2 List do Koryntian 12:8 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa mówią o prośbie wypowiedzianej raz, potem drugi i trzeci raz, kiedy w środku wciąż nic się nie zmienia. Apostoł Paweł nie ukrywa, że pragnął zdjęcia ciężaru opisanego wcześniej. Wraca do tej prośby szczerze, przed Bogiem, bez udawania, że jej nie potrzebuje. Oścień dla ciała, o którym mowa w Drugim Liście do Koryntian 12:7, jest trudnym doświadczeniem, które według tego fragmentu strzeże przed pychą. Paweł nie pomniejsza tego, co go rani. Mówi wprost, że modlił się o jego usunięcie, i nie przestał trwać przy Bogu. Trzykrotność nie jest jedynie liczbą. Pokazuje modlitwę wytrwałą, która nie kończy się na pierwszym wołaniu. Serce, które wraca z tym samym ciężarem, nie traci więzi z Bogiem, lecz pozostaje w niej ze swoją prawdziwą prośbą. Odpowiedź przychodzi w Drugim Liście do Koryntian 12:9: „Wystarczy ci mojej łaski”. Bóg nie mówi tam o usunięciu ościenia, lecz o łasce, która wystarcza, i o mocy, która doskonali się w słabości. Najmocniejsza myśl tego fragmentu polega na tym, że łaska może wystarczać także wtedy, gdy ból pozostaje.

Słowa „trzykrotnie prosiłem Pana, aby odszedł ode mnie” pokazują Pawła nie jako człowieka wolnego od bólu, lecz jako apostoła, który otwarcie prosi o ulgę. Wcześniej wspomina o „ościeniu dla ciała”, ale nie wyjaśnia, czym on był. Nie należy więc z pewnością utożsamiać go z konkretną chorobą ani trudnością. Wiadomo natomiast, że Paweł wiąże go z własną słabością i z ryzykiem pychy po niezwykłych objawieniach. Kluczowe rozróżnienie dotyczy prośby i odpowiedzi: Paweł prosi, by udręka ustąpiła, lecz w następnym wersecie zapisuje słowa Pana o wystarczającej łasce i mocy doskonalącej się w słabości. Odpowiedź nie jest obietnicą, że każda modlitwa o usunięcie cierpienia przyniesie jego koniec. Nie oznacza też, że samo cierpienie jest dobre albo że proszenie o ulgę świadczy o braku wiary. W tym fragmencie wiara nie polega na udawaniu, że trudność nie boli. Paweł przedstawia ją Panu, a zarazem odkrywa, że Boża moc może być obecna także wtedy, gdy słabość nie znika. Modlitwa pozostaje szczera, choć jej odpowiedź przychodzi inaczej, niż proszący oczekiwał.

Paweł pisze, że trzykrotnie prosił Pana, aby oścień od niego odszedł. Wcześniej wyjaśnił, po co ten ciężar został mu dany: żeby ogrom objawień nie wynosił go zbytnio. Jego prośba dotyczyła więc prawdziwego bólu. Ta modlitwa była szczera i wytrwała. Apostoł nie udawał, że nie boli. Nazwał to wprost i przyniósł do Boga. Odpowiedź przyszła, choć nie była tym, o co prosił (2 List do Koryntian 12:9): „Wystarczy ci mojej łaski”. Tekst nie zapowiada, że każda trudność zniknie na prośbę. Mówi natomiast, że łaska wystarcza, a moc doskonali się w słabości. Warto zauważyć, że Paweł nie przestał mówić z Bogiem o swoim ciężarze. Trzy razy wrócił z tą samą sprawą i nie zamknął się w milczeniu. Mówił o tym otwarcie, bez udawania. Ostatecznie chciał chlubić się właśnie słabościami, aby w nim zamieszkała moc Chrystusa. Ten fragment pokazuje, że prośba o uwolnienie od bólu i zaufanie Bogu mogą iść razem. Nie trzeba wybierać między nimi. Wytrwała szczerość i pokorne przyjęcie odpowiedzi mogą stać obok siebie w jednej modlitwie.

W 2 Liście do Koryntian 12:8 Paweł mówi o prośbie powtarzanej trzykrotnie: aby Pan odsunął od niego to, co go dręczy. Nie ukrywa pragnienia ulgi ani nie przedstawia wiary jako obojętności wobec cierpienia. Modlitwa dociera tu do Boga w prostych słowach, wypowiadanych ponownie, bo ciężar nadal pozostaje. W sąsiednich wersetach Paweł nazywa swoje utrapienie ościeniem dla ciała, lecz nie wyjaśnia dokładnie, czym ono było. Nie należy więc dopisywać mu pewnej diagnozy ani uznawać, że każde cierpienie ma ten sam sens. Wiadomo natomiast, że prośba o uwolnienie nie przynosi tego, o co apostoł prosił. Odpowiedź Pana, przytoczona w następnym wersecie, kieruje uwagę ku łasce wystarczającej pośród słabości, nie ku obietnicy, że każda dolegliwość zniknie. Powtórzenie „trzykrotnie” pokazuje, że wiara może trwać w szczerej prośbie, nawet gdy odpowiedź nie przychodzi jako usunięcie ciężaru. Nie jest to pochwała bólu ani nakaz biernego znoszenia krzywdy. W dalszym ciągu Paweł odnajduje sens nie w samym ościeniu, lecz w mocy Chrystusa, która może być obecna także tam, gdzie człowiek nie ma już własnej siły.