1 List do Koryntian 3:10 – znaczenie i zastosowanie

Paweł mówi o swojej pracy w Koryntie z wyraźną pokorą. Nie przedstawia się jako twórca całego dzieła, lecz jako budowniczy, który działa według danej mu łaski. Ta świadomość daje spokój, bo początek nie zależy od jednego człowieka. Fundament został położony i według Pierwszego Listu do Koryntian 3:11 jest nim Jezus Chrystus. Fragment nie opisuje budowy jako rywalizacji. Słowa „ktoś inny zaś wznosi budynek” mówią o tym, że pracę przejmują kolejne ręce, a dzieło rośnie w różnych rękach. Wiele spraw, którym ktoś poświęcił siły, przechodzi później do innych, i nie zawsze dane jest zobaczyć skończony dom. Druga część wersetu, „Niech każdy jednak uważa na to, jak buduje”, nie brzmi jak oskarżenie. Raczej wyraża troskę o to, co wkłada się w swoją pracę. Może w niej być odpowiedzialność ciężka do uniesienia, zwłaszcza gdy łatwo ulec lękowi przed oceną. Paweł pisze jednak do wspólnoty, w której wzrost ma dokonywać się razem, a nie w samotnym dźwiganiu każdego ciężaru. Odpowiedzialność za budowę nie musi więc odbierać radości z pracy, bo fundament już trzyma całość, a wzrost, jak przypomina Pierwszy List do Koryntian 3:7, daje Bóg.

W 1 Liście do Koryntian 3:10 Paweł łączy własną pracę z łaską: fundament położył „według danej mi łaski Bożej”. Nie przedstawia więc swojej roli jako samodzielnego osiągnięcia. Obraz budowy pokazuje zarazem, że służba Pawła nie kończy historii: ktoś inny wznosi budynek, a odpowiedzialność za sposób budowania pozostaje realna. Kluczowe rozróżnienie dotyczy fundamentu i tego, co na nim powstaje. W następnym wersecie Paweł wyjaśnia, że fundamentem jest Jezus Chrystus. Pracownicy mogą się zmieniać, lecz fundament nie podlega dowolnej zamianie. Różne formy służby nie oznaczają więc różnych podstaw wiary. Słowa „niech każdy jednak uważa” nadają obrazowi powagę. Paweł pisze do wspólnoty, w której zawiść i niezgoda ujawniały niedojrzałość. Budowanie obejmuje zatem nie tylko nauczanie, lecz także sposób kształtowania relacji i życia kościoła. Dobre intencje ani widoczny wysiłek nie rozstrzygają same o wartości dzieła; dalszy kontekst mówi, że zostanie ono wypróbowane. Werset nie przypisuje wzrostu budowniczym: wcześniej Paweł wskazuje na Boga jako tego, który daje wzrost. Ich zadaniem pozostaje wierna praca na fundamencie Chrystusa; jej jakość ma znaczenie właśnie dlatego, że nie są właścicielami budowli, lecz sługami Boga.

Paweł mówi o sobie jako o budowniczym, który otrzymał łaskę od Boga. To nie jego zasługa, lecz dar, dzięki któremu mógł położyć fundament. Na nim ktoś inny wznosi budynek. W tym podziale widać prostą prawdę o wspólnej pracy: jedni zaczynają, drudzy kontynuują, a wszyscy opierają się na tym samym fundamencie. W 1 Liście do Koryntian 3:11 fundamentem jest Jezus Chrystus i nikt nie może położyć innego. Pytanie o jakość pracy nie dotyczy więc wymyślania własnej podstawy, lecz tego, z jakiego materiału i w jaki sposób wznosi się konstrukcję. Dlatego apostoł pisze: „Niech każdy jednak uważa na to, jak buduje”. Akcent pada na sposób pracy, a nie tylko na jej widoczny efekt. Wersety 12 i 13 mówią, że dzieło każdego zostanie wypróbowane w ogniu, a jego jakość stanie się jawna w Dniu Pańskim. Materiały różnią się trwałością, ale obraz nie opisuje ludzi, lecz ich pracę. Na przykład ktoś przez lata prowadzi katechezę dzieci. Może robić to pospiesznie, byle odhaczyć obowiązek, albo z cierpliwością, która przetrwa zmęczenie i rozczarowania. Z zewnątrz oba sposoby mogą wyglądać podobnie, ale materiał jest inny. Ten fragment uczy więc wierności w budowaniu, a nie lęku przed sądem. Praca na tak pewnym fundamencie jest poważnym powierzeniem, a jej wartość ujawni się dopiero wtedy, gdy przyjdzie czas próby. Najlepsze wsparcie w tym budowaniu daje zwykła, cierpliwa staranność w codziennych, mało widocznych zadaniach.

Paweł opisuje swoją służbę jako budowanie, ale zaczyna od „danej mi łaski Bożej”. Fundament nie jest jego własnym osiągnięciem. W następnym wersecie wyjaśnia, że tym fundamentem jest Jezus Chrystus. Na Nim inni mogą dalej wznosić budowlę, każdy podejmując swoją część pracy. Ten obraz dotyczy wspólnoty, która wzrasta dzięki różnym sługom, a nie dzięki jednemu człowiekowi. Paweł siał, Apollos podlewał, lecz wzrost dawał Bóg. Dlatego porównywanie się i spory o ludzkie przywództwo rozmijają się z tym, co naprawdę podtrzymuje życie wspólnoty. Budowniczy jest potrzebny, ale nie jest właścicielem fundamentu ani źródłem wzrostu. „Niech każdy jednak uważa na to, jak buduje” brzmi jak wezwanie do powagi. Dobre intencje nie czynią jeszcze każdej pracy trwałą. Słowa, decyzje i sposób traktowania innych składają się na budowlę, której wartość nie zawsze widać od razu. W kolejnych wersetach Paweł mówi, że dzieło każdego zostanie ujawnione i wypróbowane. Wieczność nie odbiera znaczenia codziennej pracy; ukazuje, co w niej miało trwałą wartość. Ale nawet ta odpowiedzialność pozostaje osadzona w łasce i na fundamencie, którym jest Chrystus.