2 List do Koryntian 12:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki wers brzmi zaskakująco osobiście. Paweł właśnie opowiedział o niezwykłych objawieniach i o człowieku porwanym aż do trzeciego nieba, a teraz odmawia chwalenia się sobą. Jego słowa brzmią: „Z tego więc będę się chlubił, a z siebie samego nie będę się chlubił, chyba że z moich słabości”. Wielkie przeżycia mogłyby łatwo stać się powodem do dumy i poczucia wyjątkowości. Apostoł nie chce jednak, by jego wartość zależała od tego, co inni o nim słyszą lub co widzą. Woli mówić o tym, co w nim kruche. Chlubienie się słabościami nie oznacza w tym fragmencie udawanej pokory ani zamiatania trudności pod dywan. Paweł wspomina o ościeniu dla ciała, który miał powstrzymywać go przed pychą, oraz o trzykrotnej prośbie, by to utrapienie odeszło. Odpowiedź zapisana jest w 2 Liście do Koryntian 12:9: „Moc bowiem doskonali się w słabości”. Czytane obok wersu 5, te słowa pokazują, że słabość nie musi być spychana na margines. Może stać się miejscem, w którym widać moc Chrystusa. Ten fragment nie obiecuje, że słabość zniknie, ani nie wyjaśnia, dlaczego została dana. Mówi natomiast, że właśnie z niej wypływa to, czym człowiek się chlubi, a Paweł wprost wiąże to z tym, by w nim zamieszkała moc Chrystusa.

W 2 Liście do Koryntian 12:5 Paweł mówi o niezwykłych objawieniach, ale nie przedstawia ich jako podstawy do budowania własnego prestiżu. W poprzednich wersetach opisuje człowieka porwanego do raju, a zaraz potem wyjaśnia, że nie chce, by oceniano go ponad to, co można dostrzec w jego życiu i usłyszeć w jego słowach. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc nie tego, czy doświadczenie było prawdziwe, lecz tego, komu ma przynieść chwałę. Paweł może chlubić się własnymi słabościami, ponieważ nie udają one samowystarczalności. W dalszym kontekście wspomina o ościeniu dla ciała i o odpowiedzi Pana: „Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem doskonali się w słabości” (2 List do Koryntian 12:9). Nie wynika z tego, że cierpienie samo w sobie jest dobre ani że należy je ukrywać. Chodzi o to, że ograniczenia człowieka nie przekreślają działania Chrystusa. Ten fragment porządkuje miarę duchowej wiarygodności: nie są nią nadzwyczajne przeżycia ani imponujący wizerunek. Paweł wskazuje raczej na zależność od łaski, która może być widoczna właśnie tam, gdzie kończy się chluba z własnych osiągnięć.

W Drugim Liście do Koryntian 12:5 Paweł mówi: „Z tego więc będę się chlubił, a z siebie samego nie będę się chlubił, chyba że z moich słabości”. Tuż przed tym pisze o objawieniach, których doświadczył, i o tym, że nie chce, aby ktoś oceniał go ponad to, co widzi. Chlubienie się samym sobą odrzuca. Zostawia tylko jedną przestrzeń, czyli własne słabości. To rozróżnienie ma swoją wagę. Łatwo buduje się obraz siebie na tym, co się udało, co zdobyło albo czym można się pochwalić przed innymi. Paweł wskazuje inne miejsce. W Drugim Liście do Koryntian 12:9 czytamy: „Moc bowiem doskonali się w słabości”. Słabość nie jest tu tylko brakiem. Staje się miejscem, w którym widać działanie Chrystusa. Werset nie wyjaśnia, dlaczego trudności trwają, i nie opisuje szczegółowo cierpienia apostoła. Pokazuje natomiast kierunek. Chlubienie się słabością nie oznacza udawania, że nic nie boli. Siła pochodzi od Boga, a nie od człowieka, i właśnie dlatego słabość może stać się miejscem, w którym Paweł chce się chlubić.

Paweł wspomina o niezwykłych widzeniach i objawieniach, lecz nie buduje na nich własnej wielkości. Pisze o człowieku porwanym do raju, zachowując nawet niepewność, czy stało się to w ciele, czy poza nim. W wersecie 5 odwraca uwagę od tego, co mogłoby budzić podziw: chlubi się tym, a o sobie mówi tylko w związku ze słabością. Nie jest to pogarda dla własnego życia ani twierdzenie, że cierpienie samo w sobie uszlachetnia. W dalszych słowach Paweł nazwie słabość miejscem, w którym może zamieszkać moc Chrystusa. Jego świadectwo nie unieważnia bólu ani prośby o jego ustanie. Przesuwa jednak miarę znaczenia: człowiek nie staje się wielki przez niezwykłe doświadczenia, którymi mógłby się szczycić. Można pomyśleć o naczyniu, którego kruchość nie ukrywa zawartości. Paweł nie podaje szczegółów objawienia, by zdobyć uznanie; pozostawia tajemnicę Bogu, a o sobie mówi prawdziwie i powściągliwie. W tym zdaniu pokora nie jest umniejszaniem siebie. Jest zgodą, by to, co otrzymane, wskazywało poza człowieka, a słabość nie przesłaniała łaski.