2 List do Koryntian 12:1 – znaczenie i zastosowanie

Możemy tu dostrzec, jak Paweł opowiada o łaskach, którymi obdarzył go Bóg, i o zaszczycie, jaki mu okazał. Wyraźnie mówi o sobie jako o człowieku będącym „w Chrystusie”. Opisuje, jak został uniesiony do trzeciego nieba (Drugi List do Koryntian 12:2). Nie wiemy, kiedy to się wydarzyło: czy w ciągu trzech dni, gdy po nawróceniu był niewidomy, czy później. Nie wiemy też dokładnie, jak do tego doszło: czy jego dusza została oddzielona od ciała, czy też znalazł się w szczególnym stanie głębokiego widzenia.

Byłoby z naszej strony zuchwałością rozstrzygać takie kwestie, zwłaszcza że sam Paweł mówi, iż nie wie, czy stało się to w ciele, czy poza ciałem. Nie ulega jednak wątpliwości, że był to niezwykły zaszczyt. W jakiś sposób został przeniesiony do trzeciego nieba, do nieba błogosławionych, ponad przestworza, w których latają ptaki, i ponad rozgwieżdżone niebo pełne wspaniałych świateł. To miejsce, w którym Bóg objawia swoją chwałę najpełniej. Nie możemy wiedzieć wszystkiego o tym chwalebnym miejscu i nie jest stosowne, byśmy wiedzieli o nim zbyt wiele.

Naszym obowiązkiem i błogosławieństwem jest usilnie zabiegać o to, by mieć tam swoje miejsce. Jeśli wiemy, że jest ono dla nas pewne, powinniśmy tęsknić za tym, by tam się znaleźć i żyć tam na zawsze. Paweł nazywa trzecie niebo także „rajem” (Drugi List do Koryntian 12:4). To słowo oznaczało ziemski ogród, z którego Adam został wygnany z powodu grzechu. Miejsce to nazwano również „rajem Boga” (Apokalipsa św. Jana 2:7). Pokazuje to, że przez Chrystusa odzyskujemy całą radość i cześć utracone wskutek grzechu, a także coś znacznie lepszego.

Paweł nie mówi, co zobaczył w trzecim niebie, czyli w raju. Pisze natomiast, że usłyszał „niewypowiedziane słowa”, których ludzkie usta nie są w stanie wyrazić. Były to rzeczy tak wzniosłe, a nasz język jest tak ograniczony, że nie potrafi ich oddać. Nie wolno mu też było ich powtarzać, bo żyjąc na ziemi, mamy już pewniejsze świadectwo prorockie niż widzenia i objawienia (Drugi List Piotra 1:19). Istnieje język aniołów, podobnie jak język ludzi, a Paweł znał go tak dobrze jak ktokolwiek inny na ziemi. Mimo to ponad wszystko cenił miłość, czyli szczerą miłość do Boga i bliźniego.

Ta relacja powinna powściągać naszą ciekawość dotyczącą rzeczy, których nie powinniśmy poznawać. Powinna nas uczyć, byśmy korzystali z objawienia, które Bóg już dał nam w swoim Słowie. Paweł, choć znalazł się w trzecim niebie, nie ujawnił tego, co tam usłyszał. Trzymał się nauki Chrystusa. Na tym fundamencie zbudowany jest Kościół i na tym samym fundamencie powinniśmy budować naszą wiarę i nadzieję.

Zwróćmy też uwagę na pokorę, z jaką Paweł mówi o tej sprawie. Można by się spodziewać, że człowiek, który otrzymał tak niezwykłe widzenia i objawienia, będzie się nimi chlubił. Tymczasem mówi: „Nie ma dla mnie żadnego pożytku z chlubienia się” (Drugi List do Koryntian 12:1). Początkowo nawet o tym nie wspomina, a kiedy w końcu podejmuje ten temat, minęło już czternaście lat (Drugi List do Koryntian 12:2). Nawet wtedy mówi o tym niechętnie, jakby zmuszała go do tego sytuacja.

Mówi o sobie w trzeciej osobie, nie stwierdza: „To ja jestem człowiekiem, którego tak szczególnie zaszczycono”. Jego pokorę widać również w ostrzeżeniu, które kieruje do samego siebie (Drugi List do Koryntian 12:6). Pokazuje ono, że niechętnie rozwodził się nad tym tematem. To uderzające, bo Paweł godnością nie ustępował najważniejszym apostołom, a jednak wyróżniał się wielką pokorą. To szlachetne zachować pokorne serce nawet wtedy, gdy spotykają nas wielkie zaszczyty. Kto się uniża, będzie wywyższony.

Paweł wyjaśnia następnie, jak Bóg zachował go w pokorze i nie dopuścił, by stał się dumny z powodu wielkich objawień. Wspomina o tym, by zrównoważyć wcześniejszą opowieść o swoich widzeniach. Kiedy lud Boży mówi o swoich doświadczeniach, powinien mówić także o tym, jak Bóg utrzymuje go w pokorze i zależności od siebie, a nie tylko o otrzymanych darach i dobroci Boga.

Paweł mówi, że dręczył go „cierń w ciele” i „posłaniec szatana”, który go policzkował (Drugi List do Koryntian 12:7). Nie możemy z całą pewnością powiedzieć, czym to było. Niektórzy uważają, że chodziło o silny ból fizyczny lub chorobę. Inni sądzą, że były to obelgi ze strony fałszywych apostołów, zwłaszcza ich ataki na sposób, w jaki przemawiał. Twierdzili, że jego mowa jest słaba i mało przekonująca. Cokolwiek to było, Bóg często wyprowadza dobro ze zła, a obelgi przeciwników mogą pomagać w poskramianiu pychy.

