest druga część. Oba zdania stoją obok siebie w jednym tchu i żadne nie unieważnia drugiego. Piotr nie pomniejsza śmierci Jezusa, a jednocześnie nie pozwala, by zło miało ostatnie słowo. Kluczowe jest też słowo „świadkami”. Świadek nie tworzy wydarzenia, tylko mówi o tym, co zobaczył, i jego głos opiera się na faktach, a nie na tym, czego by sobie życzył. Warto zauważyć, że w kolejnym fragmencie Piotr mówi o nieświadomości słuchaczy (Dzieje Apostolskie 3:17). Nie zdejmuje z nich odpowiedzialności, ale pokazuje, że błąd i ból mogą spotkać się z Bożą mocą, zamiast ją wykluczać. Smutek nad tym, co się stało, i wdzięczność za to, co uczynił Bóg, mogą w tej wypowiedzi trwać razem.

Dzieje Apostolskie 3:15 stawia obok siebie dwa działania: ludzie zabili „Dawcę życia”, a Bóg wskrzesił Go z martwych. Nie jest to jedynie mocny kontrast retoryczny. Nazwanie Jezusa Dawcą życia podkreśla tragiczny paradoks: odrzucono Tego, którego misja przynosi życie, lecz śmierć nie unieważniła Bożego działania. Ważny jest kontekst przemówienia Piotra. Tłum patrzy na uzdrowionego człowieka i na apostołów, jakby to oni własną mocą dokonali cudu. Piotr odsuwa uwagę od siebie: w następnym wersecie wskazuje na imię Jezusa, a w wersecie piętnastym wraz z Janem określa apostołów jako świadków. Uzdrowienie staje się więc znakiem, który kieruje ku zmartwychwstałemu Jezusowi, nie ku niezwykłym zdolnościom Jego uczniów. Świadectwo apostołów oznacza tu więcej niż przekonanie, że Jezus nadal żyje w pamięci wierzących. Piotr ogłasza, że Bóg wskrzesił Go z martwych. Zarazem nie kończy na oskarżeniu słuchaczy: w dalszej wypowiedzi mówi o ich nieświadomości i wzywa do nawrócenia. Werset łączy powagę ludzkiego odrzucenia z pierwszeństwem Bożego działania: wyrok śmierci nie ma ostatniego słowa nad Dawcą życia.

Piotr mówi do ludzi, którzy przyczynili się do śmierci Jezusa, i nie łagodzi tego. Nazywa rzecz po imieniu: „Zabiliście Dawcę życia, ale Bóg wskrzesił Go z martwych, czego my jesteśmy świadkami”. Oskarżenie i ogłoszenie stoją tu obok siebie. Ludzka wina nie zamyka rozmowy, a Boże działanie nie pomniejsza jej powagi. Najmocniej wybrzmiewa słowo o świadectwie. Piotr nie opiera się na teorii ani na opinii, lecz mówi o tym, co zobaczył i czego doświadczył. Wystarczy, że mówi prawdziwie o tym, co widział. W Dziejach Apostolskich 3:12 ten sam Piotr odrzuca przypisywanie sobie mocy i pobożności, więc jego świadectwo ma jeden kierunek: ku Bogu, a nie ku samemu mówiącemu. Osoba, która w rozmowie z sąsiadem mówi o wierze na podstawie tego, co sama przeżyła, zwykle brzmi wiarygodniej niż ten, kto wygłasza gotowe tezy. Nie musi wtedy udawać pewności, której nie ma. Ostatnie słowo nie należy do śmierci, lecz do Boga, który wskrzesił Jezusa.

W Dziejach Apostolskich 3:15 Piotr wypowiada oskarżenie, ale zarazem wskazuje na wydarzenie, które przekracza winę i śmierć: „Zabiliście Dawcę życia, ale Bóg wskrzesił Go z martwych, czego my jesteśmy świadkami”. Jezus, nazwany Dawcą życia, został odrzucony i zabity. Bóg jednak nie pozwolił, by śmierć miała ostatnie słowo. To zdanie nie zaciera odpowiedzialności słuchaczy ani nie przedstawia zmartwychwstania jako łatwego pocieszenia. W sąsiednich wersetach Piotr mówi o nieświadomości, cierpieniu Mesjasza i wezwaniu do nawrócenia. Nadzieja nie omija więc prawdy o złu; otwiera drogę, na której człowiek może zwrócić się ku Bogu. Uzdrowiony człowiek stojący przy Piotrze i Janie staje się widzialnym znakiem tej nadziei. Piotr nie przypisuje cudu własnej mocy ani pobożności, lecz kieruje uwagę ku Jezusowi. Świadectwo apostołów nie polega na tym, że potrafią usunąć każdą ranę, ale że ogłaszają Boga, który wskrzesił ukrzyżowanego. W tym wersecie życie nie oznacza braku cierpienia. Oznacza, że nawet śmierć zadana Dawcy życia nie może unieważnić działania Boga.