1 List do Koryntian 3:2 – znaczenie i zastosowanie

Pierwszy List do Koryntian 3:2 przemawia czułym, a zarazem poważnym głosem. Paweł mówi: „Mleko wam dałem, a nie pokarm stały, bo byliście słabi; zresztą i nadal nie jesteście silni.” To zdanie nie zawiera oskarżenia. Opisuje stan odbiorców i sposób, w jaki apostoł dostosował swoje słowa do ich możliwości. Tekst nie mówi, jak długo ta słabość miała trwać, dlatego nie warto dopowiadać więcej, niż zapisano. Najbardziej poruszające wydaje się słowo „nadal”. Słychać w nim zmęczenie i cierpliwość jednocześnie, bo Paweł nie odsuwa się od wspólnoty, choć widzi jej ograniczenia. Mleko nie jest tu gorszym darem, lecz pokarmem dobranym do tego, co dziś można przyjąć. Troska zaczyna się więc od uważnego spojrzenia na to, gdzie ktoś naprawdę jest. Otaczający tekst pokazuje też, jak łatwo wspólnota dzieli się wokół ludzi, którymi się podpiera. Jednak wzrost pochodzi od Boga, a nie od tych, którzy sieją i podlewają. Ta myśl przynosi spokój, bo zdejmuje z ludzkich rąk ciężar, którego nie da się udźwignąć samodzielnie.

W 1 Liście do Koryntian 3:2 obraz mleka i pokarmu stałego opisuje nie różne wartości Ewangelii, lecz różną zdolność do jej przyjmowania. Paweł przypomina, że przemawiał do wspólnoty jak do niemowląt w Chrystusie: musiał dostosować nauczanie do ich niedojrzałości. Nie przedstawia jednak tego stanu jako pożądanego ani trwałego. Podkreśla, że Koryntianie nadal nie są silni. Kontekst wyjaśnia, na czym polega problem. W następnym wersecie Paweł wskazuje na zawiść i niezgodę, a potem przywołuje podziały wokół niego i Apollosa. Niedojrzałość nie jest tu po prostu brakiem wiedzy ani trudnością w zrozumieniu skomplikowanej nauki. Ujawnia się w sposobie traktowania innych i przypisywaniu sobie przynależności do poszczególnych nauczycieli. Ważne jest też, że Paweł i Apollos są sługami, a wzrost daje Bóg. Rywalizacja o ludzkich przywódców odwraca uwagę od źródła życia wspólnoty. Obraz mleka nie służy więc zawstydzaniu osób, które dopiero poznają wiarę. Jest poważną diagnozą wspólnoty, która mimo otrzymanego nauczania wciąż nie dorasta do jedności odpowiadającej życiu w Chrystusie.

W 1 Liście do Koryntian 3:2 Paweł pisze do wspólnoty, która wciąż przypomina dzieci. Nie dlatego, że brakuje jej wiedzy, lecz dlatego, że jej życie pokazuje słabość. Apostoł mówi wprost: „Mleko wam dałem, a nie pokarm stały, bo byliście słabi; zresztą i nadal nie jesteście silni.” Mleko jest tu pokarmem dla tych, którzy jeszcze nie mogą przyjąć więcej. Kontekst pokazuje, jak ta słabość wygląda w praktyce. Jedni mówią: „Ja jestem Pawła”, a drudzy: „Ja jestem Apollosa”. Wspólnota dzieli się wokół ludzi, zamiast wokół Chrystusa. Paweł nazywa to postępowaniem tylko po ludzku. Jego obraz jest prosty. Jeden sieje, drugi podlewa, ale wzrost daje Bóg. Ci, którzy służą, mają swoje miejsce, lecz nie są źródłem życia. Gdy ktoś w parafii, rodzinie czy zespole przywiązuje się do jednego przywódcy i z niego czyni swoją tożsamość, dojrzałość zaczyna się od przesunięcia wzroku. Nie chodzi o to, by przestać doceniać tych, którzy pomogli wierze wzrosnąć, lecz o to, by nie stawiać ich na miejscu Boga. Ten fragment nazywa stan wspólnoty otwarcie, ale nie zamyka drogi. Wzrost, o którym mowa w tym liście, pochodzi od Boga, a nie od ludzkich zasług.

„Mleko wam dałem, a nie pokarm stały” — Paweł mówi o nauczaniu dostosowanym do wspólnoty, która nie była jeszcze gotowa przyjąć więcej. Nie przedstawia jednak niedojrzałości jako trwałego wyroku. Dodaje, że Koryntianie nadal nie są silni, a kolejny werset ukazuje jej widoczne owoce: zawiść, niezgodę i przywiązanie do ludzkich przywódców. Obraz niemowlęcia w Chrystusie mówi o początku drogi, ale też o potrzebie wzrostu. Wspólnota może znać prawdę o Bogu, a zarazem wciąż uczyć się żyć nią w relacjach. Gdy ważniejsze staje się, kto kogo prowadzi, znika z pola widzenia Ten, który daje życie i wzrost. Paweł przypomina, że on siał, Apollos podlewał, lecz wzrost dał Bóg. Ten fragment nie pozwala mierzyć dojrzałości samą wiedzą ani stażem wiary. Ujawnia ją sposób, w jaki ludzie traktują siebie nawzajem i komu przypisują źródło duchowego życia. Mleko było odpowiednim pokarmem na pewnym etapie; wezwanie tej myśli jest jednak poważne: wiara ma dojrzewać ku jedności, której centrum stanowi Bóg, nie podział na ludzkie obozy.