1 List do Koryntian 3:21 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pojawia się w miejscu, gdzie apostoł Paweł porządkuje spory w koryntyjskiej wspólnocie. Jedni chlubili się swoim przywódcą, inni innym, i każde takie przywiązanie zamieniało się w rywalizację. Stąd słowa: „Niech więc nikt się nie szczyci z powodu ludzi”. Słychać w nich coś więcej niż zakaz. Kto szuka oparcia w ludziach, często chwali się nimi właśnie dlatego, że pochwała daje poczucie ważności, a trudno oddać tak cenny kawałek siebie komuś innemu. Zdanie „Wszystko bowiem jest wasze” odsłania zaskakującą hojność. Paweł nie każe porzucać świata ani ludzi, których się ceni. Mówi, że to, co dobre, zostało podarowane całej wspólnocie i nie należy do jednej frakcji. Kontekst przypomina też, że każdy z nich jest związany z Chrystusem, a Chrystus z Bogiem, więc to właśnie ta więź nadaje sens wszystkiemu, co się posiada. Wiele lęków bierze się z przekonania, że trzeba się obronić, by nie zostać pominiętym. Ten fragment pokazuje jednak, że bezpieczeństwo nie zależy od tego, do kogo się przylgnie, lecz od Tego, który wszystkim daje wspólny dom.

Paweł zwraca się do wspólnoty podzielonej przez przywiązanie do różnych nauczycieli. Dlatego zdanie „Niech więc nikt się nie szczyci z powodu ludzi” nie jest zakazem wdzięczności za czyjąś służbę. Uderza w logikę stronnictw: jakby przynależność do Pawła, Apollosa czy Kefasa dawała komukolwiek wyższy status. Przywódca nie jest własnością grupy ani miarą jej wartości. Słowa „Wszystko bowiem jest wasze” odwracają tę perspektywę. W dalszej części Paweł wymienia apostołów, świat, życie, śmierć oraz rzeczy teraźniejsze i przyszłe. Nie chodzi o prawo do dowolnego rozporządzania wszystkim, lecz o szeroki zakres darów i rzeczywistości, które służą wspólnocie w Chrystusie. Żaden pojedynczy nauczyciel nie może więc stać się granicą jej przynależności ani powodem do wynoszenia się nad innych. Końcowe zdanie wyznacza właściwy porządek: „wy zaś Chrystusa, a Chrystus – Boga”. Wspólnota otrzymuje wiele, ale sama należy do Chrystusa. To rozróżnienie chroni zarówno przed pogardą dla ludzkiej służby, jak i przed czynieniem z niej źródła tożsamości. Dary są wspólne; centrum przynależności pozostaje jedno.

Koryntianie dzielili się na obozy. Jedni mówili, że są od Pawła, inni od Apollosa, jeszcze inni od Kefasa. W Liście do Koryntian 3:21 apostoł wyciąga z tego wniosek: nikt nie powinien szczycić się ludźmi. Duma z przywódcy, z grupy czy z ulubionego nauczyciela łatwo zamienia się w rywalizację, a w Koryntie zawiść i niezgoda już rodziły spory. Dalszy ciąg zdania zmienia perspektywę. Zwykle sądzimy, że to my należymy do tego, co cenimy, i że dzięki temu coś znaczymy. Paweł odwraca ten porządek. Według 3:22 to Paweł i Apollos należą do wierzących, a nie odwrotnie. Ludzie, którzy głoszą Ewangelię, są darem dla wspólnoty, a nie powodem do dumy ani do dzielenia się. Najmocniej wybrzmiewa to w ostatnich słowach fragmentu. Według 3:23 wszystko należy do Chrystusa, a Chrystus należy do Boga. Dlatego kto się szczyci, zawsze stoi w cudzym domu, a nie we własnym.

„Niech więc nikt się nie szczyci z powodu ludzi” — Paweł zwraca się do wspólnoty rozdartej zawiścią i niezgodą. W Koryncie niektórzy przywiązują się do różnych nauczycieli, jakby przynależność do jednego z nich dawała im szczególną rangę. Apostoł odwraca tę logikę: słudzy, których Bóg posyła, nie są właścicielami wiary ani powodem do wywyższania się. Słowa „Wszystko bowiem jest wasze” nie dają prawa do zawłaszczania ani obietnicy osobistego sukcesu. W dalszej części Paweł wymienia między innymi Pawła, Apollosa i Kefasa, a potem życie i śmierć, teraźniejszość i przyszłość. Wszystko to należy do wierzących jako dar pozostający w obrębie większej przynależności: „wy zaś Chrystusa, a Chrystus – Boga”. To zdanie porządkuje także spojrzenie na ludzi, od których przychodzi duchowa pomoc. Mogą służyć wspólnocie, lecz nie zastępują Chrystusa. Ich głos nie jest trofeum ani znakiem wyższości. Gdy wspólnota pamięta, do kogo należy, przestaje dzielić się na obozy i może przyjąć rozmaite dary bez rywalizacji. Jej bogactwo nie tkwi w posiadaniu ludzi, lecz w darze, który prowadzi ku Bogu.