1 Księga Królewska 20:12 – znaczenie i zastosowanie

Rozejm między napastnikami a obrońcami został nagle zerwany. Teraz dowiadujemy się o bitwie, która natychmiast potem się rozegrała.

I. Syryjczycy oblegający miasto otrzymywali rozkazy od pijanego króla. Ben-Hadad wydawał polecenia, pijąc (1 Księga Królewska 20:12), a w południe upił się wraz z pozostałymi królami w namiotach (1 Księga Królewska 20:16). Pijaństwo od dawna jest grzechem, któremu ulegali żołnierze i ich dowódcy. Nie mówmy więc, że dawniej pod tym względem było lepiej, choć dzisiejsze czasy są wystarczająco złe. Gdyby Ben-Hadad nie był tak lekkomyślny, nie usiadłby do picia. Gdyby się nie upił, nie byłby tak lekkomyślny.

Beztroska i przyjemności często szły w parze w dawnym świecie, podobnie jak za czasów Sodomy (Ewangelia Łukasza 17:26). Pijaństwo Ben-Hadada poprzedziło jego upadek, tak jak pijaństwo Belsazara (Księga Daniela 5). Jak mógł odnieść zwycięstwo, skoro bardziej zależało mu na przyjemnościach niż na obowiązkach i zatrzymywał królów przy piciu, choć powinni być na swoich stanowiskach i walczyć w jego obronie?

W pijanym stanie rozkazał otoczyć miasto, przygotować machiny wojenne i wszystko szykować do pełnego natarcia (1 Księga Królewska 20:12). Sam jednak pozostał przy pijackiej kompanii i nie wyszedł sprawdzić, czy rozkaz został wykonany. „Biada ci, kraju, którego król jest dzieckiem”. Gdy obrońcy niespodziewanie zaatakowali, Ben-Hadad był już mocno pijany i rozkazał pojmać ich żywcem (1 Księga Królewska 20:18). Był to nierozsądny rozkaz, a także niesprawiedliwy, bo obrońcy przyszli prosić o pokój i odnowienie przymierza. Pił więc, zapomniał o tym, co słuszne, i zlekceważył zarówno mądrość, jak i sprawiedliwość, których wymaga wojna.

II. Izraelici, znajdujący się w oblężeniu, otrzymywali wskazówki od proroka natchnionego przez Boga, jednego z proroków Pana, których Achab nienawidził i przepędzał. „A oto do króla Izraela przyszedł pewien prorok” — tak można oddać sens tego wersetu (1 Księga Królewska 20:13).

Zdumiewające jest to, że Bóg posłał proroka z życzliwą wiadomością do tak niegodziwego króla jak Achab. Uczynił to po pierwsze ze względu na swój lud, Izraela. Choć lud ten był głęboko zepsuty, wciąż pozostawał potomstwem Abrahama, przyjaciela Boga, i Jakuba, Jego wybrańca. Izraelici byli dziećmi przymierza i nie zostali jeszcze odrzuceni. Po drugie, Bóg okazał miłosierdzie, czyniąc dobro człowiekowi tak niegodziwemu i niewdzięcznemu — aby doprowadzić go do pokuty albo pozostawić go z jeszcze większą winą. Po trzecie, uczynił to, by upokorzyć pychę Ben-Hadada i położyć kres jego zuchwałości. Bałwochwalstwo Achaba miało zostać ukarane później, lecz pycha Ben-Hadada została skorygowana już teraz, bo Bóg sprzeciwia się pysznym. Zechciał pokazać, że obawia się gniewu wrogów (Księga Powtórzonego Prawa 32:26–27).

Być może w Samarii był dostępny tylko jeden prorok. Przyszedł do króla z tą wiadomością, co sugeruje, że wcześniej trzymano go na dystans. W czasach powodzenia Achab nie przyjąłby go życzliwie, teraz jednak cieszył się na jego widok, bo prorocy gajów nie mogli mu pomóc. Nie prosił o proroka Pana, ale Bóg posłał go bez wezwania, bo czeka, by okazać łaskę.

