1 Księga Królewska 20 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Ben-Hadad, król Aramu, zebrał całe swoje wojsko – a było wraz z nim trzydziestu dwóch królów, a także konie i rydwany – a następnie nadciągnął, obległ Samarię i natarł na nią.

Wkrótce wysłał posłów do króla Izraela, Achaba, do miasta,

aby mu oznajmili: Tak powiedział Ben-Hadad: Twoje srebro i twoje złoto jest moje, a twoje żony i twoi synowie są moi.

W 1 Księdze Królewskiej 20:3 Ben-Hadad, król Aramu, przez posłów żąda od Achaba, króla Izraela, jego srebra, złota, żon i synów, ogłaszając, że wszystko należy …

Na to odpowiedział król Izraela tymi słowami: Zgodnie z twoim słowem, panie mój, królu, twój jestem ja i wszystko, co moje.

Potem ci posłowie wrócili i powiedzieli: Tak kazał powiedzieć Ben-Hadad: Ponieważ posłałem do ciebie, aby powiedziano: Twoje srebro i twoje złoto oraz twoje żony i twoich synów mnie wydasz,

to nieodwołalnie jutro poślę do ciebie moje sługi, aby przeszukali twój dom i domy twoich sług, a wszystko, co im się spodoba, mają przejmować w swoje ręce i muszą zabierać.

Wtedy król izraelski zwołał całą starszyznę kraju i powiedział: Zrozumcie i zauważcie, że on ma złe zamiary. Kiedy przysłał do mnie po moje żony i po moich synów oraz po moje srebro i złoto, to mu nie odmówiłem.

Wtedy cała starszyzna i cały lud powiedzieli mu: Nie słuchaj i nie zgadzaj się!

Powiedział więc do posłów Ben-Hadada: Powiedzcie mojemu panu, królowi: Wszystko, co początkowo poleciłeś twojemu słudze, uczynię, ale tej rzeczy nie będę mógł zrobić. Posłowie zaraz poszli i zanieśli odpowiedź.

Ben-Hadad, znowu posyłając do niego, powiedział: Niech bogowie to mi uczynią i tamto dorzucą, jeśli wystarczy gruzu Samarii dla garści wszystkich ludzi, których mam pod sobą.

Król izraelski, odpowiadając na to, powiedział: Powiedzcie: Ten, kto przypasuje broń, niech się nie chwali jak ten, kto ją odpasuje.

W 1 Księdze Królewskiej 20:11 Achab odpowiada na przechwałkę Ben-Hadada, który grozi zniszczeniem Samarii. Sens jego słów jest prosty: nie należy świętować zwycięstwa przed rozpoczęciem …

Ben-Hadad słuchał tego sprawozdania, kiedy pił sam i królowie w namiotach. Wówczas powiedział swoim poddanym: Stańcie w szyku! Więc stanęli w szyku przeciw miastu.

A oto pewien prorok podszedł do Achaba, króla izraelskiego, i powiedział: Tak mówi Pan: Czy nie widziałeś całego tego wielkiego mnóstwa? Oto Ja dam je dziś w twoje ręce, a przez to poznasz, że Ja jestem Panem.

Wtedy Achab zapytał: Przez kogo? Odpowiedział: Tak mówi Pan: Przez drużyny naczelników krajowych. Achab ponownie zapytał: Kto rozpocznie bitwę? Odpowiedział: Ty!

Dokonał więc przeglądu drużyn naczelników krajowych. Zebrało się ich dwustu trzydziestu dwóch. Po nich dokonał przeglądu całego ludu, wszystkich zbrojnych Izraelitów. Było ich siedem tysięcy.

Wkrótce wyszli w południe, kiedy Ben-Hadad oddawał się pijaństwu w namiotach, a z nim trzydziestu dwóch wspomagających go królów.

Najpierw wyszły drużyny naczelników krajowych. Wtedy posłano do Ben-Hadada i zawiadomiono go, mówiąc: Wyszli ludzie z Samarii.

A on powiedział: Czy wyszli w zamiarach pokojowych, czy też wyszli walczyć, bierzcie ich żywcem!

A tymi, którzy wyszli z miasta, były drużyny naczelników krajowych i wojsko za nimi.

Każdy pokonał swojego przeciwnika. Dlatego Aramejczycy uciekli, a Izraelici ich gonili. Ben-Hadad, król syryjski, też ratował się ucieczką na koniu razem z jeźdźcami.

Wyszedł też król izraelski i zabrał konie oraz rydwany. Zadał więc Aramowi wielką klęskę.

Ponownie podszedł ten prorok do króla izraelskiego i powiedział do niego: Idź! Nabierz odwagi i zastanów się oraz przewiduj, co powinieneś uczynić, bo po upływie roku król Aramu napadnie na ciebie.

