1 Księga Królewska 13 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Pewnego razu, kiedy Jeroboam stał przy ołtarzu, składając ofiarę kadzielną, przyszedł z nakazu Pańskiego mąż Boży z Judy do Betel

i z nakazu Pańskiego tak zawołał do ołtarza: Ołtarzu, ołtarzu! Tak mówi Pan: Oto rodowi Dawida narodzi się syn, imieniem Jozjasz, który na tobie złoży ofiarę z kapłanów wyżyn, spalających na tobie ofiary kadzielne. Będą palić na tobie kości ludzkie.

Ponadto w tym dniu dał cudowny znak, ogłaszając: Taki będzie ten cudowny znak, który zapowiedział Pan: Oto ten ołtarz rozpadnie się i rozsypie się popiół, który jest na nim.

Kiedy król Jeroboam usłyszał słowo męża Bożego, które wypowiedział do ołtarza w Betel, natychmiast wyciągnął znad ołtarza rękę, wołając: Schwytajcie go! A wtedy uschła mu ręka, którą wyciągnął ku niemu, i nie mógł jej cofnąć ku sobie.

Ołtarz zaś rozpadł się, a popiół z ołtarza rozsypał się zgodnie z cudownym znakiem danym przez męża Bożego z nakazu Pańskiego.

Wobec tego król zwrócił się do męża Bożego, mówiąc: Przejednaj oblicze Pana, twego Boga, i pomódl się za mnie, abym odzyskał władzę w swojej ręce! Wtedy mąż Boży przejednał oblicze Pana i zaraz król odzyskał władzę w swojej ręce i znowu stała się taka jak poprzednio.

Następnie król przemówił do męża Bożego: Przyjdź ze mną do domu i posil się, to ci złożę dar.

Na to mąż Boży odpowiedział królowi: Choćbyś mi dał pół twego domu, nie pójdę z tobą i nie będę jadł chleba ani też pił wody w tym miejscu,

bo tak mi nakazało słowo Pańskie: Nie będziesz jadł chleba ani też pił wody oraz nie powrócisz tą drogą, którą przyszedłeś.

Poszedł więc inną drogą, nie wracając tą drogą, którą przyszedł do Betel.

Był zaś pewien stary prorok, mieszkający w Betel. Otóż jego synowie przyszli i opowiedzieli mu wszystko o czynie, jakiego w tym dniu dokonał mąż Boży w Betel, oraz powtórzyli swojemu ojcu te słowa, które wypowiedział do króla.

Wtedy ich ojciec powiedział do nich: Którą drogą poszedł? Jego synowie wskazali mu drogę, którą udał się mąż Boży, przybyły z Judy.

On zaś rozkazał swoim synom: Osiodłajcie mi osła! Więc osiodłali mu osła, a on wsiadł na niego,

podążając za mężem Bożym. Kiedy znalazł go siedzącego pod terebintem, przemówił do niego: Czy ty jesteś mężem Bożym, który przyszedł z Judy? On zaś mu odpowiedział: Ja.

Wtedy mu powiedział: Chodź ze mną do domu, abyś spożył chleb.

Ale on odpowiedział mu: Nie mogę wrócić z tobą i iść z tobą ani też nie będę jadł chleba i pił z tobą wody w tej miejscowości,

bo Pan powiedział do mnie słowo: Nie będziesz tam jadł chleba ani pił wody i nie pójdziesz z powrotem tą drogą, którą przyszedłeś.

Na to mu odpowiedział: Ja też jestem prorokiem, jak i ty. Mnie też anioł powiedział słowa Pańskie: Zawróć go ze sobą do twego domu, aby spożył chleb i napił się wody. Oszukał go.

Dlatego tamten wrócił z nim, a później w jego domu spożył chleb i napił się wody.

A gdy oni siedzieli przy stole, wtedy Pan skierował słowo do proroka, który go zawrócił z drogi.

Zawołał on do męża Bożego, przybyłego z Judy: Tak mówi Pan: Za to, że sprzeniewierzyłeś się słowom Pana i nie spełniłeś polecenia, które ci dał Pan, Bóg twój,

bo powróciłeś i spożyłeś chleb oraz napiłeś się wody w tym miejscu, o którym ci powiedział: Nie jedz tam chleba i nie pij wody! – twój trup nie wejdzie do grobu twoich przodków.

Kiedy już zjedli chleb i napili się wody, osiodłał osła temu prorokowi, którego zawrócił z drogi.

A gdy tamten odjechał, na drodze napadł na niego lew i zabił go. Jego trup leżał porzucony na drodze, a koło niego stał osioł. Również i ten lew stał koło trupa.

Po upływie pewnego czasu przechodzili ludzie i zobaczywszy trupa porzuconego na drodze oraz lwa stojącego koło trupa, przyszli i powiedzieli o tym w mieście, w którym ten stary prorok mieszkał.

Gdy dowiedział się o tym prorok, który zawrócił go z drogi, powiedział: To jest mąż Boży, który sprzeniewierzył się słowom Pana, i dlatego Pan zesłał na niego lwa, aby go rozszarpał i zabił, zgodnie z wyrokiem zapowiedzianym mu przez Pana.

Następnie powiedział do swoich synów: Osiodłajcie mi osła! Więc go osiodłali.

Wtedy pojechał i znalazł trupa porzuconego na drodze, a także osła i lwa stojących koło trupa. Ten lew nie pożarł trupa i nie rozszarpał tamtego osła.

Więc prorok podniósł trupa męża Bożego i włożył go na osła oraz przywiózł go z powrotem do miasta, aby go opłakiwać i pogrzebać.

W końcu złożył jego zwłoki w swoim grobie. Zapłakano wtedy nad nim: Ach, mój bracie!

Kiedy już go pochował, prorok powiedział do swoich synów: Po mojej śmierci pochowacie mnie w tym grobie, w którym został pochowany mąż Boży. Złóżcie mnie koło jego kości, aby moje kości zostały zachowane dzięki jego kościom.

Bo na pewno spełni się ta zapowiedź, którą on ogłosił jako wyrok Pański na ten ołtarz w Betel i na wszystkie przybytki wyżyn, które są w miastach Samarii.

Jednak po tych wydarzeniach Jeroboam nie zawrócił ze swojej złej drogi, lecz przeciwnie, mianował kapłanów wyżyn spośród zwykłego ludu. Kto tylko chciał, tego wprowadzał na urząd, tak że stawał się kapłanem wyżyn.

Takie postępowanie stało się dla rodu Jeroboama okazją do grzechu i powodem usunięcia go i zgładzenia z powierzchni ziemi.