1 List do Koryntian 3:8 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment z 1 Listu do Koryntian 3:8 mówi o ludziach, którzy pracują przy tym samym dziele. Jeden sieje ziarno, drugi podlewa, a wzrost daje Bóg, jak przypomina wcześniejszy wers. Paweł nie ustawia tych dwóch w szeregu i nie każe ich porównywać. Stanowią jedno, bo służą temu samemu Panu i temu samemu polu, a ich praca ma wspólny cel. Słowa o zapłacie mają w sobie coś, co trudno przeoczyć. Każdy według własnego trudu otrzyma należną mu zapłatę, więc wysiłek nie ginie i nie zlewa się w jedną bezimienną masę. Ta zapłata nie przekreśla pracy innych. Werset nie łączy wartości człowieka z cudzym plonem, bo owoc należy do Boga, a praca do tego, kto ją wykonał. Najwięcej mówi o tym to, że trud bywa niewidoczny. Ten, który sieje, nie zobaczy zwykle, kto zbierze plon, a ten, który podlewa, nie zawsze widzi zakiełkowania. W tej niewidocznej pracy jest jednak cicha uczciwość, bo Bóg mierzy ją trudem, a nie pochwałami. Jedność dwóch rąk przy tej samej roli okazuje się wtedy czymś większym niż rywalizacja, a to zdanie uspokaja, bo nie dzieli nikogo na lepszych i gorszych.

Paweł odpowiada tu na podziały w korynckiej wspólnocie. Jedni przyznawali się do niego, inni do Apollosa, jakby wartość głoszonej Ewangelii zależała od tego, którego nauczyciela wybiorą. Obraz siewu i podlewania porządkuje tę rywalizację: służby są różne, ale ich cel wspólny. Jeden rozpoczyna pracę, drugi ją podtrzymuje; żaden nie może przypisać sobie wzrostu, który daje Bóg. Słowa „stanowią jedno” nie zacierają różnicy między ich zadaniami. Wskazują raczej, że obaj służą tej samej sprawie, zamiast budować własne stronnictwa. Werset nie pomniejsza ludzkiego trudu: mówi, że każdy otrzyma zapłatę stosowną do swojej pracy. Zarazem umieszcza ten trud we właściwej perspektywie. Pracownicy są odpowiedzialni za swoją służbę, lecz źródłem wzrostu pozostaje Bóg. Dlatego zapłata nie jest tu miarą popularności ani powodem do porównywania się. W kontekście sporu Pawła chodzi o korektę myślenia, które wynosi przywódców ponad wspólnotę i dzieli ją na obozy. 1 List do Koryntian 3:8 łączy więc odpowiedzialność z pokorą: wierna praca ma znaczenie, ale nie czyni pracownika właścicielem owocu.

Ten werset przypomina o prostej prawdzie: praca w Bożym dziele ma wartość, nawet gdy nie widać jej owoców. Paweł i Apollos byli różnymi sługami, lecz w 1 Liście do Koryntian 3:8 zostają ujęci razem. Werset brzmi: „Ten, który sieje, i ten, który podlewa, stanowią jedno; każdy według własnego trudu otrzyma należną mu zapłatę.” Wcześniej Paweł pisze, że wzrost daje Bóg (1 List do Koryntian 3:6-7), więc nikt z pracowników nie może przypisywać sobie wyniku. Werset 8 mówi jednak o czymś, co leży w zasięgu człowieka: o trudzie. Zapłata jest przypisana każdemu według jego własnego trudu, a nie według cudzych sukcesów ani rozgłosu. Taki obraz jest bliski zwykłemu życiu. Ktoś przez lata uczy dzieci w niedzielnej szkółce i nie widzi efektów. Inny zakłada grupę modlitewną, która rozrasta się powoli. Obaj mogą porównywać się z kimś, kto wydaje się bardziej widoczny. Werset przenosi uwagę z porównań na wierność własnej pracy. Jest w tym również ulga. Skoro wzrost należy do Boga, odpowiedzialność za wynik nie spoczywa na barkach siejącego. Na nim zostaje wierność w siewie i podlewaniu.

„Ten, który sieje, i ten, który podlewa, stanowią jedno” — Paweł nie zaciera różnicy między ich pracą. Sam siał, Apollos podlewał. Jedność nie polega więc na tym, że każdy robi to samo, lecz że służą tej samej Bożej sprawie. Wspólnota w Koryncie, podzielona przywiązaniem do swoich nauczycieli, potrzebowała przypomnienia, komu naprawdę zawdzięcza wzrost. W tym obrazie jest miejsce na cierpliwość. Siewca nie widzi od razu plonu, a podlewanie nie wydaje się wielkim dziełem. Ktoś może przekazać wiarę słowem, ktoś inny podtrzymać ją obecnością; owoc nie jest jednak własnością żadnego z nich. Bóg daje wzrost. Zapłata „według własnego trudu” nie oznacza rywalizacji o większy udział w Bożej łasce. Podkreśla, że praca każdego ma wagę i zostanie uczciwie oceniona. Nie wszyscy wykonują tę samą posługę, ale żaden wierny trud nie ginie w cieniu bardziej widocznego sługi. W perspektywie wieczności to uwalniające: człowiek nie musi przypisywać sobie życia, którego sam nie stworzył. Może służyć wiernie, pozostawiając Bogu to, co tylko Bóg potrafi sprawić.