Dzieje Apostolskie 2:5 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu publiczną reakcję ludzi na niezwykły dar, który nagle otrzymali uczniowie. Przede wszystkim w Jerozolimie zgromadził się wielki tłum, większy niż zwykle w czasie Święta Pięćdziesiątnicy. Byli wśród nich pobożni Żydzi, ludzie naprawdę żyjący w bojaźni Bożej, a także prozelici, czyli poganie, którzy przyjęli wiarę żydowską.

Niektórzy z tych prozelitów stali się pełnoprawnymi członkami wspólnoty żydowskiej i przyjęli obrzezanie. Inni byli prozelitami bramy: odwrócili się od bałwochwalstwa i oddawali cześć prawdziwemu Bogu, ale nie przyjęli prawa obrzędowego. Przybyli z wielu krain, niemal ze wszystkich stron znanego świata, dlatego Jerozolima była pełna gości z daleka.

Wiemy, że niektórzy przybyli z Partii, Medii, Elamu i Mezopotamii, czyli z krain wschodnich. Wymieniono także Judeę, choć jej mieszkańcy posługiwali się innym lokalnym akcentem. Dalej pojawiają się Kapadocja, Pont i prowincja zwana Azją, a także Frygia i Pamfilia, położone bardziej na zachód.

Byli tam również goście z Egiptu, z okolic Cyreny w Libii, z Krety i z Arabii. Niektórzy byli Żydami z urodzenia, rozproszonymi po tych krajach. Inni byli rdzennymi mieszkańcami tych ziem, którzy przyjęli judaizm. Jak zauważa jeden z autorów, Żydzi żyli rozproszeni po całym świecie i niemal w każdym kraju można było ich spotkać.

Tak wielu ludzi przybyło wtedy do Jerozolimy nie tylko na krótki pobyt z okazji święta. Werset mówi, że tam mieszkali. Upowszechniło się przekonanie, że Mesjasz ma się wkrótce objawić, ponieważ właśnie dobiegły końca tygodnie Daniela, berło przeszło z Judy, a wielu sądziło, że królestwo Boże wkrótce się ujawni (Ewangelia Łukasza 19:11).

Najgorliwsi i najbardziej pobożni przybyli do Jerozolimy, aby być tam wcześniej i doczekać królestwa Mesjasza oraz jego błogosławieństw. Potem ci przybysze zdumieli się, słysząc uczniów mówiących w ich własnych językach. Wieść o tym zdarzeniu zdaje się rozchodzić, zanim wszyscy zebrali się razem, i to ona przyciągnęła tłum, zwłaszcza ludzi z różnych krajów.

Zauważyli, że mówiący byli Galilejczykami, których uważano za ludzi zwyczajnych i niewykształconych, więc nie spodziewano się po nich wyrafinowanej wymowy. Bóg często wybiera to, co słabe i niemądre, aby zawstydzić mądrych i potężnych. Chrystusa samego uważano za Galilejczyka, a Jego uczniowie rzeczywiście byli Galilejczykami, ludźmi niewykształconymi.

A jednak mówili wyraźnie i płynnie w ojczystych językach słuchaczy. Każdy słyszał apostołów mówiących językiem, który znał od urodzenia (Dzieje Apostolskie 2:8). Partowie słyszeli swój język, Medowie swój i podobnie było z pozostałymi. Mówili: „Słyszymy, jak w naszych językach opowiadają o wielkich dziełach Boga” (Dzieje Apostolskie 2:11).

Chodziło o wielkie dzieła Boga, o potężne przejawy Jego łaski i mocy. Apostołowie prawdopodobnie mówili o Chrystusie, odkupieniu przez Niego i błogosławieństwach Ewangelii. Wysławiali Boga za te wielkie dzieła i nauczali o nich w językach słuchaczy. Dzięki temu łatwiej było zrozumieć przesłanie, a przybysze mogli doświadczyć szczególnej życzliwości.

Wskazywało to również na przyszłe szerzenie się prawdy Bożej wśród narodów. Święte zapisy o cudownych dziełach Boga nie miały pozostać dostępne tylko w jednym języku. Pismo Święte powinno być czytane, a publiczne nabożeństwa powinny odbywać się w językach używanych przez poszczególne narody. Był to znak dla niewierzących, bo właśnie temu służy dar języków (Pierwszy List do Koryntian 14:22).

Ludzie byli zdumieni, a użyte w opisie sformułowanie wskazuje, że byli głęboko poruszeni i zdezorientowani. Nie wiedzieli, co o tym sądzić, i pytali się nawzajem, co to może znaczyć. Zastanawiali się, czy nie jest to początek królestwa Mesjasza. Było to tak niezwykłe wydarzenie, że jak Mojżesz przy płonącym krzewie, chcieli się zatrzymać i przyjrzeć temu wielkiemu zjawisku.

Niektórzy spośród rdzennych mieszkańców Judei i Jerozolimy szydzili z tego, co się wydarzyło. Prawdopodobnie byli to uczeni w Piśmie, faryzeusze i arcykapłani, którzy często sprzeciwiali się Duchowi Świętemu. Mówili: „Ci ludzie upili się młodym winem”, sądząc, że apostołowie wypili za dużo w czasie święta (Dzieje Apostolskie 2:13). Nie byli jednak na tyle nierozsądni, by sądzić, że wino może dać komuś zdolność mówienia językami, których nigdy się nie uczył.

Ci miejscowi Żydzi po prostu nie rozumieli, w przeciwieństwie do pozostałych, że apostołowie mówili prawdziwymi językami innych narodów. Uznali więc ich mowę za hałas i bezsensowne paplanie, jakim czasem posługują się pijani ludzie, owi głupcy w Izraelu. Wcześniej, nie chcąc uwierzyć, że Duch działa przez cuda Chrystusa, tłumaczyli je słowami: „Wypędza demony dzięki układowi z księciem demonów”. Podobnie, gdy nie chcieli uwierzyć głosowi Ducha przemawiającego przez nauczanie apostołów, zbyli je słowami: „Ci ludzie upili się młodym winem”. Skoro gospodarza domu nazwali człowiekiem pijącym wino, nic dziwnego, że to samo mówili o domownikach.