1 Księga Królewska 21:1 – znaczenie i zastosowanie

Achab zapragnął winnicy swojego sąsiada, która leżała tuż obok jego pałacu i nadawała się na ogród warzywny. Nabot mógł się cieszyć, że jego winnica znajdowała się w tak dobrym miejscu, blisko królewskich ogrodów albo na tyle blisko, by sprzedawać jej plony dworowi królewskiemu. Jednak właśnie to położenie stało się dla niego niebezpieczne. Gdyby nie miał winnicy albo gdyby leżała ona na odludziu, być może uniknąłby śmierci. Wielu ludzi wpada w sidła własnego majątku, a bliskość władzy często przynosi im szkodę.

Achab spojrzał na winnicę i zapragnął jej dla siebie. Uznał, że będzie miłym dodatkiem do jego posiadłości i wygodnym przedłużeniem pałacu. Początkowo nie próbował odebrać jej siłą. Zaproponował Nabotowi albo zapłatę równą jej wartości, albo inną winnicę w zamian. Achab zdążył już zmarnować większe możliwości, które Bóg dał mu po zwycięstwie nad Aramejczykami, by powiększyć swoje królestwo, a teraz z zapałem chciał powiększyć ogród, by zapewnić wygodę swojemu domowi. Przypomina to troskę o drobiazgi połączoną z lekceważeniem spraw ważniejszych.

Samo pragnienie posiadania użytecznej ziemi nie było złe. Nikt nie kupowałby ziemi, gdyby nie chciał jej mieć, a mądra kobieta wspomniana w Piśmie Świętym ogląda pole i je kupuje. Jednak nadmierne pragnienie czegokolwiek, nawet gdy próbujemy zdobyć to zgodnie z prawem, wyrasta z egoizmu. Człowiek postępuje wtedy tak, jakby wszystkie wygody miały przypaść jemu, a dla innych nie miało nic pozostać. Sprzeciwia się to zadowoleniu z tego, co się ma, oraz dziesiątemu przykazaniu: „Nie pożądaj domu swojego bliźniego”.

Achab spotkał się ze stanowczą odmową. Nabot nie chciał oddać winnicy. Powiedział: „Niech mnie Pan od tego uchowa!”. I rzeczywiście, prawo Boże na to nie pozwalało, bo Nabot nie mógł sprzedać ziemi w sposób, jakiego oczekiwał Achab. Ziemia Kanaan należała w szczególny sposób do Boga, a lud zamieszkiwał ją jak dzierżawca. Jedna z zasad mówiła, że ziemi odziedziczonej przez rodzinę nie wolno było sprzedać na stałe, nawet innemu Izraelicie. Można ją było sprzedać tylko w razie wielkiej potrzeby, a i wtedy miała wrócić do rodziny w roku jubileuszowym (Księga Kapłańska 25:28). Nabot wiedział, że gdyby winnica trafiła do króla, nigdy nie wróciłaby do jego rodziny, nawet w roku jubileuszowym.

Nabot chciał zadowolić króla, ale musiał być posłuszny Bogu, a nie ludziom. Dlatego poprosił, by Achab zwolnił go z tej prośby. Achab znał prawo albo powinien je znać, a mimo to postąpił źle, prosząc poddanego o coś, czego ten nie mógł mu oddać bez grzechu. Niektórzy sądzą, że Nabot widział w swoim ziemskim dziedzictwie także znak przyszłego udziału w niebiańskiej ziemi i dlatego nie chciał się go wyrzec. Wydaje się, że był wiernym człowiekiem, gotowym narazić się na gniew króla, by nie obrazić Boga. Być może należał do tych siedmiu tysięcy, którzy nie pokłonili się Baalowi, a Achab miał mu to za złe.

Odmowa bardzo rozgniewała Achaba. Jak już wcześniej, stał się ponury i niezadowolony. Położył się do łóżka, odmówił jedzenia i nie chciał nawet nikogo do siebie dopuścić. Nie potrafił znieść tej zniewagi. Pycha sprawiła, że odmowa Nabota wydała mu się nie do przyjęcia. Winił Nabota za jego sumienne trzymanie się prawa, choć udawał, że to szanuje, a w ukryciu planował zemstę. Nie umiał pogodzić się z rozczarowaniem. Tak głęboko go ono zraniło, że z gniewu i frustracji aż rozchorował się.

Niezadowolenie jest grzechem, który sam wymierza karę. Unieszczęśliwia człowieka, osłabia ciało i odbiera każdemu błogosławieństwu jego słodycz. Ciąży na sercu, a nawet może wyniszczać ciało. Bierze się też z wnętrza człowieka. Nie wynika z zewnętrznych okoliczności, lecz ze sposobu myślenia. Paweł potrafił być zadowolony w więzieniu, podczas gdy Achab był niezadowolony w pałacu. Miał wszystkie przyjemności Kanaanu, bogactwo królestwa, zaszczyty dworu i władzę królewską, a jednak nic go nie zadowalało bez winnicy Nabota. Ludzie owładnięci chciwymi pragnieniami zawsze narażają się na kłopoty, a ci, którzy z uporem się zamartwiają, zawsze znajdą coś, czym będą się martwić.