Prorok czyni dwie rzeczy. Najpierw dodaje Achabowi odwagi, obiecując zwycięstwo — coś, czego nie mogli mu dać nawet wszyscy starsi Izraela (1 Księga Królewska 20:8), choć obiecali, że staną przy nim. Prorok, którego imienia nie podano, bo przemawiał w imieniu Boga, oznajmia w Jego imieniu, że jeszcze tego dnia oblężenie się skończy, a wojsko syryjskie zostanie pokonane (1 Księga Królewska 20:13). Gdy prorok powiedział: „Tak mówi Pan”, Achab zapewne zaczął drżeć, spodziewając się wyroku. Odzyskał jednak otuchę, gdy usłyszał łaskawe słowo. Dowiedział się też, dlaczego miało się tak stać: „Poznasz, że Ja jestem Panem”, suwerennym władcą wszystkiego. Zapowiedź tak nieprawdopodobnego wydarzenia dowodziła, że jego sprawcą był Bóg.

Po drugie, prorok mówi Achabowi, co ma zrobić, aby wygrać bitwę. Nie powinien czekać, aż zaatakuje go wróg. Ma wyjść i zaskoczyć nieprzyjaciela w obozie. Do ataku mają ruszyć młodzi ludzie służący książętom zarządzającym prowincjami — dworzanie i piechurzy, w liczbie zaledwie 232. Nie znali się na wojnie i najmniej nadawali się do tak śmiałego ataku. Właśnie ich wybrano, aby słabe i głupie zawstydziło mądre i silne, powstrzymało przechwałki Ben-Hadada i nie dopuściło do chełpliwości Achaba. Dzięki temu miało być jasne, że moc pochodzi od Boga.

Achab sam miał pokazać, że ufa słowu Boga, i osobiście poprowadzić atak, choć z ludzkiego punktu widzenia narażało go to na wielkie niebezpieczeństwo. Ci, którzy otrzymują Boże obietnice, powinni wyjść naprzeciw temu, co Bóg obiecał. Mógł też użyć pozostałych dostępnych sił, by ruszyły za pierwszym oddziałem, gdy młodzi ludzie utorują mu drogę. Wszystkich, których zdołał zebrać w Samarii i okolicy, było 7000 (1 Księga Królewska 20:15). Zastanawia, że była to taka sama liczba jak tych, którzy nie oddali czci Baalowi (1 Księga Królewska 19:18), choć zapewne nie byli to ci sami ludzie.

III. Wszystko potoczyło się dokładnie tak, jak zapowiedział Bóg. Dumni Syryjczycy zostali pokonani, a ubodzy, pogardzani Izraelici odnieśli wielkie zwycięstwo. W południe, w porze posiłku, młodzi ludzie zaatakowali Syryjczyków i wszczęli alarm, choć mieli niewielkie wsparcie (1 Księga Królewska 20:16). Ben-Hadad najpierw ich zlekceważył (1 Księga Królewska 20:18), lecz gdy okazali niezwykłą odwagę i sprawność, zabijając każdy po jednym człowieku i wprawiając wojsko w zamęt, nie odważył się już stawić im czoła. Natychmiast dosiadł konia i uciekł, wciąż pijany (1 Księga Królewska 20:20).

Zobaczmy, jak Bóg potrafi odebrać odwagę książętom i sprawić, że królowie ziemi zaczynają się Go lękać. Gdzie podziały się srebro i złoto, których Ben-Hadad zażądał od Achaba? Gdzie były garście prochu Samarii? Ci, którzy czują się najbezpieczniej, często okazują się najmniej odważni. Achab nie zmarnował okazji, by wykorzystać to zwycięstwo: zgotował Syryjczykom wielką rzeź (1 Księga Królewska 20:21). Bóg często posługuje się jednym niegodziwcem, by ukarać drugiego.