1 List Jana 2:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o miłości, która w tym, kto zachowuje Jego naukę, osiąga pełnię. Jan nie opisuje tu samego uczucia, lecz wierność słowu, które usłyszano od początku. Sąsiednie fragmenty łączą poznanie Boga z zachowywaniem przykazań i z trwaniem w Nim. W Liście Jana 2:9 ciemność pojawia się tam, gdzie brakuje miłości do brata, więc miłość z 2:5 jest obrazem życia zgodnego z wyznawaną wiarą, a nie jej ozdobą. Słowo „doskonała” nie oznacza bezbłędności ani nieustannego, ciepłego uczucia. Oznacza miłość, która osiąga swój cel w człowieku trwającym przy Bożym słowie. Nie wytwarza jej sam wysiłek. Rośnie wtedy, gdy słowo zostaje w życiu i je kształtuje. Czasem ta miłość jest bardzo cicha. Ktoś dotrzymuje obietnicy, choć nie ma na to ochoty, i w tym zwykłym posłuszeństwie Boża miłość staje się widzialna. Takie chwile rzadko wyglądają jak wielkie wydarzenia, a mimo to niosą głębię tego wersetu.

Zdanie Jana łączy poznanie Boga z zachowywaniem Jego nauki, ale nie opisuje posłuszeństwa jako ceny, za którą można zdobyć Bożą miłość. W bezpośrednim kontekście autor mówi, że Chrystus jest Rzecznikiem grzeszących, a dopiero potem wskazuje zachowywanie przykazań jako znak, że człowiek zna Boga. Posłuszeństwo nie zastępuje więc łaski; pokazuje, że więź z Bogiem rzeczywiście kształtuje życie. Sformułowanie „miłość Boża” może oznaczać zarówno miłość Boga działającą w człowieku, jak i miłość człowieka do Boga. W obu odczytaniach sens pozostaje podobny: miłość osiąga swój zamierzony wyraz, gdy przekłada się na wierność Jego nauce. „Doskonała” nie musi tu znaczyć bezbłędna. Wskazuje raczej na miłość doprowadzoną do dojrzałości i widoczną w czynach. Nie chodzi o mechaniczną zgodność z regułami ani o przekonanie, że każde potknięcie unieważnia relację z Bogiem. Jan ostrzega przed pustym twierdzeniem: ktoś może mówić, że zna Boga, lecz jego postępowanie temu przeczy. Miłość staje się wiarygodna, kiedy przenika zwyczajne wybory: uczciwość zamiast kłamstwa, troskę zamiast obojętności, wierność nauce Jezusa zamiast samej deklaracji wiary.

Ten werset jest krótki, ale bardzo treściwy. Jan nie opisuje miłości Bożej jako nastroju, który przychodzi i odchodzi. Pokazuje ją w czymś konkretnym: w zachowywaniu nauki. Pisze: „Kto zaś zachowuje Jego naukę, w tym naprawdę miłość Boża jest doskonała”. Wcześniej, w 1 Liście Jana 2:3, ten sam autor łączy poznanie Boga z zachowywaniem Jego przykazań, więc wiara ma tu wyraźny kształt. Słowo „doskonała” nie oznacza tu bezbłędności. Chodzi raczej o miłość dojrzałą, pełną i doprowadzoną do celu. Taka miłość nie rodzi się z samego zapału. Rośnie tam, gdzie Słowo Boże jest przyjmowane sercem i wprowadzane w codzienne decyzje. Można to zobaczyć na przykładzie kogoś, kto po raz kolejny wybiera uczciwość w pracy albo cierpliwość w domu. Te zwykłe wybory pokazują, do kogo ta osoba należy. Werset 6 dopowiada resztę. Kto trwa w Chrystusie, powinien postępować tak, jak On postępował. Miłość Boża nie zostaje więc w sferze deklaracji. Przybiera kształt wierności w zwykłych dniach, także wtedy, gdy nie ma w tym nic widowiskowego. Jest w tym również pociecha. Jan nie każe czekać na doskonałość, zanim zacznie się kochać. Pokazuje, że posłuszeństwo i miłość prowadzą się nawzajem. Każdy wierny wybór umacnia to, co już rośnie w sercu, a z czasem stawia się to na mocniejszym fundamencie.

„Kto zaś zachowuje Jego naukę, w tym naprawdę miłość Boża jest doskonała” — pisze Jan. Nie przedstawia posłuszeństwa jako ceny, za którą można kupić Bożą przychylność. Wcześniej przypomina, że gdy ktoś zgrzeszy, ma Rzecznika wobec Ojca, Jezusa Chrystusa. Zachowywanie nauki wyrasta więc z relacji z Nim: staje się widzialnym śladem poznania Boga. „Doskonała” miłość nie musi oznaczać bezbłędnego życia. W tym zdaniu chodzi o miłość, która dochodzi do celu, gdy przestaje być jedynie wyznaniem, a kształtuje postępowanie. Człowiek, który przyznaje się do wiary, lecz świadomie odrzuca przykazania, rozmija się z tym, co mówi. Jan nie pozostawia miłości w sferze deklaracji. Można myśleć o świetle, które nie tylko rozjaśnia drogę, lecz pozwala też zobaczyć, czy nią się idzie. Kilka wersetów dalej Jan łączy życie w światłości z postępowaniem na wzór Jezusa i z miłością do brata. Nie chodzi o własną doskonałość osiągniętą siłą woli. Chodzi o miłość Boga, której prawda staje się widoczna w codziennym wyborze dobra.