1 List do Koryntian 3:23 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa domykają wywód Pawła, który wcześniej wylicza wszystko, co należy do wspólnoty w Koryncie: nauczycieli, świat, życie i śmierć, teraźniejszość i przyszłość. W 1 Liście do Koryntian 3:23 apostoł dodaje krótkie zdanie, które ustawia ten zbiór w porządku: „wy zaś Chrystusa, a Chrystus – Boga”. Przynależność biegnie tu łańcuchem, od wierzących do Chrystusa, a od Chrystusa do Boga, i dopiero w tym ruchu wszystko inne znajduje swoje miejsce. Dla serca ma to szczególne znaczenie. Człowiek łatwo mierzy swoją wartość tym, do kogo przynależy, komu kibicuje albo kogo naśladuje, a także tym, kto się od niego odsuwa. Paweł wcześniej mówi, by nikt nie szczycił się z powodu ludzi, bo ludzka przychylność i niechęć są zmienne. Ten werset pokazuje, że korzeń bezpieczeństwa leży w relacji, która trwa dłużej niż opinie innych. Może to być spokojna myśl dla kogoś, kto czuje się przypadkowy w zamieszaniu wokół wspólnoty albo rodziny. Tekst nie obiecuje, że ból ustąpi ani że przyszłość przestanie budzić niepokój. Mówi raczej o tym, komu należy to, co przychodzi. Ostatnie ogniwo, Chrystus należący do Boga, pokazuje, że cały ten łańcuch ma swój koniec w Bogu, a nie w ludziach.

„Wy zaś Chrystusa, a Chrystus – Boga” — tym krótkim zdaniem Paweł porządkuje relacje, które wspólnota w Koryncie zaczęła zamieniać w powód do podziałów. Niektórzy chlubili się przynależnością do Pawła, Apollosa lub Kefasa. Apostoł przypomina, że żadna z tych osób nie jest ostatecznym centrum wiary: służą wspólnocie, która należy do Chrystusa. Słowo „zaś” wyznacza tu ważną granicę. Wcześniej Paweł mówi, że wszystko jest dla wierzących, także różni nauczyciele. Nie oznacza to jednak, że można nimi rozporządzać jak własnością albo budować na nich własną rangę. Przynależność do Chrystusa nadaje sens temu, co wspólnota otrzymuje, i uwalnia ją od rywalizacji o ludzkie autorytety. Drugi człon zdania wskazuje dalej: Chrystus należy do Boga. W kontekście całego Nowego Testamentu chrześcijanie różnie objaśniają te słowa, zwłaszcza ich związek z relacją Ojca i Syna. W tym fragmencie najważniejszy jest jednak porządek służby i przynależności, nie rozstrzygnięcie wszystkich pytań o naturę Chrystusa. Paweł nie pomniejsza Chrystusa, lecz osadza wspólnotę w większej całości: jej jedność nie opiera się na przywódcach, ale na przynależności do Chrystusa i Boga.

W 1 Liście do Koryntian 3:23 Paweł domyka długi wywód o podziałach w zborze. Wcześniej wspomniał, że jedni trzymali się jego, inni Apollosa, a jeszcze inni Kefasa. Teraz przypomina, że wszystko należy do wiernych: świat, życie i śmierć, to, co obecne, i to, co przyjdzie. Całą tę listę zamyka zdanie: „wy zaś Chrystusa, a Chrystus – Boga”. Ten porządek ma bardzo konkretne znaczenie. Wartość wierzącego nie zależy od tego, kto go prowadził, ani od tego, co akurat się wydarzy. Opiera się na Chrystusie, a Chrystus pozostaje w relacji do Boga. Pracownik, który buduje swoją wartość na opinii przełożonego, przeżywa wstrząs, gdy ten odchodzi z firmy. Ktoś, kto ma oparcie w Chrystusie, może szanować dobrego nauczyciela i nie zamieniać go w autorytet absolutny. Werset nie obiecuje, że trudności znikną. Mówi o własności i przynależności. Nawet śmierć i przyszłość zostają objęte tym samym porządkiem, który nie zaczyna się w ludziach i w nich się nie kończy. Przynależność do Chrystusa nie unieważnia zwykłych zależności między ludźmi. Zmienia jednak to, na czym opiera się ich znaczenie, i dlatego chroni wspólnotę przed rywalizacją o to, czyj człowiek jest ważniejszy.

Słowa „wy zaś Chrystusa, a Chrystus – Boga” zamykają myśl o tym, że wspólnota należy do Boga, a nie do jej ludzkich przywódców. Paweł wymienia siebie, Apollosa i Kefasa, lecz przestrzega przed chlubieniem się z powodu ludzi. Ich służba nie daje nikomu prawa do zawłaszczania Chrystusa ani dzielenia wspólnoty na stronnictwa. Wcześniej apostoł upomina Koryntian za zawiść i niezgodę. W tym świetle przynależność nie jest tytułem do wywyższania się, lecz wezwaniem do pokory. Życie wspólnoty ma swoje źródło i ostateczny kierunek w Bogu. Nawet Chrystus, którego uczniowie są, nie jest przedstawiony jako niezależny od Boga, lecz jako należący do Niego. Można widzieć w tych słowach porządek więzi: wierzący są Chrystusa, a Chrystus Boga. Nie jest to zaproszenie do rywalizacji o miejsce najbliżej Boga. Przypomina raczej, że żaden człowiek nie stoi u źródła wiary. Jak gałęzie czerpią życie z jednego pnia, tak wspólnota nie może uczynić własnością tego, co otrzymała. Jej jedność wyrasta z przynależności do Chrystusa i, przez Niego, z odniesienia do Boga.