1 List Jana 2:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi surowo, ale w Pierwszym Liście Jana wyrasta z ostrzeżenia przed tymi, którzy zaprzeczają, że Jezus jest Mesjaszem (Pierwszy List Jana 2:22). Apostoł nie mówi tu o chłodnej formule, lecz o więzi, w której Ojciec i Syn nie dają się od siebie oddzielić. Uznanie Syna jest w tekście drogą do posiadania Ojca. W tych słowach może też zabrzmieć lęk przed utratą, zwłaszcza dla kogoś, kto długo zastanawia się, czy jest jeszcze blisko Boga, i czuje, że jego wiara słabnie. Tekst jednak nie zostawia tej obawy samej. Zaraz dalej Jan mówi o tym, co od początku zostało usłyszane, i o trwaniu w Synu i w Ojcu (Pierwszy List Jana 2:24), a obietnicę życia wiecznego nazywa wprost (Pierwszy List Jana 2:25). W tym widzę najgłębszą wskazówkę tego wersetu. Słowa „kto zaś uznaje Syna, ten ma i Ojca” mówią o posiadaniu Ojca, które wyrasta z uznania Syna. Ta jedność może być oparciem także wtedy, gdy uczucia są chwiejne, bo werset opisuje relację, a nie nastrój dnia.

W 1 Liście Jana 2:23 Jan stawia sprawę relacji z Bogiem jasno: „Każdy, kto nie uznaje Syna, nie ma też i Ojca, kto zaś uznaje Syna, ten ma i Ojca”. Kluczowe jest tu nie samo wypowiedzenie właściwych słów, lecz uznanie Jezusa takim, jakim przedstawia Go apostolskie świadectwo. Werset poprzedzający dopowiada, że chodzi o zaprzeczanie, iż Jezus jest Mesjaszem. To zdanie pada w kontekście osób, które opuściły wspólnotę i wprowadzały innych w błąd. Jan nie rozważa więc abstrakcyjnie, czy można wierzyć w Boga, lecz odrzucić konkretną naukę o Jezusie. Jego odpowiedź jest przecząca: nie da się zachować więzi z Ojcem, odcinając się od Syna. „Uznawać” nie oznacza bezbłędnie rozumieć każdą kwestię teologiczną. Sąsiednie wersety mówią o trwaniu w tym, co wspólnota usłyszała od początku, i o obietnicy życia wiecznego. Sens wersetu nie sprowadza się zatem do testu znajomości formuły. Chodzi o wierność Jezusowi jako Mesjaszowi, przez którego poznaje się Ojca. Jan wyznacza tu granicę: wiara w Boga nie może być użyta do unieważnienia świadectwa o Synu.

„Każdy, kto nie uznaje Syna, nie ma też i Ojca, kto zaś uznaje Syna, ten ma i Ojca” (1 List Jana 2:23). Ten werset nie zostawia miejsca na obojętność wobec Jezusa. Relacja z Ojcem przechodzi przez Syna, a Jan mówi o tym krótko, bez długich wyjaśnień. Apostoł nie opisuje dwóch osobnych dróg. Mówi o jednym uznaniu Syna, które ma skutki w obu kierunkach. Kto uznaje Syna, ma Ojca. Kto Syna nie uznaje, nie ma Ojca. Dla codzienności to ma znaczenie, bo wiara nie żyje tylko w słowach. Jan w tym samym rozdziale przypomina, że trwać ma to, co usłyszano od początku (1 List Jana 2:24). Uznanie Syna widać w zwykłych wyborach, w sposobie mówienia i w tym, czemu człowiek pozwala kierować swoimi dniami. Werset 23 mówi zarówno o stracie, jak i o darze. Jan kieruje uwagę na Syna jako na drogę do Ojca, a w następnym wersecie wskazuje, że tą drogą jest obietnica życia wiecznego (1 List Jana 2:25). Apostoł pisze też, że namaszczenie, które otrzymano, trwa i poucza o wszystkim (1 List Jana 2:27). Relacja z Ojcem ma więc swoje miejsce w Synu, i na tym opiera się cała myśl tego fragmentu.

„Każdy, kto nie uznaje Syna, nie ma też i Ojca, kto zaś uznaje Syna, ten ma i Ojca” (1 List Jana 2:23). Jan nie przedstawia tu Syna jako jednej z wielu dróg do Boga. W poprzednim wersecie mówi o zaprzeczaniu, że Jezus jest Mesjaszem, a dalej przypomina wspólnocie, by trwała w tym, co usłyszała od początku. Uznawać Syna oznacza więc przyjąć prawdę o Jezusie i pozostać przy niej, nie oddzielając Ojca od Tego, którego On posłał. To słowo ma zarazem wymiar osobisty. List zaczyna się od troski o grzeszących i wskazuje na Jezusa Chrystusa jako Rzecznika wobec Ojca. Bliskość z Bogiem nie opiera się na bezbłędności człowieka, lecz na więzi z Synem, który jest sprawiedliwy. Zarazem poznanie Boga znajduje wyraz w życiu, w zachowywaniu Jego przykazań. Można widzieć w tym obrazie drzwi, przez które widać dom: nie da się przyjąć Ojca, odrzucając Syna. Nie jest to wezwanie do pogardy wobec ludzi, lecz do wierności temu, kim według Jana jest Jezus. Obietnica życia wiecznego wyrasta właśnie z trwania w tej więzi.