1 List do Koryntian 3:14 – znaczenie i zastosowanie

W słowach „Ten, którego dzieło wzniesione na fundamencie przetrwa, otrzyma zapłatę” (1 List do Koryntian 3:14) słychać zmęczenie ludzi, którzy budują długo i w ciszy, bez oklasków i bez widocznych efektów. Apostoł pisze o dziele, nie o całym człowieku, więc to, co zostaje sprawdzone, dotyczy owoców pracy, a nie wartości osoby, która ją wykonuje. Obraz budowy mówi o wysiłku, który przechodzi próbę, a nie o wysiłku, który wygląda dobrze na zewnątrz. Wiele zaangażowania rodzi się z miłości i wierności, a mimo to bywa, że jego skutków nie widać. Takie myślenie potrafi być bardzo ciężkie, bo człowiek łatwo zaczyna wątpić w sens własnego trudu. W tym fragmencie płynie pociecha dla tych, którzy obawiają się, że ich praca rozpłynęła się bez śladu. Bóg zna każdy kamień dołożony w ukryciu, nawet ten, którego nikt nie policzył. Zapłata opisana w tym wersecie nie jest jedynie nagrodą za widoczny sukces. Jest uznaniem tego, co zostało zbudowane w wierności, również wtedy, gdy efekt był skromny. Najtrwalsze w tym obrazie jest przekonanie, że wierność w ukryciu nie znika tylko dlatego, że nikt jej nie zobaczył.

Obraz budowy w 1 Liście do Koryntian 3:14 dotyczy pracy wykonywanej na fundamencie, którym jest Jezus Chrystus. Paweł mówi o sobie i innych głoszących, którzy wznoszą wspólnotę; wcześniej przypomina Koryntianom, że zawiść i spory świadczą o niedojrzałości. Stawką nie jest więc imponujący wygląd budowli, lecz to, czy praca służy wierze zakorzenionej w Chrystusie. „Zapłata” oznacza uznanie dzieła, które przetrwa próbę. W następnym wersecie Paweł wyjaśnia, że dzieło może spłonąć, a jego budowniczy ponieść stratę, choć sam ocaleje. To ważne rozróżnienie: tekst nie utożsamia wartości pracy z ostatecznym losem człowieka. Nie daje też podstaw, by rozumieć zapłatę jako gwarancję materialnego powodzenia albo ludzkiego uznania. Obraz wskazuje na Bożą ocenę tego, co zbudowano. Zastosowanie wykracza poza publiczne nauczanie. Sposób rozwiązywania sporów, przekazywania wiary czy troski o wspólnotę może ją umacniać albo osłabiać. Ten werset wiąże nadzieję na nagrodę z jakością służby, ale nie z perfekcją: fundament pozostaje ten sam, a dzieło każdego zostanie ujawnione.

Apostoł Paweł pisze do wspólnoty w Koryncie, w której pojawiały się zawiść i niezgoda. W 1 Liście do Koryntian 3:14 czytamy: „Ten, którego dzieło wzniesione na fundamencie przetrwa, otrzyma zapłatę”. Fundamentem jest Jezus Chrystus, a dalsze wznoszenie należy do tych, którzy budują. Według tekstu ogień ma wypróbować pracę każdego człowieka, więc to, co przetrwa, zostanie nagrodzone. Miarą nie jest wysokość budynku ani jego efektowność. Liczy się trwałość. Dzieło może wyglądać imponująco i w ogniu zamienić się w popiół, a może wydawać się skromne i wytrzymać próbę. Ktoś może prowadzić firmę tak, by szybko zarobić, i nie dbać o uczciwość w rozliczeniach. Ktoś inny w tym samym zawodzie powoli buduje zaufanie klientów i dotrzymuje słowa. Pierwszy może błyszczeć przez kilka lat, a drugi wykonuje mało widowiskową pracę. Werset 14 nie opisuje jednak sukcesu w oczach ludzi. Mówi o tym, czyje dzieło przetrwa. Obietnica dotyczy dzieła, które wytrzymuje próbę ognia. Najmocniejsza myśl tego fragmentu jest prosta: wartość pracy wynika z tego, na czym stoi. Materiał bez fundamentu nie utrzyma domu, a solidny fundament nadaje budowie sens.

Fundamentem, o którym mówi Paweł, jest Jezus Chrystus. Werset nie obiecuje, że każde ludzkie przedsięwzięcie zakończy się powodzeniem. Mówi o dziele wznoszonym na tym fundamencie i o chwili, gdy jego trwałość zostanie ujawniona. Paweł opisuje wspólnotę, w której zawiść i niezgoda świadczą o niedojrzałości; dlatego budowanie oznacza tu także to, jak ludzie służą Kościołowi i sobie nawzajem. Zapłata nie jest tu miarą ludzkiej wartości ani ceną zbawienia. W sąsiednim wersecie Paweł mówi, że człowiek, którego dzieło spłonie, sam ocaleje, choć poniesie szkodę. Obraz próby chroni więc przed łatwym utożsamianiem widocznego sukcesu z wiernością. Nie wszystko, co imponuje, przetrwa, a wiele cichej służby może mieć trwałą wartość. Może nią być nauczanie, które prowadzi ku Chrystusowi, pojednanie zamiast podsycania podziałów albo troska o wspólnotę bez szukania własnej chwały. Ostateczna ocena należy Bogu; tekst nie odsłania wszystkich szczegółów tej zapłaty. Pozostawia jednak wyraźną nadzieję: dzieło wiernie oparte na Chrystusie nie ginie wraz z przemijającym uznaniem.