Dzieje Apostolskie 2:15 – znaczenie i zastosowanie

Piotr zabiera głos w chwili, gdy część słuchaczy już wydała osąd. Zdumienie wobec obcych języków zostaje zbyte prostym żartem o młodym winie. Odpowiedź Piotra w Dziejach Apostolskich 2:15 zaczyna się od słów: „Ci ludzie nie są pijani, jak przypuszczacie, bo jest dopiero trzecia godzina dnia”. Apostoł nie wchodzi w spór o motywy drwiących. Zaczyna od tego, co każdy może sprawdzić, i dopiero potem przechodzi do wyjaśnienia całego zdarzenia. Jest w tym coś ważnego dla każdego, kto bywa źle zrozumiany. Piotr nie odpowiada na zarzut gwałtownie ani nie próbuje zdobyć uznania. Mówi spokojnie o rzeczach oczywistych i odbiera w ten sposób niesprawiedliwemu osądowi jego pozorną pewność. Spokój tej odpowiedzi może mieć źródło w pewności tego, co się wydarzyło. Dopiero dalej wskazuje na to, czego nie da się zmierzyć zegarem: na wylanie Ducha, zapowiedziane przez proroka Joela. Ten fragment pokazuje, że Boże działanie bywa błędnie oceniane przez tych, którzy patrzą z zewnątrz, a jego sens ujawnia się wtedy, gdy zostaje wypowiedziany wprost. Piotr nie zabiega o przekonanie drwiących. Wystarczy mu, że prawda zostaje nazwana.

Werset 15 odpowiada na drwinę, nie na szczere pytanie. Jedni widzą niezwykłe wydarzenie i pytają, co ono znaczy; inni sprowadzają je do pijaństwa. Piotr nie pomija tej szyderczej interpretacji, lecz najpierw ją odrzuca: jest dopiero „trzecia godzina dnia”, czyli mniej więcej dziewiąta rano, licząc czas od wschodu słońca. To argument osadzony w realiach chwili, a nie pełny dowód, że nikt nie mógł być pijany. Jego siła polega na tym, że zarzut jest nieprzekonujący wobec tego, co zgromadzeni właśnie słyszeli: uczniowie głoszą wielkie dzieła Boże w językach rozumianych przez przybyszów. Piotr nie uznaje szyderstwa za równorzędne wyjaśnienie znaku. Nie przedstawia też samej pory dnia jako wyjaśnienia tego, co się wydarzyło. Werset wyznacza porządek dalszej mowy. Najpierw Piotr prostuje błędne odczytanie, a następnie, w Dziejach Apostolskich 2:16, wskazuje na proroctwo Joela. Nie zatrzymuje się na obronie uczniów: kieruje uwagę ku temu, co wydarzenie oznacza w świetle Pisma. W ten sposób Pięćdziesiątnica nie jest przedstawiona jako niejasny entuzjazm, lecz jako działanie Boga, które wymaga właściwego odczytania.

Piotr odpowiada na drwiny prosto. Zarzut dotyczył wina, więc odwołuje się do faktu, który każdy mógł sprawdzić: „Ci ludzie nie są pijani, jak przypuszczacie, bo jest dopiero trzecia godzina dnia” (Dzieje Apostolskie 2:15). Nie wchodzi w spór o to, jak działa alkohol ani jakie motywy mieli drwiący. Podaje godzinę, którą słuchacze mogli sami ocenić. W praktyce to mocna lekcja. Gdy ktoś ocenia cudze doświadczenie pochopnie, najlepiej odpowiedzieć czymś konkretnym i sprawdzalnym, a nie długim wywodem. Zwykłe fakty często niosą więcej przekonania niż najgłośniejsze tłumaczenia. Warto jednak zauważyć, co dzieje się dalej. Piotr nie zatrzymuje się na obronie. Zaraz potem wskazuje na słowa proroka Joela jako wyjaśnienie tego, co się wydarzyło (Dzieje Apostolskie 2:16). Informacja o godzinie otwiera drogę do Pisma i nie kończy rozmowy. Wydarzenie Pięćdziesiątnicy zyskuje oparcie w zapowiedzi, którą znali słuchacze. Ten fragment pokazuje, że świadectwo staje się wiarygodne wtedy, gdy łączy prostotę faktów z wiernością obietnicom Boga.

Słowa Piotra zatrzymują szyderstwo, zanim stanie się ono jedynym wyjaśnieniem tego, co wydarzyło się w Jerozolimie. „Ci ludzie nie są pijani, jak przypuszczacie, bo jest dopiero trzecia godzina dnia” – mówi. Nie odpowiada drwiną na drwinę. Wskazuje na konkretną porę i prosi słuchaczy, by przyjęli do wiadomości jego słowa. W tej scenie poranek staje się granicą między pochopnym osądem a uważnym słuchaniem. Zebrani słyszą wielkie dzieła Boże w swoich językach, lecz nie wszyscy rozpoznają, co się dzieje. Jedni pytają ze zdumieniem, inni szydzą. Piotr nie nazywa samego zdumienia winą; podejmuje je słowem, które prowadzi dalej, ku proroctwu Joela i obietnicy wylania Ducha. To ważne, że wyjaśnienie nie sprowadza się do niezwykłego zjawiska. W kolejnych słowach Piotra wydarzenie zostaje odczytane jako działanie Boga, którego Duch obejmuje ludzi różnych pokoleń i położenia. Poranek nie usuwa całej niepewności, ale odsłania, że to, co łatwo wyśmiać, może być początkiem świadectwa o Bożym działaniu.