2 List do Koryntian 12:10 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł Paweł nie ukrywa w tym zdaniu tego, co boli (2 List do Koryntian 12:10). Wymienia słabości, obelgi, niedostatki, prześladowania i ucisk, a wszystko to odnosi do Chrystusa, nie do własnej zasługi. Słowo „upodobanie” brzmi zaskakująco, bo trudno przypuszczać, że ktoś lubi to, co go rani. Wcześniej jednak Paweł opisuje, że trzykrotnie prosił Pana, aby od niego odszedł, i że usłyszał, iż łaska wystarcza. Jego upodobanie nie wynika więc z tego, że cierpienie stało się przyjemne, lecz z tego, że w nim spotkał Pana. Pojawia się tu coś bardzo ludzkiego. Słabość zwykle każe się ukrywać, a lęk podpowiada, że trzeba udawać siłę. Paweł tymczasem mówi o swoich ograniczeniach otwarcie, bez wstydu i bez wielkich słów. Zdanie „ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny” nie znosi bólu i nie obiecuje, że każdy trudny dzień skończy się triumfem. Opisuje raczej to, że w miejscu bezradności Chrystus pozostaje blisko, a siła okazuje się czymś, czego nie trzeba sobie samemu wypracować. Warto zauważyć, że mowa jest o mocy Chrystusa, a nie o sile samego apostoła. Ta różnica łagodzi samotność, która może towarzyszyć słabości. Nie trzeba być mocnym samemu, aby być blisko Boga.

W 2 Liście do Koryntian 12:10 Paweł nie ogłasza, że cierpienie samo w sobie jest dobre. Wymienia słabości, obelgi, niedostatki, prześladowania i uciski „z powodu Chrystusa”: chodzi o trudności związane z jego apostolską służbą, nie o zachętę, by szukać krzywdy. Kluczowe rozróżnienie dotyczy źródła siły. Paweł nie mówi, że przezwycięża wszystko własną odpornością. Jego słowa wynikają z wcześniejszej odpowiedzi Pana: „Wystarczy ci mojej łaski”, bo moc Chrystusa doskonali się w słabości. Werset odwraca zwykłą miarę skuteczności. Słabość nie staje się osiągnięciem ani powodem do pychy; ujawnia, że powodzenie misji nie zależy wyłącznie od ludzkich zasobów. Dlatego Paweł może mówić o upodobaniu: nie w bólu jako takim, lecz w sytuacjach, w których moc Chrystusa okazuje się wystarczająca. Jego wyznanie pozostaje osobistym świadectwem w sporze o wiarygodność apostolską, a nie obietnicą, że każdy ucisk szybko ustąpi albo przyniesie widoczny sukces. Siła, o której mówi, polega na podtrzymaniu przez Chrystusa pośród ograniczeń.

Paweł nie traktuje słabości jak czegoś, co trzeba jak najszybciej przetrwać. Wylicza je wprost: obelgi, niedostatki, prześladowania, ucisk. Zaznacza, że ponosi je z powodu Chrystusa. Jego upodobanie nie dotyczy więc samego cierpienia, lecz tego, co Chrystus w nim czyni. Kontekst pomaga zrozumieć tę myśl. W Drugim Liście do Koryntian 12:8 apostoł pisze, że trzykrotnie prosił Pana o usunięcie ościenia dla ciała. W Drugim Liście do Koryntian 12:9 słyszy odpowiedź: „Wystarczy ci mojej łaski”. Nie dostaje więc obietnicy ulgi, lecz zapewnienie łaski. Praktycznie może to wyglądać tak: człowiek po długiej chorobie nie odzyskuje dawnej sprawności, ale zaczyna prosić innych o pomoc i uczy się odpoczywać. Jego ograniczenia stają się wtedy miejscem, w którym widać, skąd bierze się siła, a nie tylko to, czego brakuje. Paweł pisze: „Bo ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny”. Ten fragment nie gwarantuje, że każde cierpienie przyniesie taki owoc. Mówi o słabościach, które Paweł znosi z powodu Chrystusa. Jego paradoks polega na tym, że właśnie wtedy, gdy niedomaga, w nim mieszka moc Chrystusa.

„Ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny” nie jest pochwałą cierpienia ani obietnicą, że każdy ciężar przyniesie widoczny sukces. Paweł mówi o własnych słabościach i uciskach „z powodu Chrystusa”. Wcześniej wspomina, że prosił o odejście bolesnego „ościenia”, lecz usłyszał: „Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem doskonali się w słabości”. Jego słowa wyrastają z doświadczenia łaski, nie z zaprzeczania bólowi. W tej perspektywie słabość staje się miejscem, w którym kończy się złudzenie samowystarczalności. Nie znika trud ani potrzeba pomocy. Zmienia się natomiast miara siły: nie jest nią niezależność, lecz zdolność trwania przy Chrystusie, kiedy własne zasoby okazują się kruche. Jak światło widoczne w pęknięciu, moc Chrystusa nie musi usuwać ludzkiej kruchości, by być obecna. Paweł wymienia obelgi, niedostatki i prześladowania, ale nie nazywa ich dobrem samym w sobie. Jego upodobanie dotyczy tego, co dzieje się pośród nich „z powodu Chrystusa”: nie triumfu nad cierpieniem, lecz wierności podtrzymywanej przez łaskę. Właśnie dlatego słabość nie ma ostatniego słowa.