1 List do Koryntian 6:20 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zaczyna się od słowa o cenie. Zostaliście nabyci za wielką cenę. Ta prawda porusza, bo mówi o wartości człowieka, której nie da się przeliczyć na nic innego. Apostoł nie zatrzymuje się jednak przy samym zachwycie. Od razu dodaje: „Chwalcie więc Boga w waszym ciele!” (1 List do Koryntian 6:20). Słowo „więc” łączy dar z odpowiedzią, a odpowiedź dzieje się w konkretnym, widzialnym życiu. W poprzednim wersecie ciało zostaje nazwane świątynią Ducha Świętego. Nie jest ono więc przeszkodą do przezwyciężenia, lecz miejscem, w którym wiara staje się widoczna. Pochwała Boga może mieć bardzo zwyczajne kształty. Można sobie wyobrazić matkę, która po nieprzespanej nocy przy chorym dziecku wstaje i spokojnie zajmuje się domem, albo pracownika, który wraca do obowiązków z drżącymi rękami i nie rezygnuje z uczciwości. Takie gesty nie wyglądają na modlitwę, a mieszczą się w tym, co Paweł ma na myśli. Najmocniej wybrzmiewa tu to, że chwała nie jest zapłatą za wysiłek. Jest odpowiedzią na to, że ktoś został nabyty przez Boga.

„Zostaliście bowiem nabyci za wielką cenę. Chwalcie więc Boga w waszym ciele!” Wniosek Pawła łączy przynależność z codziennym życiem: skoro wierzący nie należą już do samych siebie, ich ciało nie jest sprawą obojętną dla wiary. „Wielka cena” wskazuje na koszt Bożego działania, choć sam werset nie rozwija tu jego szczegółów. W kontekście listu chodzi o odkupienie, które zmienia sposób rozumienia wolności i odpowiedzialności. Paweł nie przeciwstawia ciała duszy ani nie przedstawia cielesności jako czegoś z natury złego. Kilka zdań wcześniej nazywa ciało świątynią Ducha Świętego i ostrzega przed rozpustą (1 List do Koryntian 6:18–19). Dlatego oddawanie czci Bogu „w ciele” obejmuje konkretne decyzje, zwłaszcza dotyczące seksualności i więzi z innymi. Ciało staje się miejscem, w którym widoczna jest przynależność do Boga. „Chwalcie więc Boga” nie oznacza, że każde ludzkie doświadczenie musi być łatwe ani że wartość człowieka zależy od doskonałego postępowania. To wezwanie do życia zgodnego z otrzymaną przynależnością. W tym rozumowaniu wolność nie znika: zostaje skierowana ku dobru, które szanuje Boga i ciało.

Wers zaczyna się od słowa „bowiem”, więc podaje powód dla tego, co Paweł napisał wcześniej. Według 1 Listu do Koryntian 6:19 ciało nie należy już do samego człowieka. Według 6:20 dzieje się tak dlatego, że zostało ono kupione: „Zostaliście bowiem nabyci za wielką cenę”. Tekst nie wskazuje wprost, czym była ta cena, ale tradycja chrześcijańska zwykle wiąże ją z ofiarą Chrystusa. Z tego wynika coś bardzo konkretnego. Druga część wersu mówi: „Chwalcie więc Boga w waszym ciele!”. Uwielbienie nie zaczyna się więc tylko w chwilach uniesienia. Zaczyna się w zwykłym dniu, przy stole, w pracy i w łóżku. Kobieta, która rano szykuje dzieci do szkoły, może w ten sposób chwalić Boga, gdy podnosi je z cierpliwością, a nie ze złością. Mężczyzna, który po godzinach pracy odkłada kolejny kieliszek, pokazuje, że jego ciało służy czemuś większemu niż chwilowa ulga. Paweł pisze, że ciało ma chwalić Boga, a nie tylko znosić trudy. Wiara staje się wtedy widoczna w codziennych wyborach, a nie tylko w słowach. Ta myśl nadaje zwyczajnym czynnościom wagę, której zwykle im nie przypisujemy.

„Zostaliście bowiem nabyci za wielką cenę. Chwalcie więc Boga w waszym ciele!” Paweł zwraca się do wspólnoty, przypominając, że ciało nie jest rzeczą obojętną dla wiary. Należy do życia, które Bóg sobie przywłaszcza nie przemocą, lecz darem okupionym wielką ceną. W poprzednim wersecie ciało zostaje nazwane świątynią Ducha Świętego; tu ta prawda prowadzi do konkretnego wezwania: oddawać Bogu chwałę także tym, jak człowiek żyje w ciele. Nie chodzi o pogardę dla ciała ani o pobożne słowa, które odrywają się od codzienności. Ciało jest miejscem więzi, odpowiedzialności i obecności. Widać to choćby w sposobie, w jaki ktoś traktuje bliską osobę, szanuje jej granice albo odmawia użycia drugiego człowieka dla własnej korzyści. W tym sensie wieczność dotyka zwyczajnych, cielesnych wyborów: nie unieważnia ich, lecz nadaje im wagę. „Wielka cena” wskazuje na otrzymaną wartość, nie na zasługę, którą trzeba sobie zdobyć. Życie wierzącej wspólnoty staje się odpowiedzią wdzięczności. Chwała Boga nie pozostaje wtedy abstrakcyjną pieśnią; przybiera kształt życia, które nie uważa siebie ani innych za własność do dowolnego użycia.