Dzieje Apostolskie 2:13 – znaczenie i zastosowanie

W tym krótkim zdaniu słychać chłód cudzych słów. Ci, którzy słuchali uczniów mówiących w ich językach o wielkich dziełach Bożych, usłyszeli też drwiny innych, sprowadzające wszystko do jednej taniej odpowiedzi: upili się. Tekst nie mówi, co czuli wyśmiewani, ale łatwo sobie wyobrazić, jak wiele znaczy chwila, w której to, co poruszyło serce najmocniej, zostaje od razu zbyte śmiechem. Warto zauważyć, że drwiny pojawiły się tuż obok zdumienia opisanego w Dziejach Apostolskich 2:12. Ta sama chwila wywołała dwie różne reakcje i jedna z nich nie unieważniła drugiej. Piotr w Dziejach Apostolskich 2:15 nie odpowiada drwiną, lecz wyjaśnia, że to nie wino stoi za tym, co się dzieje. W tym widać coś pocieszającego: prawda może być przez chwilę wyśmiewana i mimo to pozostać prawdą. Osobom, które dziś bywają lekceważone za to, że mówią o wierze z przejęciem albo ze łzami, ten fragment może przynieść ulgę. Reakcja innych nie decyduje o tym, co Bóg już uczynił, a poruszenie, które bywa obśmiewane, nie traci przez to swojej wagi. Tekst nie zapewnia, że wszyscy zrozumieją, ale pokazuje, że prawdziwe wydarzenie nie zależy od cudzego uznania.

„Upili się młodym winem” — drwili niektórzy, gdy tłum próbował zrozumieć wydarzenia Pięćdziesiątnicy. Wcześniej zgromadzeni słyszeli ludzi mówiących w swoich językach o wielkich dziełach Bożych, a jednak zdumienie nie wszystkich prowadzi do uważnego słuchania. Część reaguje szyderstwem: zamiast zmierzyć się z tym, czego nie umie wyjaśnić, sprowadza niezwykłe wydarzenie do karykatury. Warto zauważyć, że werset nie przedstawia tej drwiny jako trafnego rozpoznania. Piotr odpowiada zaraz potem, że mówiący nie są pijani; wskazuje też na słowa proroka Joela o wylaniu Ducha Bożego. Wyjaśnienie nie brzmi więc: uczniowie zachowują się dziwnie, bo stracili panowanie nad sobą. Piotr odczytuje to, co się dzieje, w świetle Bożego działania zapowiedzianego w Piśmie. Krótka scena odsłania dwa sposoby reagowania na to, co zaskakuje: lekceważenie albo próbę zrozumienia. Dzieje Apostolskie nie sugerują, że każde niezwykłe zjawisko należy bezkrytycznie uznać za Boże. Pokazują jednak, że sama drwina nie obala świadectwa. Znaczenie wydarzenia wyjaśnia dopiero Piotr, łącząc je z proroctwem, nie z oskarżeniem o pijaństwo.

Ten werset pokazuje moment, w którym cudowne wydarzenie spotyka się z gotową oceną. Zebrani w Jerozolimie usłyszeli wielkie dzieła Boże we własnych językach. Jedni zdumiewali się, a drudzy szukali prostego wyjaśnienia. Drwina była najłatwiejszą odpowiedzią: wino tłumaczy wszystko, więc nie trzeba niczego rozważać. Tekst nie mówi wprost, co czuli drwiący, ale zestawienie z wersem 12 pokazuje, że nie chcieli zatrzymać się przy pytaniu. Warto zauważyć, że oskarżenie o pijaństwo było tu oceną, a nie opisem zdarzenia. Odpowiedź Piotra pojawi się dopiero w kolejnych wersetach, gdzie wskaże na godzinę dnia i na przepowiednię Joela. Sam werset 13 opisuje postawę drwiących, a nie wyjaśnia wydarzenia. Wino było dla nich wygodnym wytłumaczeniem, bo nie wymagało żadnej zmiany myślenia. Można sobie wyobrazić, że ktoś widzi nagłą zmianę sąsiada i od razu mówi, że to chwilowy zryw. Taka etykieta oszczędza wysiłku, ale zamyka drogę do prawdy. W Dziejach Apostolskich 2:13 widać, że pochopny osąd potrafi zagłuszyć to, co Bóg właśnie czyni na oczach ludzi. Mądrość zaczyna się często od tego, że nie nazywa się zbyt szybko tego, czego jeszcze nie rozumiemy.

„Upili się młodym winem – drwili inni”. Wobec zdumienia tłumu pojawia się szyderstwo: niezwykłe świadectwo o wielkich dziełach Bożych zostaje sprowadzone do łatwego żartu. Nie wszyscy reagują tak samo. Jedni pytają, co to znaczy, inni zamykają pytanie kpiną. Ten krótki werset nie mówi, że uczniowie rzeczywiście byli pijani. Przytacza słowa tych, którzy ich wyśmiewali. Zaraz potem Piotr temu zaprzecza i wskazuje na spełnienie proroctwa Joela. W opowieści o Pięćdziesiątnicy drwina staje się więc tłem dla świadectwa, które wymaga uważnego słuchania. Jest w tym coś trzeźwego i zarazem bolesnego: obecność Boga nie zawsze spotyka się z rozpoznaniem. Czasem człowiek osłania się żartem, zanim dopuści do siebie tajemnicę. Tekst nie odsłania motywów szyderców ani nie rozstrzyga, co każdy z nich później uczynił. Pokazuje jednak, że ich kpina nie ucisza głoszenia. Wielkie dzieła Boże zostają wypowiedziane w językach słuchaczy, a Piotr staje pośród nich i zabiera głos. W tej scenie szyderstwo jest tylko jednym z głosów; nie ono nadaje sens temu, co się wydarza.