1 List Jana 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety rozwijają myśl z końca poprzedniego rozdziału, gdzie Jan zakłada, że prawdziwi chrześcijanie wciąż grzeszą. Daje im zarówno ostrzeżenie, jak i pocieszenie.

Najpierw ostrzega, by nikt nie lekceważył grzechu: „Dzieci moje, piszę wam to, abyście nie grzeszyli” (Pierwszy List Jana 2:1). Jan zwraca się do nich z czułością i serdecznością. Nazywa ich „dziećmi”, bo prawdopodobnie dzięki jego głoszeniu uwierzyli, byli młodsi wiekiem i doświadczeniem, a także byli mu bliscy więzią Ewangelii. Ewangelia najpełniej rozprzestrzeniała się zwykle tam, gdzie najsilniejsza była właśnie taka pełna miłości troska.

Te słowa można też rozumieć tak: „Piszę wam o tym nie po to, żebyście grzeszyli”. Jeśli tak, Jan nawiązuje do wcześniejszych słów o pewnym przebaczeniu, którego Bóg udziela, gdy wyznajemy grzechy, zwłaszcza do tego, że Bóg jest wierny i sprawiedliwy, by nam je przebaczyć (Pierwszy List Jana 1:9). Chce się upewnić, że nikt nie przekręci tej obietnicy i nie uczyni z niej wymówki dla grzechu. Możliwe też, że zapowiada to, co zaraz powie o Chrystusie jako Pomocniku wierzących u Ojca. Wówczas jego słowa znaczą: „Nie piszę tego, by prowadzić was do grzechu, lecz by pokazać wam, gdzie szukać ratunku, gdy zgrzeszycie”.

To prowadzi nas do pomocy, jaką wierzący otrzymują, gdy jednak zgrzeszą: „A jeśli ktoś zgrzeszy, mamy u Ojca orędownika, Jezusa Chrystusa, który jest sprawiedliwy” (Pierwszy List Jana 2:1). Nawet wierzący, którzy żyją w błogosławionym stanie wynikającym z Ewangelii, nadal mają grzechy. Istnieje więc wyraźna różnica między ludźmi, którzy grzeszą. Jedni należą do Chrystusa i zostali włączeni w zbawcze przywileje Jego duchowego ciała, inni zaś pozostają poza Nim. O niektórych wierzących mówi się, że nie grzeszą w taki sam sposób jak inni (Pierwszy List Jana 3:9), ponieważ grzech nie panuje nad nimi tak, jak panuje nad ludźmi, którzy nie nawrócili się do Boga.

Wierzący otrzymują skutki dzieła pojednania, gdy dostępują przebaczenia i usprawiedliwienia, czyli zostają uznani za sprawiedliwych przed Bogiem. Mają jednak także Orędownika w niebie, który nieustannie podtrzymuje ich przebaczone położenie i zabiega o dalsze przebaczenie dla nich. To wielkie wsparcie, pociecha i schronienie prawdziwych chrześcijan, gdy upadają w grzech: „Mamy Orędownika”. To samo greckie słowo bywa używane na określenie Ducha Świętego i tłumaczone jako „Pocieszyciel”. Duch działa w nas, wkładając w nasze serca i usta prośby oraz argumenty, a tym samym uczy nas modlić się za siebie. Tutaj jednak Jan mówi o Kimś, kto jest poza nami, w niebie, u Ojca.

Zadaniem orędownika jest stawić się przed sędzią i przedstawić sprawę osoby, której broni. Sędzią, przed którym Chrystus się wstawia, jest Ojciec, Jego Ojciec i nasz Ojciec. Ten sam Bóg, który jako Sędzia rozstrzyga sprawy dotyczące złamanego prawa, jest naszym Ojcem na ewangelicznym sądzie nieba i łaski. Jego tron jest teraz tronem miłosierdzia. Wciąż jednak pozostaje naszym Sędzią, najwyższym władcą naszego życia i śmierci, czasu i wieczności. Przychodzimy do „Boga, sędziego wszystkich” (List do Hebrajczyków 12:23). Wierzący mogą więc oczekiwać dobrego rozstrzygnięcia, ponieważ ich Sędzia jest zarazem ich Ojcem.

Jan wskazuje także, co kwalifikuje Chrystusa do pełnienia roli naszego Orędownika. Po pierwsze, jest On „Jezusem Chrystusem”, Synem Ojca, którego Ojciec wyznaczył do całego dzieła pośrednictwa, czyli stanięcia między Bogiem a grzesznikami, aby przynieść im zbawienie. Dzięki temu może skutecznie wstawiać się za nami. Po drugie, jest „sprawiedliwy”. Ma to ogromne znaczenie, ponieważ nie możemy oprzeć naszej sprawy na własnej niewinności. Jesteśmy winni i musimy przyznać się do grzechu. Chrystus wstawia się za winnymi, powołując się na własną sprawiedliwość. Był sprawiedliwy aż do śmierci, był sprawiedliwy dla nas i przyniósł wieczną sprawiedliwość. Ojciec nie odrzuci takiego wstawiennictwa. Na tej podstawie Chrystus prosi, by nasze grzechy nie obciążały naszego rachunku.

Jan dodaje, na czym opiera się to wstawiennictwo: „On jest przebłaganiem za nasze grzechy” (Pierwszy List Jana 2:2). Przebłaganie to ofiara, która odwraca gniew i usuwa winę. Chrystus jest ofiarą za grzechy, przedstawioną Bogu za wszystkie nasze przewinienia przeciw Jego majestatowi, prawu i władzy. Nie należy rozdzielać Chrystusa na dwie odrębne role, jednej związanej z odkupieniem, a drugiej z wstawiennictwem, jak gdyby chodziło o różnych pośredników. Ten sam Pośrednik, który wstawia się za nami, odkupił nas swoją ofiarą. Jego wstawiennictwo opiera się na Jego własnej śmierci przebłagalnej.

Nie powinniśmy sądzić, że krew Chrystusa utraciła swoją wartość, ponieważ nie ma jej już na ziemi. Jej wartość jest uznawana w niebie, gdzie wielki Orędownik nieustannie przedstawia ją w sprawie ludu Bożego. On zawsze żyje, aby wstawiać się za tymi, którzy przez Niego przychodzą do Boga. Jan wyjaśnia też, jak szeroki jest zasięg tego przebłagania. Nie ogranicza się ono do jednego narodu, nawet do samego Izraela. Chrystus jest przebłaganiem za nasze grzechy, ale nie tylko za nasze, czyli nie tylko za grzechy wierzących Żydów, potomków Abrahama według ciała, lecz także za grzechy całego świata (Pierwszy List Jana 2:2). Obejmuje to wszystkie plemiona, narody i kraje, a także wszystkich, którzy później w Niego uwierzą i przez Niego przyjdą do Boga. Chrystus jest jedynym przebłaganiem i przebłaganiem powszechnym dla wszystkich, którzy zostają zbawieni i przywróceni Bogu oraz Jego przebaczeniu.