1 List do Koryntian 6:16 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze o łączeniu się w jedno ciało tak, jakby chodziło o coś więcej niż zewnętrzne zdarzenie. Słowa „stanowi z nią jedno ciało” mówią o kimś, kto zostaje związany z drugą osobą całym sobą, a nie tylko w jednym miejscu. Apostoł przywołuje przy tym wypowiedź Pisma o dwojgu, którzy stają się jednym ciałem, i to zdanie pokazuje, jak poważnie traktuje głęboką bliskość między ludźmi. Wymiar tej myśli rozszerza się w dalszej części rozdziału. W Pierwszym Liście do Koryntian 6:15 Paweł przypomina, że wasze ciała są członkami Chrystusa, więc to, co dotyczy ciała, dotyczy także relacji z Panem. Słowo „jedno” brzmi tu jak zapowiedź wspólnoty, która nie kończy się na tym, co widać na zewnątrz, lecz dotyka tego, kim człowiek jest przed Bogiem. Ten werset porusza serce, bo pokazuje, że ciało i uczucia nie są oddzielnymi światami. Paweł nie szuka tu prostych rozstrzygnięć. Mówi o bliskości jako o czymś, co łączy na długo i naprawdę, a dlatego wymaga szacunku wobec siebie i drugiego człowieka. Uczy, że jedność ma wagę, bo dotyczy całego człowieka, a nie tylko chwili.

W 1 Liście do Koryntian 6:16 Paweł podważa pogląd, że współżycie można uznać za czyn bez głębszego znaczenia: „ten, kto łączy się z nierządnicą, stanowi z nią jedno ciało”. Przywołane słowa „dwoje jednym ciałem” nadają temu związkowi sens większy niż chwilowe zaspokojenie pragnienia. Ciało uczestniczy w relacji, która niesie konsekwencje dla osoby. Nie oznacza to, że Paweł utożsamia każdy akt seksualny z małżeństwem. Podkreśla natomiast, że cielesności nie da się oddzielić od tego, kim człowiek jest i do kogo należy. W bezpośrednim kontekście przypomina, że ciała wierzących są członkami Chrystusa, a ciało jest przeznaczone dla Pana. Zestawia więc dwa rodzaje przynależności: złączenie z nierządnicą i złączenie z Panem, które opisuje jako jedność ducha. Sens wersetu nie sprowadza się do potępienia ciała. Przeciwnie, ciało ma wartość właśnie dlatego, że należy do Bożego porządku i uczestniczy w życiu wiary. Paweł sprzeciwia się myśleniu, według którego cielesne wybory pozostają obojętne dla więzi z Chrystusem. W tym ujęciu wolność nie oznacza braku znaczenia czynów: ciało jest częścią osoby oddanej Bogu.

Paweł pisze do Koryntian o sprawie bardzo konkretnej: o tym, z kim człowiek się łączy. Wcześniej w 1 Liście do Koryntian 6:15 przypomina, że wasze ciała są członkami Chrystusa, więc połączenie z nierządnicą nie może być obojętne. Wers 16 przywołuje słowa Pisma: „Będą bowiem – jak jest powiedziane – dwoje jednym ciałem.” Apostoł pokazuje, że złączenie cielesne tworzy prawdziwą więź, a nie tylko przelotny epizod. Ta więź ma swoją siłę i kształtuje tego, kto się w nią angażuje. Obok stoi wers 17: „Ten zaś, kto łączy się z Panem, jest z Nim jednym duchem.” Paweł stawia więc obok siebie dwie przynależności. To, do czego człowiek przyłącza swoje ciało i życie, staje się częścią jego tożsamości. Ostatecznie wyznacza to, komu należy. Najmocniej brzmi jednak wers 19, który mówi o ciele jako świątyni Ducha Świętego. Sprawy, które wydają się prywatne i zwyczajne, dotyczą całego człowieka i jego relacji z Bogiem. W tym świetle ciało nie jest sprawą wyłącznie własną, bo należy do Tego, który nabył je za wielką cenę, jak czytamy w wersie 20.

Paweł przywołuje słowa „dwoje jednym ciałem”, aby pokazać, że zbliżenie cielesne nie jest dla chrześcijanina obojętnym gestem. W połączeniu z nierządnicą ciało zostaje włączone w więź, której nie da się sprowadzić do chwilowej przyjemności. Nie chodzi o to, że człowiek staje się własnością drugiej osoby ani że jego godność znika przez grzech. Stawką jest prawda o ciele: nie jest ono rzeczą do użycia, lecz częścią osoby powołanej do życia z Bogiem. W dalszych słowach Paweł przypomina, że ciała wierzących są członkami Chrystusa, a ten, kto łączy się z Panem, jest z Nim jednym duchem. Także nadzieja zmartwychwstania nadaje ciału wagę: Bóg nie odrzuca go jako czegoś przemijającego, lecz obejmuje swoim zbawczym zamysłem. Obraz jednego ciała odsłania więc powagę bliskości, a zarazem wartość osoby. Nie jest to wezwanie do pogardy wobec kogokolwiek, lecz sprzeciw wobec traktowania ciała jak przedmiotu bez znaczenia. Życie cielesne należy do Pana i może stać się miejscem wierności, nie tylko chwilowego zaspokojenia.