1 List do Koryntian 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Paweł mówi tu o swoim bezsilnym położeniu wobec koryntian. Nie mógł przemawiać do nich jak do ludzi duchowych, więc przemawia do nich jak do cielesnych, jak do niemowląt w Chrystusie. Słychać w tym smutek kogoś, kto widzi wspólnotę zmęczoną i rozdartą. Kolejne wersety pokazują, co zaniepokoiło apostoła: zawiść, niezgoda i spory o to, do którego nauczyciela kto należy. Choć Paweł opisuje tu stan, w jakim znajduje tych ludzi w tej chwili, nie wydaje ostatecznego wyroku nad ich życiem. Mleko, o którym pisze w drugim wersecie, jest pokarmem dopasowanym do ich słabości, a więc troska o nich pozostaje obecna. Tekst nie zamyka drogi wzrostu. Pokazuje raczej, gdzie apostoł widzi ich dziś, i nie ukrywa, że widok ten go martwi. Najbardziej poruszające jest to, że Paweł nie przestaje nazywać ich braćmi. Mimo ostrych słów nie zrywa więzi, a jego korekta wyrasta z bliskości, a nie z dystansu. Dojrzewanie wiary dzieje się więc wśród ludzi, którzy się znają, mylą się i wciąż są sobie potrzebni, a nie w oderwaniu od nich.

„A ja nie mogłem” pokazuje granicę, na którą natrafił Paweł w rozmowie z koryntianami. Nie przedstawia ich jako ludzi pozbawionych wiary: nazywa ich „niemowlętami w Chrystusie”. Obraz niemowlęcia wskazuje na niedojrzałość, a nie na brak przynależności do Chrystusa. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu duchowości rozumianej jako sposób życia, nie deklaracja ani szczególne doświadczenie. Paweł rozwija tę myśl w następnych wersetach: Koryntianie wciąż potrzebują „mleka”, a zawiść i niezgoda świadczą, że postępują „tylko po ludzku”. Podziały wokół Pawła i Apollosa pokazują konkretnie, jak niedojrzałość ujawnia się we wspólnocie: słudzy, przez których ludzie uwierzyli, stają się powodem rywalizacji. Słowa Pawła brzmią stanowczo, lecz mają określony cel. Nazywają rzeczywisty problem i wyjaśniają, dlaczego nie mógł przemawiać do Koryntian jak do ludzi duchowych. Metafora mleka i pokarmu stałego nie ustanawia dwóch trwałych klas chrześcijan. Wskazuje na potrzebę wzrostu, którego miarą jest także sposób traktowania innych. W tym fragmencie duchowa dojrzałość staje się widoczna tam, gdzie ustępują zawiść i spory, a słudzy pozostają sługami.

W 1 Liście do Koryntian 3:1 Paweł opisuje, jak musiał przemawiać do swoich słuchaczy: „A ja nie mogłem, bracia, przemawiać do was jak do ludzi duchowych, lecz jak do cielesnych, jak do niemowląt w Chrystusie”. Apostoł od razu wyjaśnia, co widzi w zborze. Są tam zawiść i niezgoda, a ludzie postępują tylko po ludzku (1 List do Koryntian 3:3). Najlepiej widać to w sporze o przywódców. Jeden mówi: „Ja jestem Pawła”, a drugi: „Ja jestem Apollosa” (1 List do Koryntian 3:4). Paweł pyta wprost, kim właściwie są ci, którym ludzie tak chętnie się przypisują. Odpowiada, że są sługami, przez których uwierzyli, według tego, co każdemu dał Pan (1 List do Koryntian 3:5). Określenie „niemowlęta” nie jest więc miarą wartości ludzi. Opisuje stan wspólnoty, który ujawnia się w zwyczajnych wyborach i w sposobie, w jaki członkowie traktują siebie nawzajem. Dojrzałość duchowa pokazuje się przede wszystkim w tym, jak ktoś znosi różnice, a dopiero potem w tym, ile wie.

Dojrzewanie w wierze nie mierzy się samą znajomością religijnych słów. Paweł pisze do wspólnoty, w której zawiść i podziały wokół niego oraz Apollosa ujawniały, że jej członkowie wciąż postępują „tylko po ludzku”. Nazywa ich niemowlętami w Chrystusie nie po to, by odebrać im miejsce we wspólnocie, lecz by nazwać różnicę między otrzymaną wiarą a jej widocznym owocem. Obraz niemowlęcia wskazuje na początek drogi i potrzebę pokarmu odpowiedniego na dany czas. Paweł mówi, że dał Koryntianom mleko, bo byli słabi; nie przedstawia więc wzrostu jako czegoś, co można wymusić jednym pouczeniem. Zarazem ich rywalizacja pokazuje, że niedojrzałość ma znaczenie: wiara ma kształtować relacje, a nie stawać się znakiem przynależności do ulubionego nauczyciela. Wspólnota może mówić o Chrystusie, a jednak mierzyć się ludzką miarą: kto ma większy wpływ, czyje słowa zwyciężą. Paweł odwraca wzrok od przywódców ku Panu, który daje każdemu jego miejsce i zadanie. W tym fragmencie wzrost zaczyna się tam, gdzie przestaje się zawłaszczać służbę innych, a Chrystus staje się ważniejszy niż stronnictwo.