1 Księga Królewska 20:22 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu do czynienia z kolejnym zwycięstwem, które Achab odniósł nad Syryjczykami dzięki pomocy Boga. Ich klęska była większa niż poprzednio. Zaskakuje, że Achab, czczący bożków, nadal zwyciężał w bitwach, a prześladowca wciąż odnosił triumfy. Bóg ma mądre i święte powody, by przez pewien czas pozwalać niegodziwym ludziom pomyślnie żyć. Posługuje się nawet tym, by przynieść chwałę swojemu imieniu.

Prorok ostrzegł Achaba, aby przygotował się do kolejnej wojny (Pierwsza Księga Królewska 20:22). Król najwyraźniej stał się beztroski i patrzył tylko na najbliższą przyszłość. Ludzie, którzy nie troszczą się o swoją duszę, często zaniedbują także codzienne sprawy. Prorok, któremu Bóg objawił plany Syryjczyków, oznajmił jednak, że za rok znów ruszą do ataku, licząc na odzyskanie honoru i pomszczenie porażki. Polecił więc Achabowi wzmocnić siły, przygotować obronę i być gotowym na ich przybycie.

Bóg już postanowił, jaki będzie wynik, ale Achab nadal musiał skorzystać ze środków, które Bóg mu dał. W przeciwnym razie wystawiałby Boga na próbę. Miał więc zrobić to, co do niego należało, a resztę powierzyć Bogu. Wrogowie ludu Bożego nie ustają w swojej nienawiści. Nawet gdy na jakiś czas przerywają działania, wciąż grożą wspólnocie wierzących. Dlatego zawsze powinniśmy liczyć się z atakami naszych duchowych wrogów i uważnie strzec swojego postępowania.

Ben-Hadadowi, królowi Syrii, jego dowódcy doradzili, jak poprowadzić kolejną wyprawę wojenną (Pierwsza Księga Królewska 20:23–25). Uważali, że nie Izraelici ich pokonali, lecz bogowie Izraela. Mówili o Panu w sposób całkowicie błędny. Traktowali Go tak, jakby był wieloma bogami, choć jest jednym Bogiem i jedno jest Jego imię. Zachowywali się też tak, jakby był Bogiem tylko jednego narodu, choć włada całym światem.

Mówili, że jest Bogiem wyłącznie gór, ponieważ w wielu psalmach wspomina się o świętej górze Boga i górach, na przykład w (Księdze Psalmów 121:1), (Księdze Psalmów 87:1), (Księdze Psalmów 78:54), (Księdze Psalmów 15:1) i (Księdze Psalmów 24:3). Wyobrażali sobie, że Bóg jest podobny do ich fałszywych bóstw, związanych z górami, i nie może pomóc na równinach. Sądzili więc, że bitwa na równinie umknie Jego uwadze i odbędzie się poza zasięgiem Jego opieki. Pokazuje to, jak puste było myślenie pogan i jak bardzo zaćmione stały się ich umysły.

Doradzili też Ben-Hadadowi, by zmienił dowódców: zamiast królów, którzy obejmowali dowództwo z urodzenia, miał wyznaczyć dowódców doświadczonych i obytych z wojną. Ci nie skupialiby się na pokazie, jak zapewne robili królowie, lecz na samym zadaniu. Ludzi należy powierzać takim obowiązkom, do których zostali przygotowani i które potrafią wykonywać. Syria musiała być bogata i ludna, skoro po tak dotkliwej klęsce wciąż mogła wystawić tyle samo koni i rydwanów co wcześniej.

Obie armie wyruszyły następnie na pole bitwy. Ben-Hadad i Syryjczycy rozbili obóz w pobliżu Afek, na terytorium Aszera, prawdopodobnie w miejscu równinnym, które odpowiadało jego planom (Pierwsza Księga Królewska 20:26). Achab i jego wojsko zajęli pozycje w pewnej odległości naprzeciw nich (Pierwsza Księga Królewska 20:27). Różnica liczebna była uderzająca. Izraelici, podzieleni na dwie małe grupy, wyglądali jak dwie niewielkie trzódki kóz. Było ich niewielu, mieli skromne wyposażenie i wydawali się słabi oraz godni pogardy. Syryjczycy zaś zalali kraj niezliczonym wojskiem, rydwanami, wozami i całym zaopatrzeniem.

Achab otrzymał zachętę do walki, mimo że Syryjczycy mieli przewagę pod każdym względem i byli pewni siebie. Posłano do niego męża Bożego, który oznajmił, że ta ogromna armia zostanie wydana w jego ręce (Pierwsza Księga Królewska 20:28). Nie miało się to jednak stać dlatego, że Achab na to zasłużył. Bóg nie zamierzał dokonać tego przez niego ze względu na jego wiarę czy modlitwy, bo nie czytamy, by miał jedno lub drugie. Bóg miał to uczynić, ponieważ Syryjczycy Go obrazili, mówiąc, że jest Bogiem gór, a nie dolin.

Bóg miał więc działać dla chwały swojego imienia. Gdyby Syryjczycy powiedzieli, że Achab i jego lud zapomnieli o swoim Bogu, utracili Jego ochronę i dlatego można ich zaatakować, Bóg mógłby pozwolić Izraelowi upaść. Skoro jednak wypowiadali się w sposób uwłaczający Jego wszechmocy i traktowali Go tak, jakby był ograniczony do jednego miejsca, mieli zostać skarceni, a ceną za to miała być armia, której tak ufali.

Po siedmiu dniach, podczas których obie armie stały naprzeciw siebie, Syryjczycy zapewne chełpili się, a Izraelici drżeli ze strachu. Potem doszło do bitwy i Syryjczycy ponieśli całkowitą klęskę. Izraelici zabili na polu mieczem sto tysięcy ludzi (Pierwsza Księga Królewska 20:29). Następnie zginęło jeszcze dwadzieścia siedem tysięcy mężczyzn, którzy sądzili, że za murami Afek są bezpieczni. Mur zawalił się na nich, być może wskutek trzęsienia ziemi. Ponieważ mury miast Kanaanu były bardzo wysokie, zawalenie mogło objąć rozległy obszar, miażdżąc, raniąc lub przerażając wielu ludzi.

Ben-Hadad, który liczył na to, że Afek zapewni mu bezpieczeństwo, przekonał się, że miasto nie daje już żadnej ochrony. Gdy reszta jego wojska została rozbita i rozproszona, pozostała mu tylko nadzieja, że zdoła się ukryć. Schował się więc w wewnętrznej komnacie, licząc na to, że ścigający go ludzie go nie znajdą. Widać tu, jak wielka pewność siebie często kończy się wielkim tchórzostwem. Ben-Hadad szydził z Boga Izraela, jakby był On tylko Bogiem gór, a teraz przekonał się, że nie potrafi zapewnić mu bezpieczeństwa nawet w wewnętrznej komnacie.