1 Księga Królewska 13:11 – znaczenie i zastosowanie

Mąż Boży stanowczo odrzucił zaproszenie króla, nawet gdy ten obiecał mu nagrodę. Dał się jednak namówić staremu prorokowi, by z nim wrócić, i zjadł posiłek w Betel wbrew Bożemu nakazowi. Widzimy tu, jak wiele kosztował go ten posiłek.

Zdumiewa niegodziwość starego proroka. Nie sposób nie nazwać go fałszywym prorokiem i złym człowiekiem. Łatwiej uwierzyć, że ktoś o tak podłym charakterze został później zmuszony do przyznania, że słowa męża Bożego były prawdziwe (Pierwsza Księga Królewska 13:32), niż że prawdziwy prorok i dobry człowiek świadomie skłamał i twierdził, że przemawia w imieniu Boga. Dobre drzewo nie może wydawać tak zepsutych owoców.

Być może kiedyś kształcił się wśród synów proroków, w jednej ze szkół Samuela położonych niedaleko stąd. Mógł nadal nosić miano proroka, ale w miarę jak stawał się coraz bardziej przywiązany do świata i niedbały, opuścił go duch proroctwa. Gdyby naprawdę był dobrym prorokiem, zganiłby bałwochwalstwo Jeroboama. Nie pozwoliłby też swoim synom uczestniczyć w kulcie przy ołtarzach Jeroboama, a wygląda na to, że właśnie tak robili.

Nie wiadomo, czy miał jakiś dobry powód, by sprowadzić męża Bożego z powrotem. Można mieć nadzieję, że kierowała nim życzliwość: sądził, że tamtemu przyda się posiłek, a sam chciał dokładniej poznać jego przesłanie, niż pozwalała na to relacja synów. Synowie opowiedzieli mu jednak wszystko, również o tym, że prorokowi zakazano tam jeść i pić oraz że otwarcie powiedział o tym Jeroboamowi. Dlatego sądzę, że najpewniej miał zły zamiar: chciał go usidlić i skompromitować. Fałszywi prorocy od zawsze byli najgroźniejszymi wrogami prawdziwych proroków. Często próbują ich zniszczyć, ale czasem, jak w tym przypadku, starają się ich zepsuć i odwieść od obowiązku.

Możemy jednak z całą pewnością powiedzieć, że użył bardzo niegodziwego sposobu, by sprowadzić męża Bożego z powrotem. Gdy ten oświadczył, że nie może i nie wróci z nim, by jeść chleb (Pierwsza Księga Królewska 13:16–17), stary prorok bezwstydnie twierdził, że otrzymał wiadomość z nieba. Wykorzystał swój dawny tytuł proroka, by go oszukać: powiedział, że również jest prorokiem. Twierdził nawet, że ukazał mu się anioł i polecił mu wykonać to zadanie. Wszystko było kłamstwem. Było to szyderstwo z proroctwa i głęboki brak czci. Gdy później wspomina się o tym starym proroku (Druga Księga Królewska 23:18), nazwany jest prorokiem, który wyszedł z Samarii, choć miasto to powstało dopiero znacznie później (Pierwsza Księga Królewska 16:24). Sądzę, że nazwano go tak, ponieważ przypominał późniejszych proroków Samarii, którzy sprowadzali lud Boży, Izraela, na manowce (Księga Jeremiasza 23:13).

Następnie widzimy słabość dobrego proroka, który dał się oszukać. Wrócił ze starym prorokiem (Pierwsza Księga Królewska 13:19). Człowiek, który potrafił odrzucić zaproszenie króla, nawet gdy obiecano mu nagrodę, nie oparł się naciskom kogoś podającego się za proroka. Lud Boży często jest bardziej narażony na niebezpieczeństwo ze strony gładkich słów o świętości i Bożym autorytecie niż jawnych pokus. Dlatego musimy mieć się na baczności przed fałszywymi prorokami i nie wierzyć każdemu duchowi.

Potem przychodzi wykonanie Bożego wyroku. Możemy się zastanawiać, dlaczego niegodziwy prorok, który skłamał i doprowadził do całego nieszczęścia, pozostał bezkarny, podczas gdy święty mąż Boży, nakłoniony do grzechu, został nagle i surowo ukarany. Jak to rozumieć? Boże wyroki są zbyt głębokie, by można je było ogarnąć. Zarówno zwodziciel, jak i zwiedziony należą do Boga, a On nie musi zdawać sprawy ze swoich decyzji. Z pewnością musi nadejść sąd ostateczny, na którym te sprawy zostaną ponownie rozpatrzone i na którym ci, którzy w tym życiu najwięcej grzeszyli, a najmniej cierpieli, otrzymają to, na co zasługują ich czyny.

Przesłanie przekazane mężowi Bożemu było wymowne. Jego grzech został jasno nazwany (Pierwsza Księga Królewska 13:21–22). Krótko mówiąc, było nim nieposłuszeństwo wobec wyraźnego nakazu. Wyrok również był jasny: jego ciało nie miało spocząć w grobie jego przodków. Innymi słowy, nie miał już żywy dotrzeć do domu. Miał wkrótce umrzeć, a jego martwego ciała nie mieli zanieść do grobów jego ojców, by je tam pochować.

Jeszcze bardziej uderzające jest to, że posłańcem został sam stary prorok. Można to wyjaśnić tylko tym, że tak postanowił Bóg. W innych sytuacjach Bóg przemawiał przez oślicę Balaama, a przez wywołaną za sprawą diabła postać Samuela zapowiedział Saulowi jego zgubę. Możemy sądzić, że Bóg zrobił to po pierwsze po to, by wstrząsnąć kłamliwym prorokiem i uświadomić mu jego grzech. Przesłanie musiało zabrzmieć dla niego jeszcze mocniej, skoro sam musiał je przekazać. Wstrząsnęło nim tak bardzo, że zawołał z trwogą (Pierwsza Księga Królewska 13:21). Miał powód, by pomyśleć, że skoro człowiek może umrzeć za nieposłuszeństwo w drobnej sprawie, tym bardziej zasłużył na karę on sam: skłamał, powołując się na anioła Bożego, i oszukał męża Bożego zmyśloną opowieścią. Jeśli tak postąpiono z zielonym drzewem, co stanie się z uschłym? Być może to doświadczenie mu pomogło. Kto ostrzega innych przed Bożym gniewem, ma serce twarde, jeśli sam się go nie boi.

Po drugie, Bóg mógł w ten sposób pogłębić hańbę zwiedzionego proroka i pokazać, co czeka tych, którzy słuchają wielkiego zwodziciela. Kto ulega mu jako kusicielowi, będzie się go bał jako dręczyciela. Tego, komu dziś schlebia, później zaatakuje. Tego, kogo prowadzi do grzechu, spróbuje potem pogrążyć w rozpaczy.