Również słudzy króla Aramu powiedzieli do niego: Ich bogowie są bogami gór. Dlatego nas pokonali. Natomiast walczmy z nimi na równinie, wtedy na pewno my ich pokonamy!

Więc tak zrób: Usuń każdego z królów z jego stanowiska, a zamiast nich ustanów namiestników.

Ty zaś musisz wystawić nowe wojsko, takie jak to, które ci poległo; również konie jak tamte konie oraz rydwany jak tamte rydwany. A potem walczmy z nimi na równinie, to na pewno ich pokonamy. Posłuchał ich głosu i tak zrobił.

Po upływie roku rzeczywiście Ben-Hadad dokonał przeglądu Aramejczyków i nadciągnął do Afek na bitwę z Izraelem.

Po dokonaniu przeglądu również Izraelici, zaopatrzeni w żywność, wyruszyli naprzeciw nim. I Izraelici rozłożyli się obozem przed nimi jak dwa stadka kóz, Aramejczycy zaś zapełnili okolicę.

Wtedy zbliżył się do króla izraelskiego mąż Boży i powiedział: Tak mówi Pan: Ponieważ Aramejczycy powiedzieli: Pan, Bóg Izraela, jest Bogiem gór, a nie jest On Bogiem równin, dam całe to wielkie mnóstwo w twoje ręce, abyście wiedzieli, że Ja jestem Panem.

Siedem dni obozowali jedni naprzeciw drugich. Dopiero siódmego dnia doszło do bitwy, a wówczas Izraelici pobili jednego dnia sto tysięcy pieszych Aramjeczyków.

Kiedy pozostali uciekli do Afek, do miasta, wtedy zawalił się mur na dwadzieścia siedem tysięcy pozostałych ludzi. Ben-Hadad też uciekł i w mieście chodził z ukrycia w ukrycie.

Jego słudzy powiedzieli mu: Zechciej zauważyć! Słyszeliśmy, że królowie rodu Izraela są łaskawymi królami. Pozwól, że opaszemy worami nasze biodra, a powrozami nasze szyje. Potem pójdziemy do króla izraelskiego, może zostawi nas przy życiu.

Opasali więc worami biodra, a powrozami szyje, i przyszedłszy do króla izraelskiego, powiedzieli: Twój sługa Ben-Hadad mówi: Proszę, daruj mi życie! A on odpowiedział: Czy jeszcze żyje? On jest moim bratem.

Ci ludzie, wziąwszy to za dobry znak, ochoczo podchwycili go za słowo i powiedzieli: Ben-Hadad twoim bratem! On zaś rozkazał: Idźcie i przyprowadźcie go! Wkrótce Ben-Hadad wyszedł do niego. Wtedy go przyprowadzili do niego na rydwan.

Potem Ben-Hadad powiedział do niego: Te miasta, które mój ojciec zabrał twojemu ojcu, zwrócę ci. Ponadto będziesz mógł urządzić sobie bazary w Damaszku, jak urządził sobie mój ojciec w Samarii. Mnie zaś na podstawie przymierza uwolnisz. Następnie Achab zawarł z nim przymierze i wtedy go uwolnił.

Pewien człowiek spośród uczniów prorockich powiedział, z rozkazu Pana, do swojego towarzysza: Uderz mnie! Ale ten człowiek nie chciał go uderzyć.

Wówczas powiedział mu: Ponieważ nie posłuchałeś głosu Pana, oto skoro tylko odejdziesz ode mnie, napadnie na ciebie lew! Kiedy odszedł od niego, lew upatrzył go sobie i zabił go.

Ten człowiek znalazł sobie innego człowieka i powiedział: Uderz mnie! Wtedy ten człowiek wymierzył mu taki cios, że go zranił.

A ten prorok poszedł i stanąwszy królowi izraelskiemu na drodze, nie dał się poznać dzięki przepasce na oczach.

A kiedy król go mijał, wtedy on zawołał do króla i powiedział: Twój sługa wszedł w wir walki i oto jakiś człowiek oddalił się i przyprowadziwszy kogoś do mnie, powiedział: Pilnuj tego człowieka. Gdyby go zabrakło, to będziesz musiał za jego życie oddać twoje życie albo będziesz musiał zapłacić talent srebra.

I właśnie zdarzyło się, że kiedy twój sługa rozglądał się tu i tam, wówczas pilnowany znikł. Król izraelski wówczas powiedział mu: Taki niech będzie na ciebie wyrok, ty sam rozstrzygnąłeś.

A on szybko odsunął opaskę ze swoich oczu. Dopiero wtedy król izraelski spostrzegł, że to jest jeden z proroków.

Wówczas powiedział mu: Tak mówi Pan: Za to, że wypuściłeś ze swojej ręki człowieka, który podlega mojej klątwie, będziesz musiał za jego życie oddać twoje życie i twój lud za jego lud.

Król izraelski odjechał więc niezadowolony i rozgniewany. Wkrótce przyjechał do Samarii.