2 List do Koryntian 12:2 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł mówi tu o kimś, kogo zna, i nie wskazuje siebie wprost. Ta odległość w mowie jest wymowna. Nie wie, czy to wydarzyło się w ciele, czy poza nim, i zostawia tę niewiedzę otwartą, oddając ją Bogu. Dla serca, które chce wszystko zrozumieć, to poruszający obraz: można doświadczyć czegoś wielkiego od Boga i nie mieć pełnej wiedzy o tym, jak to się stało. Dalsza część listu dodaje ważne światło. Apostoł nie chce się chlubić tym przeżyciem, lecz jedynie swoimi słabościami (Drugi List do Koryntian 12:5). Widzenie nie staje się więc dowodem wyższości ani powodem do dumy, tylko czymś, co pozostaje w ukryciu między nim a Bogiem. Najgłębsza bliskość z Bogiem nie musi być pokazywana innym, żeby była prawdziwa. Pytanie o ciało i poza ciałem pozostaje nierozstrzygnięte, a tekst nie dzieli tego człowieka na część ważniejszą i mniej ważną. Mówi o całej osobie, która została porwana do trzeciego nieba. Ta niewiedza przynosi pociechę: Bóg zna drogę do człowieka także tam, gdzie kończą się nasze słowa.

W 2 Liście do Koryntian 12:2 Paweł mówi o niezwykłym objawieniu, ale opisuje je z powściągliwością. Nazywa jego uczestnika „człowiekiem w Chrystusie”, zamiast od razu podkreślać własną rolę. Zarazem niepewność powtarza dwukrotnie: nie wie, czy porwanie dokonało się w ciele, czy poza nim. Granicę ludzkiej wiedzy zaznacza słowami: „Bóg to wie”. „Trzecie niebo” wskazuje tu na rzeczywistość niebiańską, lecz sam werset nie objaśnia jej układu ani nie zachęca do tworzenia szczegółowej mapy zaświatów. Ważniejsze jest to, czego Paweł nie rości sobie prawa wiedzieć: nie potrafi wyjaśnić sposobu tego doświadczenia. Jego pewność dotyczy Boga, nie własnej zdolności do opisania tajemnicy. Kontekst nadaje temu świadectwu dodatkowy sens. Paweł zapowiada, że mówi o widzeniach i objawieniach, choć chlubienie się nimi uważa za niewłaściwe. W kolejnych wersetach wspomina także słowa, których nie wolno powtarzać, a chlubę kieruje ku własnym słabościom. Niezwykłe przeżycie nie staje się więc miarą duchowej wartości ani narzędziem autopromocji. Werset pokazuje, że można świadczyć o Bożym działaniu, nie udając pełnego zrozumienia.

W Drugim Liście do Koryntian 12:2 Paweł mówi o człowieku, którego nie nazywa. Pisze: „Znam człowieka w Chrystusie”, a potem opisuje, że przed czternastoma laty został „porwany aż do trzeciego nieba”. Podaje liczbę lat, ale nie rozstrzyga, czy działo się to w ciele, czy poza nim. Zostawia to Bogu. Ta powściągliwość wiele mówi o jego sercu, bo doświadczenie tej rangi łatwo zamienia się w opowieść o samym sobie. Kontekst pokazuje, po co Paweł o tym pisze. Na początku rozdziału stwierdza, że chlubić się nie wypada, a w Drugim Liście do Koryntian 12:5 zapowiada, że będzie się chlubił jedynie ze swoich słabości. Niezwykłe przeżycie nie służy mu więc jako dowód wartości. W Drugim Liście do Koryntian 12:6 wyraźnie zaznacza, że nie chce, aby ktokolwiek oceniał go ponad to, co widać i słychać. Ten fragment uczy, że bliskość z Bogiem nie daje prawa do wyniosłości. Najwyższe z doświadczeń zostaje oddane w ręce Boga, a uwaga wraca do zwykłych słabości, które Paweł nazywa miejscem swojej chluby. Tam, w codziennej kruchości, najlepiej widać, kto prowadzi człowieka. Mądrość tego fragmentu polega na tym, że prawdziwe spotkanie z Bogiem nie potrzebuje reklamy.

W tym zdaniu Paweł mówi o człowieku „w Chrystusie”, który został porwany aż do trzeciego nieba. Nie zatrzymuje się jednak na opisie niezwykłego doświadczenia. Powtarza, że nie wie, czy wydarzyło się ono w ciele, czy poza ciałem, i pozostawia tę niewiedzę Bogu. Tajemnica nie zostaje tu wypełniona domysłami. W dalszych słowach rozdziału pojawia się „raj” i tajemne słowa, których nie wolno powtarzać. Paweł wspomina więc o objawieniu, ale nie czyni z niego opowieści, którą można wykorzystać dla własnej chwały. Mówi o sobie jakby z oddalenia, a zarazem zaznacza, że chlubić się będzie raczej słabościami. W centrum nie stawia niezwykłości, lecz Chrystusa, do którego należy ten człowiek. Jest w tym zdaniu obraz uchylonych drzwi: wiadomo, że istnieje rzeczywistość przekraczająca ziemskie poznanie, ale nie wszystko zostało dane do opowiedzenia. Wiara nie wymaga, by każdą tajemnicę wyjaśnić. Paweł zostawia granicę tam, gdzie ją wyznacza jego własna niewiedza, i oddaje Bogu to, czego sam nie potrafi rozstrzygnąć.