To, co Paweł nazywa cierniem w ciele, przez pewien czas sprawiało mu wielki ból. Jednak ciernie, które nosił za nas Chrystus, i korona cierniowa, którą znosił, pomagają nam łatwiej dźwigać nasze ciernie. Chrystus cierpiał, gdy był kuszony, dlatego potrafi pomagać tym, którzy są kuszeni (List do Hebrajczyków 2:18). Najbardziej bolesne są pokusy do grzechu. Są jak posłańcy szatana, którzy przychodzą, by nas dręczyć, a sama pokusa do grzechu jest dla człowieka prawego ciężarem.

Bóg dopuścił tę próbę, by Paweł pozostał pokorny i nie wynosił się ponad miarę (Drugi List do Koryntian 12:7). Paweł wiedział, że nie osiągnął jeszcze doskonałości, a mimo to groziła mu pycha. Jeśli Bóg nas kocha, chroni nas przed pychą i nie pozwala, byśmy mieli o sobie zbyt wysokie mniemanie. Duchowe ciężary bywają zesłane po to, by uleczyć duchową pychę. Szatan chciał wykorzystać to utrapienie do złego: zniechęcić Pawła i przeszkodzić mu w pracy. Bóg jednak obrócił je ku dobru. Z ciężaru, który szatan chciał nałożyć na Pawła, uczynił dla niego pomoc.

Paweł gorliwie modlił się też o uwolnienie od tego utrapienia. Modlitwa jest lekarstwem na każdą ranę i trudność. Kiedy dręczą nas ciernie w ciele, powinniśmy poświęcić się modlitwie. Niekiedy sama pokusa uczy nas, jak się modlić. Paweł trzy razy błagał Pana, by to utrapienie od niego odstąpiło (Drugi List do Koryntian 12:8). Nawet jeśli Bóg dopuszcza cierpienie dla naszego dobra, słuszne jest prosić Go, by je usunął. Powinniśmy też prosić, by spełniło cel, dla którego zostało dopuszczone.

Paweł modlił się żarliwie i ponawiał swoją prośbę. Trzykrotnie błagał Pana, czyli robił to często i z wielką gorliwością. Jeśli więc Bóg nie odpowiada na pierwszą ani drugą modlitwę, nie powinniśmy ustawać ani się poddawać, lecz trwać, aż nadejdzie odpowiedź. Również Chrystus trzy razy modlił się do Ojca. Tak jak trudności są niekiedy dopuszczane, by uczyć nas modlitwy, tak czasem trwają po to, by nauczyć nas modlić się nieustannie.

Oto odpowiedź, której Bóg udzielił na modlitwę apostoła: nie usunął utrapienia, lecz dał mu coś równie cennego, a nawet lepszego: „Wystarczy ci mojej łaski”. Pokazuje to, że nawet gdy Bóg przyjmuje modlitwę zanoszoną z wiarą, nie zawsze odpowiada dokładnie tak, jak prosimy. Niekiedy z miłości nie daje nam tego, czego chcemy, bo wie, co jest dla nas najlepsze.

Jeśli Bóg nie usuwa naszych trudności i pokus, nie mamy powodu do narzekania, o ile daje nam wystarczającą łaskę. Niezależnie od tego, jaki cierń w ciele sprawia nam ból, wielką pociechą jest świadomość, że Boża łaska nam wystarczy. Łaska oznacza tu dwie rzeczy. Po pierwsze, dobroć Boga wobec nas, która wystarcza, by dawać naszym duszom światło, życie, siłę i pociechę pośród wszelkich trudności i cierpienia.

Po drugie, łaska oznacza działanie Boga w nas, łaskę, którą otrzymujemy z pełni Chrystusa, naszej Głowy i Władcy. Od Niego pochodzi wszystko, co odpowiednie, potrzebne we właściwym czasie i wystarczające dla Jego członków, czyli tych, którzy do Niego należą. Chrystus rozumie naszą sytuację i wie, czego potrzebujemy. Dobiera lekarstwo do choroby. Nie tylko nas wzmacnia, lecz także objawia przez nas swoją chwałę. W ten sposób Jego moc w pełni ujawnia się w naszej słabości.

Dlatego apostoł chlubił się ze swoich słabości, a nawet znajdował w nich upodobanie (Drugi List do Koryntian 12:9–10). Nie ma na myśli grzesznych słabości, które powinny budzić w nas wstyd i smutek. Chodzi mu o cierpienia znoszone dla Chrystusa, zniewagi, niedostatek, prześladowania i utrapienia (Drugi List do Koryntian 12:10). Stały się one powodem do radości, bo dawały Chrystusowi sposobność, by objawić w życiu Pawła moc i wystarczalność swojej łaski.

Paweł tak dobrze poznał umacniającą łaskę Boga, że mógł powiedzieć: „Kiedy jestem słaby, wtedy jestem mocny”. To paradoks chrześcijańskiej wiary: jesteśmy mocni dzięki łasce naszego Pana Jezusa Chrystusa wtedy, gdy sami jesteśmy słabi. Kiedy jasno widzimy własną słabość, przestajemy polegać na sobie i zwracamy się ku Chrystusowi. Właśnie wtedy jesteśmy w najlepszym położeniu, by otrzymać od Niego siłę. W ten sposób najpełniej doświadczamy, jak Bóg udziela nam swojej mocy i łaski.