2 List do Koryntian 12:3 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment brzmi jak wyznanie kogoś, kto nie ma prawa do pełnej jasności. Paweł mówi o człowieku, którego doświadczenie go przerosło, i dwukrotnie przyznaje, że nie wie, czy działo się ono w ciele, czy poza nim. Serce słyszy w tym coś bardzo ludzkiego, bo każdy z nas zna chwile, których nie da się do końca opisać ani rozliczyć. Apostoł nie próbuje tej nieścisłości ukryć ani uporządkować na siłę. Najbardziej poruszające jest to, gdzie Paweł kładzie ciężar tej niewiedzy. Kończy zdanie słowami: „Bóg to wie". Nie każe czytelnikowi ani sobie samemu rozstrzygać tajemnicy, lecz oddaje ją w ręce Tego, przed którym nic nie pozostaje ukryte. W Drugim Liście do Koryntian 12:2 i 12:4 czytamy o porwaniu do trzeciego nieba i do raju, ale sam werset 3 nie opisuje szczegółów tego przeżycia i właśnie ta powściągliwość mówi najwięcej. Niewiadome nie oddzielają człowieka od Boga. Mogą być miejscem, w którym serce przestaje domagać się wszystkich odpowiedzi i uczy się spokojnie zostać w zaufaniu.

Niepewność Pawła dotyczy sposobu przeżycia objawienia, nie samego faktu, że go doświadczył. Mówi o „tym człowieku”, choć wcześniej przedstawia go jako kogoś „w Chrystusie”. Ten dystans pozwala mu opisać niezwykłe wydarzenie, nie czyniąc z własnego przeżycia podstawy do wywyższania siebie. Werset nie rozstrzyga, czy Paweł został porwany do raju w ciele, czy poza nim. Uczciwie zaznacza granicę swojej wiedzy i powtarza: „Bóg to wie”. To ważne w rozdziale, w którym mówi o widzeniach i objawieniach, ale zarazem dystansuje się od chlubienia nimi. Niepewność nie podważa więc jego świadectwa; pokazuje, że potrafi odróżnić to, co wie, od tego, czego nie może stwierdzić. W sąsiednich wersetach Paweł wspomina o tajemnych słowach, których nie wolno powtarzać, a następnie kieruje uwagę ku własnym słabościom. Objawienie pozostaje wydarzeniem wyjątkowym, nie zaś opowieścią, którą można dowolnie uzupełniać albo wykorzystywać do zdobywania prestiżu. W 2 Liście do Koryntian 12:3 powściągliwość staje się częścią wiarygodności: Paweł nie udaje wiedzy tam, gdzie pozostawia ją Bogu.

Paweł nie udaje, że rozumie wszystko, co się wydarzyło. Mówi o sobie jak o kimś innym i przyznaje, że nie wie, czy ten człowiek był w ciele, czy poza nim. Ta uczciwość wobec własnego doświadczenia jest w tym fragmencie równie ważna jak sam opis. Najmocniejsze są słowa: „Bóg to wie”. Apostoł nie opiera pewności na tym, że zrozumiał przeżycie. Opiera ją na tym, że Bóg zna prawdę, nawet wtedy, gdy on sam jej nie uchwyca. Kontekst pokazuje, jak Paweł traktował ten dar. Nie chce się nim chlubić poza swoimi słabościami (2 List do Koryntian 12:5). Otrzymał oścień w ciele, który miał go powstrzymać przed pychą, ponieważ ogrom objawień mógł go wynieść ponad miarę (2 List do Koryntian 12:7). Niezwykłe przeżycie nie stało się w jego rękach powodem do wywyższania się. Fragment uczy więc pokory w mówieniu o tym, czego nie da się sprawdzić. Ktoś, kto doświadczył wielkiej tajemnicy, nie musi jej wyjaśniać do końca. Wystarczy wiedzieć, że Bóg ją zna.

Paweł mówi o doświadczeniu, którego nie potrafi w pełni opisać ani nawet umieścić w granicach ciała. „Bóg to wie” — to krótkie wyznanie nie zaciera tajemnicy. Uznaje, że są sprawy, których człowiek nie może rozstrzygnąć własnym rozeznaniem. W otaczającym ten werset fragmencie Paweł wspomina porwanie do trzeciego nieba i raju, a zarazem powściąga się w chlubieniu. Nie buduje swojej wiarygodności na tym, że zna odpowiedź na każde pytanie o niezwykłe doświadczenie. Pozostawia Bogu to, czego sam nie wie, i kieruje uwagę ku temu, co może powiedzieć uczciwie. To ważna miara duchowej pokory. Nawet przeżycie uznane za święte nie daje człowiekowi pełnego wglądu w Bożą rzeczywistość ani prawa, by wynosić się nad innych. Wiara nie wymaga udawania pewności. Może wypowiedzieć granicę własnego poznania i pozostać przy Bogu. W tym zdaniu niepewność nie jest pustką, którą trzeba czym prędzej wypełnić. Jest miejscem, w którym Paweł mówi po prostu: Bóg wie.