1 List do Koryntian 6:8 – znaczenie i zastosowanie

W Pierwszym Liście do Koryntian 6:8 myśl zmienia kierunek w sposób szczególnie przykry. Wcześniej Paweł pyta, dlaczego nie woleli raczej znosić niesprawiedliwości i ponosić szkody. Tutaj mówi wprost, że to oni sami czynią zło: „dopuszczacie się niesprawiedliwości i wyrządzacie szkody, i to właśnie braciom”. Słowo „tymczasem” stawia ten obraz obok tamtego pytania i pokazuje, jak daleko od niego odeszło życie wspólnoty. W tych słowach słychać przede wszystkim ból bliskości. Krzywda od obcego bywa ciężka, ale ta wyrządzona przez brata uderza w zaufanie i w poczucie, że należy się do jednej rodziny. Paweł nie pisze o wrogach, lecz o braciach, dlatego jego słowa brzmią tak poważnie i tak smutno. Za nimi widać wspólnotę, która zapomniała, że wzajemna krzywda rani także ją samą. Warto zauważyć, że tekst nie opisuje ofiary, która wzywa do sądu, lecz ludzi, którzy sami przyczyniają się do zła. Słowa te mówią prawdę o tym, że wspólnota bywa słaba nie dlatego, że otaczają ją wrogowie, lecz przez zranienia zadawane od środka. Obraz ten nie przekreśla jednak braci. Zostawia otwartą przestrzeń na żal, poprawę i powrót do siebie.

W 1 Liście do Koryntian 6:8 Paweł odwraca oskarżenie: problemem nie jest już tylko to, że wierzący prowadzą spory przed obcymi sędziami, lecz że sami krzywdzą braci. „Dopuszczacie się niesprawiedliwości i wyrządzacie szkody” — mówi do tych, którzy powinni umieć rozstrzygać spory we wspólnocie. Końcowe „i to właśnie braciom” podkreśla, że szkoda dotyka ludzi związanych wspólną wiarą. Kontekst nie sprowadza się do zakazu dochodzenia sprawiedliwości. W wersecie 7 Paweł pyta, czy nie lepiej znieść krzywdę, niż wikłać wspólnotę w procesy; w wersecie 8 pokazuje jednak, że część osób wybiera odwrotnie: nie tylko nie ponosi szkody, ale ją wyrządza. To rozróżnienie ma znaczenie. Cierpliwe znoszenie własnej straty nie jest zgodą na krzywdzenie innych. Współczesnym przykładem może być spór o pieniądze, w którym ktoś wykorzystuje przewagę lub zaufanie współbrata, by zyskać kosztem jego straty. Paweł nie przedstawia takiego postępowania jako drobnej różnicy zdań. Przypomina, że przynależność do wspólnoty zobowiązuje: wiara traci wiarygodność, gdy jej wyznawcy sami naruszają sprawiedliwość wobec siebie.

Ten werset zmienia ton całego fragmentu. Wcześniej Paweł pisze o sporach, które Koryntianie przenosili przed sądy niewierzących. Teraz mówi wprost: „Tymczasem wy dopuszczacie się niesprawiedliwości i wyrządzacie szkody, i to właśnie braciom”. Koryntianie nie są tu jedynie stroną w trudnej sprawie. Są także sprawcami, a ofiarami są ich bracia w wierze. Warto zauważyć, gdzie Paweł kładzie ciężar. Nie wskazuje wroga z zewnątrz. Wskazuje wspólnotę, która zamiast chronić swoich członków, sama ich rani. Na przykład dwóch wierzących po rozstaniu wspólnego interesu może tak zawzięcie walczyć o pieniądze, że jeden z nich sięga po sąd, zanim spróbuje porozmawiać. Werset nie mówi, że każda sprawa sądowa jest grzechem. Mówi o postawie, która z brata czyni przeciwnika. Najmocniej brzmi tu słowo „braciom”. Paweł nie pisze o obcych, lecz o bliskich w wierze. Wspólnota wierzących nie jest odporna na niesprawiedliwość tylko dlatego, że ją wyznaje. Może ją wyrządzać właśnie wtedy, gdy zapomina, kim są jej członkowie.

W 1 Liście do Koryntian 6:8 Paweł odsłania bolesny paradoks: członkowie wspólnoty nie tylko spierają się przed obcymi, lecz sami krzywdzą swoich braci. Słowo „tymczasem” kieruje uwagę na rozdźwięk między powołaniem wspólnoty a jej postępowaniem. Ludzie, którzy mają kiedyś uczestniczyć w Bożym sądzie nad światem, nie mogą traktować codziennych sporów tak, jakby więź z drugim człowiekiem nie miała znaczenia. „Bracia” nie oznaczają tu ludzi bez skazy. To bliscy w wierze, których godność nie przestaje istnieć w chwili konfliktu. Niesprawiedliwość może przybrać postać zatrzymania tego, co się należy, wykorzystania czyjejś zależności albo zadania szkody dla własnej korzyści. Paweł nie rozmywa odpowiedzialności: wyrządzanie krzywdy pozostaje złem, nawet gdy sprawca potrafi uzasadnić swoje racje. Werset ten stoi obok trudnego pytania, czy lepiej znieść własną stratę, niż prowadzić spór. Nie daje jednak podstaw, by każdą krzywdę przemilczeć ani odbierać skrzywdzonym prawo do ochrony. Jego ostrze zwraca się ku temu, kto krzywdzi. Kilka zdań dalej Paweł przypomina, że przemiana jest możliwa: niektórzy zostali obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni. Wspólnota nie jest więc skazana na powtarzanie dawnych krzywd; jej przyszłość należy do Boga, który odnawia ludzi.