1 Księga Królewska 21 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Po tych wydarzeniach stało się, co następuje. Nabot z Jizreel miał winnicę w Jizreel obok pałacu Achaba, króla Samarii.

Achab zatem zwrócił się do Nabota, mówiąc: Oddaj mi na własność twoją winnicę, aby została przerobiona dla mnie na ogród warzywny, bo ona przylega do mojego domu. A ja za nią dam ci winnicę lepszą od tej, chyba że wydaje ci się słuszne, abym ci dał pieniądze jako zapłatę za nią.

Nabot zaś odpowiedział: Niech mnie broni Pan przed tym, bym miał ci oddać dziedzictwo moich przodków.

Achab więc przyszedł do swojego domu rozgoryczony i rozgniewany słowami, które Nabot z Jizreel wypowiedział do niego, a mianowicie: Nie dam tobie dziedzictwa moich przodków. Następnie położył się na swoim łóżku, odwrócił twarz i nic nie jadł.

Wkrótce przyszła do niego Izebel, jego żona, i zapytała go: Czemu twój duch jest tak rozgoryczony, że nic nie jesz?

On zaś jej odpowiedział: Bo rozmawiałem z Nabotem z Jizreel. Powiedziałem mu: Sprzedaj mi twoją winnicę za pieniądze albo, jeśli chcesz, dam ci zamiast niej inną winnicę. A on powiedział: Nie dam tobie mojej winnicy.

Na to powiedziała do niego Izebel, jego żona: To ty teraz tak sprawujesz rządy królewskie nad Izraelem? Wstań, jedz i bądź dobrej myśli. To ja ci dam winnicę Nabota z Jizreel.

Potem w imieniu Achaba napisała listy i opieczętowała je jego pieczęcią, a następnie wysłała do starszyzny i dostojników, którzy byli w mieście i sąsiadowali z Nabotem.

W listach tak napisała: Ogłoście post i posadźcie Nabota przed ludem.

Posadźcie też naprzeciw niego dwóch nikczemnych ludzi, by zaświadczyli przeciw niemu, mówiąc: Zbluźniłeś Bogu i królowi. Potem go wyprowadźcie i kamienujcie tak, aby zmarł.

Jego współobywatele, starsi oraz dostojnicy, mieszkający w mieście, zrobili, jak im Izebel poleciła i jak było napisane w listach, które do nich wysłała.

A więc ogłosili post i posadzili Nabota przed ludem.

Potem przyszło dwóch nikczemnych ludzi, którzy usiedli wobec niego i zaświadczyli przeciw niemu, mówiąc: Nabot zbluźnił Bogu i królowi. Dlatego wyprowadzili go za miasto i ukamienowali go, wskutek czego zmarł.

Sami zaś posłali do Izebel, aby powiedzieć: Nabot został ukamienowany i zmarł.

Kiedy więc Izebel usłyszała, że Nabot został ukamienowany i zmarł, powiedziała Achabowi: Wstań, weź w posiadanie winnicę Nabota z Jizreel, której nie zgodził się dać ci za pieniądze, bo Nabot nie żyje, lecz umarł.

Kiedy tylko Achab usłyszał, że Nabot umarł, zaraz wstał, aby zejść do winnicy Nabota z Jizreel i wziąć ją w posiadanie.

Wtedy Pan skierował słowo do Eliasza z Tiszbe:

Wstań i zejdź na spotkanie Achaba, króla izraelskiego. Jest on właśnie w Samarii, w winnicy Nabota, do której zszedł, aby wziąć ją w posiadanie.

I powiesz mu: Tak mówi Pan: Czy nie dokonałeś mordu, a ponadto nie zagrabiłeś winnicy? Potem powiesz mu: Tak mówi Pan: Tam, gdzie psy wylizały krew Nabota, psy będą lizały również i twoją krew.

Achab odpowiedział na to Eliaszowi: Już znalazłeś mnie, mój wrogu? Wówczas Eliasz powiedział: Znalazłem, bo zaprzedałeś się, żeby czynić to, co jest złe w oczach Pana, aby Go obrażać.

Oto Ja sprowadzę na ciebie nieszczęście, bo wymiotę i wytępię z domu Achaba nawet chłopca, niewolnika i wolnego w Izraelu,

i postąpię z twoim rodem, jak z rodem Jeroboama, syna Nebata, i jak z rodem Baszy, syna Achiasza, za to, że Mnie pobudziłeś do gniewu i ponadto doprowadziłeś do grzechu Izraela.

Również i o Izebel tak mówi Pan: Psy będą pożerały Izebel pod murem Jizreel.

Zmarłego z rodu Achaba w mieście będą pożerały psy, a zmarłego w polu będą pożerały ptaki powietrzne.

Naprawdę, nie było nikogo, kto by tak jak Achab zaprzedał się, aby czynić to, co jest złe w oczach Pana. Bo do tego skłoniła go jego żona Izebel.

Bardzo haniebnie postępował, służąc bożkom; zupełnie tak, jak to czynili Amoryci, których Pan wydziedziczył na rzecz Izraelitów.

Kiedy Achab usłyszał te słowa, rozdarł szaty i włożył wór na ciało oraz pościł. Kładł się też spać w worze i chodził pokornie.

Wtedy Pan skierował słowo do Eliasza z Tiszbe:

Zapewne zobaczyłeś, że Achab upokorzył się przede Mną? Dlatego że upokorzył się przede Mną, nie dopuszczę nieszczęścia za jego życia. Nieszczęście dopuszczę na jego ród za życia jego syna.