1 List do Koryntian 3:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment wyrasta z podziałów we wspólnocie w Koryncie, gdzie jedni mówili, że są Pawła, a drudzy, że Apollosa. Apostoł przypomina, że obaj byli tylko sługami, przez których uwierzono, a dalej pisze: „Otóż nic nie znaczy ten, który sieje, ani ten, który podlewa, tylko Ten, który daje wzrost – Bóg.” Warto zauważyć, że tekst nie odbiera wartości pracy siewcy i podlewającego. W tym samym rozdziale czytamy, że każdy otrzyma zapłatę według własnego trudu, więc ludzki wysiłek zachowuje swoje znaczenie. Zmienia się natomiast miejsce, na którym ta praca się opiera. Rolnik może zasiać ziarno i podlać pole, ale nie sprawi, że roślina wyrośnie, bo wzrost nie zależy od jego rąk. Dla kogoś, kto wkłada wiele wysiłku i nie widzi jeszcze plonów, ten obraz może okazać się bardzo ważny, ponieważ oddziela wierność od tego, co samemu da się wytworzyć. Apostoł nie pomniejsza ludzi pracujących na Bożej roli. Wskazuje jedynie, kto daje wzrost, i właśnie dlatego praca może być wykonywana bez ciężaru całkowitej odpowiedzialności za wyniki.

Zdanie Pawła, że siewca i podlewający „nic nie znaczą”, łatwo odczytać jako umniejszenie ludzkiej pracy. Kontekst wskazuje jednak na inne rozróżnienie: nie chodzi o bezwartościowość sług, lecz o to, kto jest źródłem wzrostu. W Koryncie wierzący przywiązywali się do Pawła albo Apollosa, jakby to przywódcy byli sprawcami wiary i dojrzewania wspólnoty. Paweł odbiera temu podziałowi podstawę: obaj wykonują różne zadania, ale wzrost daje Bóg. Obraz pola wyjaśnia granice ludzkiego działania. Siewca może umieścić ziarno w ziemi, a podlewający podtrzymać jego rozwój; żaden nie może rozkazać życiu, by się pojawiło. Tak samo nauczanie, głoszenie czy troska o wspólnotę są rzeczywistą służbą, lecz nie dają człowiekowi kontroli nad duchowym owocem. Werset nie zachęca więc do bierności: sąsiednie zdania mówią o wspólnej pracy i należnej zapłacie za trud. Te dwie prawdy nie konkurują ze sobą. Ludzka wierność ma znaczenie jako służba, ale nie jako źródło życia. Dlatego zasługa nie staje się powodem do chluby, a brak natychmiastowych rezultatów nie dowodzi, że Bóg nie działa. Centralne miejsce należy do Boga, który daje wzrost.

Paweł pisze do wspólnoty w Koryncie, która podzieliła się na zwolenników różnych nauczycieli. Jedni mówili: Ja jestem Pawła, inni: Ja jestem Apollosa. Apostoł przypomina, że obaj są tylko sługami, przez których uwierzono. Potem pada zdanie, które stawia wszystko na właściwym miejscu. W 1 Liście do Koryntian 3:7 czytamy: „Otóż nic nie znaczy ten, który sieje, ani ten, który podlewa, tylko Ten, który daje wzrost – Bóg.” Słowo „nic” nie odbiera wartości pracy siewcy ani tego, kto podlewa. Paweł sieje, Apollos podlewa, i obaj są potrzebni. Chodzi jednak o to, skąd bierze się wzrost. Talent i staranność mają swoje miejsce, lecz same nie wywołują życia. Dlatego wierność swojemu zadaniu łączy się tu z pokorą wobec wyniku. Dalsze słowa dodają, że ten, który sieje, i ten, który podlewa, stanowią jedno, a każdy otrzyma zapłatę według własnego trudu. Odpowiedzialność pozostaje po stronie człowieka, a moc pochodzi od Boga. Ten wers chroni też przed porównywaniem się. Kiedy ktoś patrzy na cudze plony, łatwo mierzy swoją wartość cudzym sukcesem. Tekst przypomina, że wszyscy pracują na roli Bożej, a wzrost należy do Boga.

Wspólnota w Koryncie zaczęła przywiązywać się do swoich nauczycieli: jedni mówili, że należą do Pawła, inni do Apollosa. Paweł przypomina, że obaj są sługami, przez których ludzie uwierzyli, a wzrost daje Bóg. Słowa „nic nie znaczy” nie odbierają wartości ich pracy. Ustawiają ją we właściwej perspektywie: żaden człowiek nie jest źródłem życia wiary. Siewca i ten, kto podlewa, wykonują różne, potrzebne zadania. Ich praca pozostaje jednak zależna od Boga, który sprawia, że ziarno rośnie. Wzrost nie jest własnością nauczyciela ani powodem do tworzenia rywalizujących obozów. Dlatego Paweł może mówić o wspólnym służeniu, a zarazem przypominać, że każdy odpowiada za swoją pracę. Obraz pola odsłania granicę ludzkiego działania. Można wiernie przekazywać Ewangelię, troszczyć się o wspólnotę i cierpliwie towarzyszyć komuś w wierze, lecz nie da się samemu wywołać duchowego życia ani nim rozporządzać. To Bóg pozostaje źródłem wzrostu. Ta prawda uwalnia zarówno od przypisywania sobie cudzej wiary, jak i od mierzenia Bożego dzieła popularnością jednego człowieka.