1 List do Koryntian 3:18 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset dotyka miejsca, w którym łatwo się zranić. Wiele osób przez lata uczy się, że warto wiedzieć więcej, mieć gotową odpowiedź i nie wyjść na naiwną, a ta czujność potrafi z czasem stać się ciężarem. Paweł nie wyśmiewa rozumu ani wiedzy. Mówi o złudzeniu, czyli o przekonaniu, że własna mądrość daje pewne podstawy do życia. W Pierwszym Liście do Koryntian 3:19 wyjaśnia, że mądrość tego świata jest głupstwem u Boga, a w Pierwszym Liście do Koryntian 3:21 dodaje, że nikt nie powinien szczycić się z powodu ludzi. Wezwanie, by stać się głupim, pojawia się wśród wspólnoty, w której były zawiść i niezgoda, a ludzie opowiadali się za różnymi przywódcami. Szukanie prawdziwej mądrości znaczy więc zgodę na bycie małym, na uczenie się od nowa i na przyjęcie, że wszystko, co mamy, pochodzi od Boga. Taka postawa uwalnia od ciągłego dowodzenia swojej wartości. Ostatecznie werset przypomina, że mądrość rodzi się tam, gdzie człowiek przestaje bronić swojego wizerunku i pozwala się prowadzić.

W 1 Liście do Koryntian 3:18 Paweł podważa pewność człowieka, który uważa się za mądrego „na tym świecie”. Nie potępia myślenia ani wiedzy. Wskazuje raczej na mądrość mierzoną ludzkim uznaniem, sprytem i pozycją, która może rozmijać się z tym, co Bóg nazywa prawdą. Kontekst rozjaśnia ostrze tej przestrogi. Wspólnota koryncka doświadcza zawiści i niezgody, a Paweł nazywa takie postępowanie cielesnym. „Stać się głupim” oznacza więc porzucić przekonanie, że własna ocena i przynależność do cenionego nauczyciela dają przewagę. Nie chodzi o udawanie niewiedzy, lecz o zgodę, by Boża mądrość osądzała ludzkie kryteria. W następnym wersecie Paweł wyjaśnia, że mądrość tego świata jest głupstwem u Boga, a dalej odrzuca chlubienie się ludźmi. Myśl biegnie zatem od osobistej pychy ku podziałom we wspólnocie: gdy status staje się miarą prawdy, rodzi rywalizację. Pokorna mądrość nie odrzuca rozumu. Uznaje jego granice i nie czyni z niego narzędzia wywyższania siebie.

W Pierwszym Liście do Koryntian 3:18 słyszymy ostrzeżenie dotyczące samooceny. Paweł nie mówi o człowieku bez zdolności. Mówi o kimś, kto uważa, że jego mądrość wystarcza. Kontekst jest wyraźny. Wspólnota w Koryncie spierała się o to, kto jest lepszym nauczycielem i komu przypisywać swoje przekonania. Dlatego w 3:21 apostoł przypomina, że nikt nie powinien szczycić się z powodu ludzi. Świat mierzy wartość człowieka tym, co potrafi pokazać, obronić i wygrać. Taka mądrość bywa skuteczna, ale w 3:19 Paweł stwierdza, że przed Bogiem jest głupstwem. Apostoł nie zachęca jednak do lekceważenia własnego rozumu. Mówi o gotowości, by odłożyć własną miarę i przyjąć miarę Bożą. Zdobywanie mądrości zaczyna się od tego, że człowiek przestaje bronić swojego obrazu i pozwala, by Bóg go ukształtował. Najgłębsze w tym fragmencie jest to, że prawdziwa mądrość nie rodzi się z dumy. Dopiero ten, kto nie musi być najmądrzejszy, może przyjąć słowo od innych, także od Boga, i rosnąć w prawdzie. Ten paradoks opisuje drogę, na której pokora staje się bramą do prawdziwego rozumienia.

„Niech nikt się nie łudzi” brzmi jak ostrzeżenie przed mądrością, która zamyka człowieka w przekonaniu o własnej wystarczalności. Paweł pisze do wspólnoty, w której zawiść i niezgoda świadczą o niedojrzałości. Nie chodzi więc o pogardę dla rozumu, lecz o rozpoznanie, że spryt, pozycja czy zdolność przekonywania nie są miarą życia przed Bogiem. Stać się „głupim” oznacza zgodzić się, że ludzka ocena mądrości może być odwrócona. Kto rezygnuje z potrzeby wywyższania się i przypisywania sobie całej zasługi, może przyjąć mądrość jako dar, a nie własne osiągnięcie. To droga pokory, nie umniejszania godności. W dalszej części rozdziału Paweł przypomina, że wspólnota jest świątynią Boga, a jej życie ma wagę większą niż rywalizacja o ludzkie uznanie. Wieczność zmienia miarę tego, co uchodzi za sukces. Nie wszystko, co imponuje w oczach świata, buduje to, co święte; czasem cichsza wierność i zgoda między ludźmi odsłaniają mądrość, której nie da się zdobyć samym sprytem.