1 List do Koryntian 3:9 – znaczenie i zastosowanie

Słowa Pawła mają w sobie coś łagodnego i zarazem wymagającego. Apostoł nazywa siebie i Apollosa „pomocnikami Boga”, więc ich trud jest prawdziwy i ma znaczenie. Jednocześnie wzrost pochodzi od Boga, jak pisze w Pierwszym Liście do Koryntian 3:7. W tym jest ulga dla serca, które boi się, że wszystko zależy wyłącznie od niego. Obraz pola i budowli dotyczy całej wspólnoty, a nie pojedynczego człowieka. Uprawna rola i budowla należą do Boga, co zmienia sposób patrzenia na zawiedzione nadzieje i na ludzi, którzy wydają się zbyt słabi, by rosnąć. Apostoł mówi też o trudzie, który zostanie oceniony, a nie o tym, że każdy owoc będzie taki sam. Jest w tym uczciwość wobec wysiłku, ale bez lęku, że jedno niepowodzenie przekreśla wszystko. Ta myśl może być szczególnie bliska tym, którzy opiekują się innymi, uczą, wspierają w kryzysie albo każdego dnia dają z siebie więcej, niż widać. Ich praca ma sens w Bożym planie, nawet wtedy, gdy owoc przychodzi powoli i w ukryciu.

W 1 Liście do Koryntian 3:9 Paweł łączy dwa obrazy: wspólnota jest „uprawną rolą Bożą” i „Bożą budowlą”. Oba korygują sposób myślenia o przywódcach Kościoła. Paweł i Apollos nie są właścicielami ani źródłem życia wspólnoty. Są sługami, którym powierzono różne zadania: jeden sieje, drugi podlewa, a wzrost daje Bóg. To rozróżnienie ma znaczenie w kontekście podziałów w Koryncie. Zawiść i spory wokół nauczycieli zdradzają niedojrzałość, bo wynoszą ludzkich sług ponad Tego, do którego należą zarówno pole, jak i budowla. Jednocześnie obraz budowy nie pomniejsza ludzkiej odpowiedzialności: w kolejnych wersetach Paweł mówi o pracy wykonywanej na fundamencie, którym jest Jezus Chrystus, i o jej jakości. Werset nie przedstawia więc Kościoła jako prywatnego dzieła któregoś z jego pracowników. To Boża wspólnota, powierzona ludziom do służby, lecz zależna od Boga w swoim wzroście. Wierność sług polega na pracy w powierzonym im zakresie; nie daje im prawa do zawłaszczania owoców ani do przypisywania sobie źródła życia.

Paweł pisze do wspólnoty w Koryntach, która dzieliła się na obozy. Jedni trzymali się jego, inni Apollosa. Apostoł ucina ten spór prostym rozróżnieniem. W 1 Liście do Koryntian 3:9 czytamy: „My bowiem jesteśmy pomocnikami Boga, wy zaś jesteście uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą”. Słowo „pomocnicy” stawia sługę obok Boga, a nie ponad Nim i nie w miejscu właściciela. Ten, kto sieje i podlewa, wykonuje swoją część zadania. Wzrost pochodzi od Boga, jak Paweł napisał kilka wersów wcześniej. Obraz pola i budowli pokazuje, czyje jest to, co powstaje. Wspólnota nie należy do sług. Jest Bożą uprawą i Bożym domem. Dzięki temu wielkość każdego posługującego zostaje sprowadzona na właściwe miejsce, a praca zyskuje spokój. Człowiek odpowiada za wierność w swoim zadaniu, a wynik zostawia Bogu. Ten fragment chroni przed dwiema pokusami: przed zawyżaniem znaczenia przywódców i przed przygniatającym przekonaniem, że wszystko zależy od jednego człowieka. Pomocnik może pracować rzetelnie, bo wie, czyje jest dzieło.

Paweł nie przypisuje sobie ani Apollosowi mocy, która należy do Boga. Są „pomocnikami Boga”: służą temu, co Bóg czyni, lecz wzrost nie jest ich dziełem. Wspólnota w Koryncie nie jest własnością przywódców ani polem rywalizacji o to, za kim kto pójdzie. Obraz uprawnej roli mówi o życiu, które dojrzewa w czasie. Jeden sieje, drugi podlewa, ale żaden nie może rozkazać ziarnu wzrastać. Zawiść i niezgoda, o których Paweł wspomina wcześniej, są więc czymś więcej niż sporem między ludźmi: ranią wspólnotę, którą Bóg cierpliwie uprawia. Nie przekreślają jednak Jego działania. Drugi obraz, Bożej budowli, przypomina, że wspólnota ma fundament: Jezusa Chrystusa. Ludzkie służby są ważne, ale nie są fundamentem. Paweł nazywa ich pracę odpowiedzialną, a zarazem ograniczoną. W dalszych słowach podkreśla, że sposób budowania zostanie ujawniony. Ten werset łączy pokorę z nadzieją. Wierność człowieka ma znaczenie, lecz życie Kościoła nie spoczywa wyłącznie na ludzkich barkach. Bóg daje wzrost, a Jego wspólnota należy do Niego.