1 List do Koryntian 3:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset niesie ciężar, który wielu zna z własnego serca: lęk, że to, co wkładamy w życie, kiedyś zostanie obnażone i osądzone. Pierwszy List do Koryntian 3:13 mówi o dniu, w którym jawne stanie się dzieło każdego, a obraz ognia pokazuje, że próba dotyczy tego, z czego coś zostało zbudowane. Nie jest to opis samego budowniczego, lecz sprawdzenie tego, jakie jest jego dzieło. Zdanie „okaże się bowiem w ogniu, który wypróbuje, jakie ono jest” ma spokojną powagę. Nie wynika z niego, że cały trud przepadnie, bo sam budujący ocaleje, jak mówi następny werset. Obok tej surowości stoi przypomnienie, że wierzący są świątynią Boga. Dla kogoś, kto dźwiga zmęczenie i obawę, że jego wysiłki nie mają wartości, ten fragment bywa trudny. Ogień jednak sprawdza jakość, a nie zamienia człowieka w popiół. Dzień Pański odsłoni to, co trwałe, a wypróbowane zostaje dzieło, nie sam człowiek, który je wznosi. W tym rozróżnieniu jest cicha nadzieja, bo chroni tego, kto buduje, nawet wtedy, gdy jego dzieło musi przejść przez ogień.

Ogień w 1 Liście do Koryntian 3:13 jest obrazem próby, która ujawnia rzeczywistą jakość dzieła. Paweł nie mówi tu ogólnie o każdym ludzkim cierpieniu. Rozwija obraz budowy wspólnoty: fundamentem jest Jezus Chrystus, a ci, którzy na nim budują, odpowiadają za jakość swojej pracy. Wcześniej wskazuje na zawiść i niezgodę jako oznaki niedojrzałości, więc obraz dotyczy także tego, jak wspólnota jest kształtowana. „Dzieło każdego” zostanie odsłonięte w dniu Pańskim. Nie przesądza o nim sam widoczny rozmach ani uznanie ludzi; rozstrzygające jest to, czy przetrwa próbę. Następne wersety dopowiadają, że dzieło może spłonąć, choć jego twórca ocaleje, ale poniesie szkodę. To ważne rozróżnienie: próba dotyczy dzieła, nie oznacza automatycznie jednakowego wyroku dla osoby. Fragment nie daje powodu do pewności co do szczegółowego przebiegu tej próby; chrześcijańskie tradycje różnie objaśniają jej obraz. Wyraźny pozostaje główny sens: budowanie na Chrystusie wymaga odpowiedzialności, bo służba i nauczanie wpływają na wspólnotę, którą Paweł nazywa Bożą budowlą i świątynią. Ostateczna ocena ujawni, co miało trwałą wartość.

Ten fragment mówi o pracy, którą człowiek wykonuje w wierze. Apostoł Paweł porównuje ją do budowy na fundamencie, którym jest Jezus Chrystus. Materiały bywają różne: złoto, srebro, drewno albo słoma. Każdy z nich inaczej znosi próbę. Werset zapowiada, że nic nie pozostanie ukryte: „tak też jawne stanie się dzieło każdego: odsłoni je dzień Pański; okaże się bowiem w ogniu, który wypróbuje, jakie ono jest”. Ogień pokazuje to, co w dziele już jest, i odsłania jego prawdziwą jakość. Na co dzień ta prawda dotyczy zwykłych decyzji. Ktoś przez lata pracuje uczciwie, choć nikt tego nie zauważa. Jego wierność nie potrzebuje wielkich gestów. Składa się z dotrzymanego słowa, cierpliwości w sporze i rzetelnie wykonanego zadania. Taka praca ma szansę przetrwać, bo opiera się na tym samym fundamencie. Paweł zauważa również, że dzieło, które spłonie, przyniesie stratę, a sam budowniczy ocaleje, lecz tak jakby przez ogień. Ta myśl łączy pocieszenie z odpowiedzialnością. Budujący powinien działać świadomie, bo każdy kamień ma znaczenie. Warto zwrócić uwagę na słowo „każdego”. Próba dotyczy wszystkich w tym samym dniu, a każdy buduje w swoim codziennym zasięgu.

Dzień Pański odsłoni dzieło każdego, a ogień ukaże, jaką ma ono wartość. Paweł mówi tu o budowaniu na fundamencie, którym jest Jezus Chrystus. Wcześniej przypomina, że wspólnota jest Bożą budowlą, a ci, którzy ją tworzą i umacniają, ponoszą odpowiedzialność za to, co wznoszą. Nie chodzi więc jedynie o prywatne osiągnięcia, lecz także o pracę, która kształtuje życie innych. Ogień nie tworzy prawdy o dziele, lecz ją ujawnia. To, co wygląda na trwałe, może okazać się kruche; to, co powstało po cichu, z wierności Chrystusowi i troski o wspólnotę, może przetrwać próbę. Obraz ten nie pozwala łatwo ogłaszać, że cudze cierpienie jest sądem ani że ziemskie powodzenie świadczy o Bożej aprobacie. Kieruje raczej ku powadze odpowiedzialności i ku nadziei zakorzenionej w fundamencie, nie w ludzkiej doskonałości. W następnym wersecie Paweł rozróżnia los dzieła od losu budującego: dzieło może spłonąć, a człowiek ocaleć. Ostateczne odsłonięcie nie jest więc tylko groźbą. Przypomina, że to, co budowane przy Chrystusie, ma znaczenie przekraczające widzialne rezultaty.