1 List Jana 2:3 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety mogą się wydawać nawiązaniem do siódmego wersetu poprzedniego rozdziału (Pierwszy List Jana 1:7). Pomiędzy tamtym wersetem a tymi słowami Jan krótko mówił o obowiązku wierzącego i pocieszeniu, które otrzymuje, gdy upada w grzech. Zrobił to, ponieważ przed chwilą wspomniał o jednym z wielkich błogosławieństw wierzących: oczyszczeniu z grzechu przez krew Pośrednika. W tamtym wersecie apostoł napisał, że chodzenie w światłości prowadzi do wzajemnej więzi, do świętej wspólnoty i wspólnego życia, które są udziałem Kościoła Chrystusa. Teraz przechodzi do sprawdzianu naszego światła i naszej miłości.

Pierwszym sprawdzianem jest światło: po tym wiemy, że znamy Boga, jeśli zachowujemy Jego przykazania (Pierwszy List Jana 2:3). Światło Boże i prawdziwe poznanie upiększają umysł i prowadzą go ku dojrzałości. Uczniowie Pośrednika, który stoi między Bogiem a ludźmi, powinni być ludźmi mądrymi i rozumnymi. Młodzi chrześcijanie często chwalą się nowym poznaniem i są z niego dumni, zwłaszcza gdy zdobyli je szybko. Starsi wierzący mogą natomiast boleśnie odczuwać, jak mało wiedzą, i martwić się, że tak słabo rozumieją Boga, Chrystusa i bogactwo Ewangelii. Dowodem, że nasze poznanie jest prawdziwe, jest jednak to, że prowadzi nas do zachowywania Bożych przykazań.

Każda cecha charakteru Boga potwierdza Jego prawo do władzy. Mądrość Jego planów, bogactwo Jego łaski i wielkość Jego dzieł przemawiają za Jego prawem i panowaniem. Uważne, szczere posłuszeństwo pokazuje, że te prawdy naprawdę dotarły do duszy. Prawdziwe jest więc również stwierdzenie odwrotne: kto mówi, że zna Boga, a nie zachowuje Jego przykazań, jest kłamcą i nie ma w nim prawdy (Pierwszy List Jana 2:4). Ludzie wyznający prawdę często wstydzą się swojej niewiedzy albo nie chcą się do niej przyznać, dlatego nieraz przypisują sobie wielką znajomość Bożych tajemnic. Paweł opisał takiego człowieka: chlubi się Bogiem, zna Jego wolę, rozróżnia to, co lepsze, ponieważ poucza go Prawo, i jest przekonany, że może prowadzić innych (List do Rzymian 2:17 i następne wersety). Poznanie Boga, które nie dostrzega, że należy Mu się całkowite posłuszeństwo, jest bardzo ograniczone. A jeśli ktoś to dostrzega i wie o tym, lecz nie pobudza go to do posłuszeństwa, jak płytkie musi być jego poznanie! Nieposłuszne życie demaskuje fałszywe poznanie religijne. Przeczy takim twierdzeniom i pokazuje, że brakuje w nich zarówno prawdziwej pobożności, jak i uczciwości.

Drugim sprawdzianem jest miłość: kto zachowuje Boże słowo, tego miłość do Boga osiąga swój cel. Po tym poznajemy, że jesteśmy w Nim (Pierwszy List Jana 2:5). Zachowywać słowo Boże, czyli słowo Chrystusa, to uważnie stosować się do niego w każdej dziedzinie życia. W takim człowieku miłość Boga zostaje doprowadzona do pełni, czyli do zamierzonego celu. Niektórzy mogą rozumieć te słowa jako odnoszące się do Bożej miłości do nas. Rzeczywiście, Boża miłość nie osiąga w pełni swojego celu, jeśli nie odpowiadamy na Jego słowo codziennym posłuszeństwem. Zostaliśmy wybrani, abyśmy byli święci i nienaganni przed Nim w miłości. Zostaliśmy odkupieni, aby być szczególnym ludem, gorliwym w dobrych uczynkach. Otrzymaliśmy przebaczenie i zostaliśmy usprawiedliwieni przed Bogiem, abyśmy mogli otrzymywać większą pomoc Ducha Świętego w uświęceniu, czyli wzrastaniu w świętości. Zostaliśmy uświęceni po to, aby żyć w świętości i posłuszeństwie. Żaden przejaw Bożej miłości wobec nas nie osiąga właściwego celu, jeśli nie zważamy na Jego słowo i nie żyjemy święcie.

Jednak wyrażenie to najprawdopodobniej oznacza tutaj naszą miłość do Boga. Podobnie jest w dalszych słowach Jana: „miłości Ojca w nim nie ma” oraz „jak może w nim trwać miłość Boga?” (Pierwszy List Jana 2:15; Pierwszy List Jana 3:17). Światło powinno wzbudzać miłość, a miłość zachowuje Boże słowo. Miłość szuka tego, co sprawi radość umiłowanemu i będzie mu służyć. Gdy dowiaduje się, że Bogu podoba się posłuszeństwo Jego objawionej woli, właśnie w tym znajduje pole do działania. W ten sposób miłość się wyraża, w pełni działa i znajduje radość. Dzięki takiemu posłuszeństwu woli Boga lub Chrystusa wiemy, że jesteśmy w Nim (Pierwszy List Jana 2:5). Wiemy, że do Niego należymy i jesteśmy z Nim zjednoczeni przez Ducha, który nas podnosi i pomaga nam być posłusznymi.

Jeśli mówimy, że trwamy w Chrystusie, powinniśmy postępować tak, jak On postępował (Pierwszy List Jana 2:6). Pan Chrystus żył na tym świecie i chodził pośród nas. Swoim życiem dał wspaniały przykład całkowitego posłuszeństwa Bogu. Ci, którzy twierdzą, że stoją po Jego stronie i trwają przy Nim, powinni iść za Nim, naśladując Jego wzór. W dawnych czasach uczniowie filozofów przywiązywali wielką wagę do nauczania i postępowania wybranego mistrza. Tym bardziej chrześcijanin, który twierdzi, że trwa w Chrystusie, powinien starać się upodobnić do swojego doskonałego Mistrza i Głowy oraz podporządkować się Jego drodze i przykazaniom. Jezus powiedział, że Jego przyjaciółmi są ci, którzy czynią to, co im nakazuje (Ewangelia Jana 15:14).