1 List do Koryntian 3:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment z 1 Listu do Koryntian 3:6 opisuje pracę, której sens widać dopiero z perspektywy czasu. Ktoś sieje ziarno, ktoś inny podlewa, i obie te czynności są prawdziwe, choć nie zapewniają plonu. Paweł nie pomniejsza trudu Apollosa ani własnego, lecz widzi różne role w jednym polu. Najbardziej poruszające jest jednak to, czego ten werset nie przypisuje ludziom. Wzrost nie zależy od ręki siewcy ani od wiadra wody, a końcówka zdania mówi wprost: „Bóg dał wzrost”. Jest w tym pewna ulga dla każdego, kto włożył serce w coś, czego jeszcze nie widać. Ktoś może wiernie opiekować się dziećmi, wspólnotą albo chorym i mimo to zobaczyć wolniejszy rozwój, niż się spodziewał. Kontekst listu pokazuje, że w Koryncie ludzie spierali się o to, komu wypada przypisywać zasługi. Werset zdejmuje z ludzkich rąk zarówno dumę z plonów, jak i ciężar ich całkowitej odpowiedzialności. Wierność w pracy pozostaje ważna, a jednocześnie nie jest jedynym źródłem wzrostu. Trud pozostaje prawdziwy, ale wzrost nie spoczywa na barkach siejącego. To spokojna prawda, która pozwala wkładać się w pracę bez ciągłego lęku o wynik.

Zdanie „Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost” rozdziela ludzką służbę od źródła jej skuteczności. Paweł nie pomniejsza pracy swojej ani Apollosa: jeden głosił, drugi rozwijał rozpoczęte dzieło. Żaden z nich nie mógł jednak sprawić, by wiara wzrastała. To należy do Boga. Ten obraz odpowiada na spór Koryntian, którzy przywiązywali się do konkretnych głosicieli i dzielili wspólnotę na ich zwolenników. Paweł przypomina, że głosiciele są sługami, a nie właścicielami wiary innych. Ich zadania mogą się różnić, lecz służą temu samemu dziełu. Dlatego nie ma podstaw, by budować religijną rywalizację wokół tego, kto zasiał, a kto podlewał. Obraz nie usprawiedliwia też obojętności: siew i podlewanie są rzeczywistą pracą, za którą każdy odpowiada. Zarazem nie pozwala mierzyć wartości służby wyłącznie widocznym rezultatem. Wspólnota należy do Boga, a nie do jej najbardziej rozpoznawalnego nauczyciela. W tym tkwi zarazem pokora i wolność: człowiek wiernie wykonuje swoją część, ale wzrost nie staje się jego własnością ani osiągnięciem.

Apostoł Paweł sięga po obraz, który zna każdy, kto uprawiał ziemię. Ktoś wysiewa ziarno, ktoś inny podlewa rośliny. Żaden z nich jednak nie sprawi, że pęd wyjdzie z ziemi. Tę część wykonuje Bóg. W Pierwszym Liście do Koryntian 3:6 słowa „Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost” kończą spór o to, kto jest ważniejszy. Wcześniej Paweł zauważa, że część wspólnoty wybierała sobie przywódców i porównywała ich ze sobą. Przypomina im, że obaj są jedynie sługami, a praca ma wspólny cel. Warto zwrócić uwagę, że Paweł nie umniejsza własnego trudu. Mówi o nim wprost. W 3:8 dodaje, że ten, który sieje, i ten, który podlewa, stanowią jedno, a każdy otrzyma zapłatę według własnego wysiłku. Wierność polega więc na dobrym wykonaniu swojej części, bez zazdrości o cudzą i bez rozliczania się z wyników. Rolnik, który pracuje rzetelnie, nie wie, który dzień przyniesie plon. Jego zadaniem jest uprawa, a wzrost pozostaje poza jego kontrolą. Podobnie jest w wychowaniu dzieci, w pracy i w służbie wspólnocie. Trud ma sens, ponieważ jest częścią Bożego dzieła, a nie dlatego, że przynosi widoczny efekt.

„Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost” — Paweł opisuje różne posługi, ale odwraca spojrzenie od rywalizacji między nimi. Wspólnota w Koryncie dzieliła się, przypisując się do swoich nauczycieli. Apostoł przypomina, że ani on, ani Apollos nie są źródłem życia wiary. Są sługami, którym powierzono odmienną pracę; wzrost należy do Boga. Ten obraz nie pomniejsza ludzkiego trudu. Siew i podlewanie są potrzebne, choć nie dają człowiekowi władzy nad tym, co z nich wyrośnie. Ktoś może wiernie przekazywać Ewangelię, ktoś inny wspierać wiarę przez nauczanie, obecność albo codzienną troskę. Owoc nie staje się jednak własnością żadnego z nich. W tym zdaniu jest też uwolnienie od mierzenia duchowego życia wyłącznie tym, co widoczne. Wzrost może pozostawać ukryty, a jego tempo nie podlega ludzkim planom. Nie oznacza to obietnicy łatwego sukcesu ani pewności, że każda praca przyniesie oczekiwany rezultat. Paweł kieruje uwagę ku Bogu, który daje życie. Ludzka wierność ma znaczenie, lecz nie jest panowaniem nad owocem. To rozróżnienie osłabia pychę i chroni przed zwątpieniem, gdy skutki pracy nie są jeszcze widoczne.